Η αγωγή Καμμένου πέρασε σχεδόν απαρατήρητη για τον κόσμο της Αριστεράς…
16/01/2017 § Σχολιάστε
Art Basel 2016 -Gagosian ©Davide Balula Burnt Painting
«Η θέση μας υπέρ της ελευθερίας της κριτικής δεν μπορεί παρά να είναι ανυποχώρητη και ασυμβίβαστη και να απορρίπτει όποια ενέργεια θα μπορούσε να έχει ως άμεση ή παράπλευρη συνέπεια την τρομοκράτηση του Τύπου και την αυτολογοκρισία«.
Η Αριστερά, οι αγωγές και η κριτική
Η πρόσφατη εκδίκαση της αγωγής Καμμένου κατά του σκιτσογράφου και αρθρογράφου Πετρουλάκη θέτει εκ των πραγμάτων ζητήματα αρχών για όλους μας. Θυμίζουμε πως η αγωγή αφορούσε στη δημοσίευση άρθρου με τίτλο «Π. Καμμένος. Έχουν αρχίσει και του μοιάζουν» στην ιστοσελίδα Protagon. Το άρθρο ασκούσε δριμεία κριτική στον υπουργό για την ακροδεξιά εθνολαϊκιστική ρητορική του και τον επιχρωματισμό που αυτή αναπόδραστα σημαίνει για το σύνολο της κυβερνητικής πολιτικής. Το άρθρο θύμιζε επίσης ότι η συμμετοχή του ΛΑΟΣ και ιδίως του Μ. Βορίδη στην κυβέρνηση Παπαδήμου προκάλεσε έντονες αντιδράσεις δημοκρατικής ευαισθησίας, αντίστοιχη της οποίας δεν επιδείχθηκε στην περίπτωση Καμμένου.
Ορθά ο Δ. Ψαρράς θύμισε (ΕφΣυν, 13/1) ότι οι αγωγές αυτές βασίζονται στον «τυποκτόνο» νόμο Βενιζέλου, τον οποίο ριζικά τροποποίησε η παρούσα κυβέρνηση και Ν. Παρασκευόπουλος ως υπουργός Δικαιοσύνης. Η υπόμνηση αυτή καταδεικνύει ότι μέρος των αντιδράσεων είναι επιλεκτικό Η επιλεκτικότητα αυτή γενικότερα βοά. Θυμίζουμε απλώς πως στην κυβέρνηση Παπαδήμου συμμετείχε και ο Αδ. Γεωργιάδης, γεγονός που προκάλεσε πολλές αντιδράσεις, εγχώριες και διεθνείς, λόγω παλαιότερων αντισημιτικών του εξάρσεων. Η ανάθεση της αντιπροεδρίας της ΝΔ στον Αδ. Γεωργιάδη θα έπρεπε να αποτελεί καρφί στο μάτι όσων υμνούν τον φιλελεύθερο Κυρ. Μητσοτάκη και ψέγουν τον πρωθυπουργό για την επιλογή εταίρου.
Ας έρθουμε όμως στα δικά μας. Η αγωγή Καμμένου πέρασε σχεδόν απαρατήρητη για τον κόσμο της Αριστεράς, ιδίως εκείνης που στηρίζει την κυβέρνηση. Καμιά αντίδραση, καμιά γκρίνια, καμιά δυσφορία. Δεν έγιναν δηλώσεις καταδίκης, ούτε καν υπανικτικές. Δεν κρατήθηκαν αποστάσεις ασφαλείας. Κι αυτό δεν τιμά κανέναν. Το ίδιο έγινε κι όταν ο Ν. Κοτζιάς στράφηκε με αγωγές κατά του διευθυντή της Athens Review of Books Μ. Βασιλάκη για δημοσίευση επιστολής αναγνώστη με βαρείς πολιτικούς αξιολογικούς χαρακτηρισμούς. Το ίδιο έγινε και όταν η Β. Θάνου, Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, έκανε μήνυση στον συνταγματολόγο Τσακυράκη για θεμιτή κριτική που της άσκησε στην ιστοσελίδα του.
Η δυσανεξία ορισμένων δημόσιων προσώπων στην κριτική δεν βοηθά στη λειτουργία των θεσμών και δεν αποτελεί συνθήκη ευνοϊκή για την ελεύθερη έκφραση. Η κριτική των δημοσίων προσώπων, δικαιολογημένη ή μη, ήπια ή οξεία, αποτελεί οξυγόνο της δημοκρατίας. Και αυτό πρέπει να το παίρνουν απόφαση όσοι αποφασίζουν να εκτεθούν, να αναλάβουν δημόσιες θέσεις, να ασκήσουν εξουσία. Η προσφυγή των ισχυρών στη Δικαιοσύνη πρέπει να γίνεται λελογισμένα για να προστατεύσει την ίδια τη Δικαιοσύνη, η ανεξαρτησία της οποίας στον τόπο μας έχει τόσο κακοπάθει. Εάν έχουν αναφυλαξία στην κριτική, πράγμα κατανοητό και σεβαστό, καλό είναι να αποφεύγουν ρόλους που μπορούν να την προκαλέσουν. Εξάλλου, κατά την πάγια σχετική νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, ακόμα και εκφράσεις βαριές μπορεί να συνιστούν καθ’ όλα θεμιτή κριτική, ενώ ο Τύπος αποτελεί ένα είδος «δημόσιου μαντρόσκυλου».
Η θέση μας υπέρ της ελευθερίας της κριτικής δεν μπορεί παρά να είναι ανυποχώρητη και ασυμβίβαστη και να απορρίπτει όποια ενέργεια θα μπορούσε να έχει ως άμεση ή παράπλευρη συνέπεια την τρομοκράτηση του Τύπου και την αυτολογοκρισία. Αναγκαία διευκρίνιση: η θέση αυτή φυσικά δεν αφορά μαφιόζικες λειτουργίες της παραδημοσιογραφίας που έχουν οσμή παράνομων ή παρακρατικών κυκλωμάτων. Η σύγκρουση με αυτές τις έκνομες πρακτικές, η αυτοπροστασία και η προσφυγή στη δικαιοσύνη αποτελούν φυσικά δικαίωμα ή και υποχρέωση όλων, δημόσιων ή μη προσώπων. Αυτό αφορά άλλα πολύ πρόσφατα περιστατικά με νομικές ενέργειες κατά «δημοσιογράφων».
Καταληκτικά, η επιλεκτική σχετικοποίηση της υπέρ της ελευθερίας θέσης μας αποτελεί βαριά υποθήκευση αρχών. Ως τέτοια, υπερβαίνει τις βραχυπρόθεσμες σκοπιμότητες της πολιτικής συγκυρίας, τις σταθμίσεις πολιτικών συσχετισμών και συμμαχιών. Ο χώρος της Αριστεράς έχει πολύ υποφέρει από την καταστολή της κριτικής. Στις πιο δογματικές του εκφάνσεις έχει ο ίδιος ιστορικά επιδείξει ακραίο αυταρχισμό έναντι της κριτικής αμφισβήτησης. Χρειάστηκε χρόνος και αίμα για να διαμορφωθεί στην καθ’ ημάς Αριστερά, ιδίως στην ανανεωτική της έκφραση, μια κουλτούρα ανοχής, μια εμμονική υπεράσπιση του δικαιώματος στην κριτική. Αυτή η παρακαταθήκη είναι πολύτιμη για να υπόκειται σε μικροπολιτικές σχετικοποιήσεις και περιορισμούς. Είναι πολύτιμη για να σμικρύνεται από φορείς δυσανεξίας έναντι της ελεύθερης κριτικής, όπως οι τρεις προαναφερθέντες, οι οποίοι μάλιστα κατά διαβολική σύμπτωση ελάχιστη σχέση έχουν με το χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς.
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
plaisir-tragique: γκόου μπακ εσείς της συντηρητικής νομενκλατούρας της Ευρώπης…
13/01/2017 § Σχολιάστε
«Go back, κυρία Μέρκελ, κύριε Σόιμπλε, κυρίες και κύριοι της συντηρητικής νομενκλατούρας της Ευρώπης» [Αλέξιος Τσίπρας, πρωθυπουργός στον πλανήτη Σείριο]
Πηγή: EUROKINISSI
Παράδειγμα: Το τρένο που κόλλησε στον χιονιά, εγκλωβίστηκαν 300 επιβάτες, άλλαξαν τρένο και… κόλλησε κι αυτό
Μεγάλη ταλαιπωρία για τους επιβάτες οι οποίοι αποφάσισαν να ταξιδέψουν με τρένο, καθώς συνολικά τέσσερις αμαξοστοιχίες της ΤΡΑΙΝΟΣΕ έχουν ακινητοποιηθεί, καθώς η εταιρεία δεν είναι σε θέση να καθαρίσει τις γραμμές, με αποτέλεσμα εκατοντάδες επιβάτες να είναι εγκλωβισμένοι στο τσουχτερό κρύο.
Ακινητοποιημένα παραμένουν σε διάφορα σημεία του σιδηροδρομικού δικτύου 4 αμαξοστοιχίες, καθώς λόγω του ψύχους οι μηχανές παρουσιάζουν πρόβλημα, ενώ πολλά σημεία δεν έχουν καθαριστεί λόγω της ελλιπούς συντήρησης.
Σε τρία σημεία ακινητοποιήθηκε η αμαξοστοιχία της ΤΡΑΙΝΟΣΕ που μετέφερε περίπου 300 επιβάτες από τη Θεσσαλονίκη και ξεκίνησε στις 07:30 το πρωί.
Αρχικά, το τρένο κόλλησε στη Θέρμη, κοντά στο Δομοκό, επειδή ο ΟΣΕ δεν είχε καθαρίσει τα χιόνια από τις ράγες, που είχαν καλυφτεί. Χάλασε η πρώτη μηχανή και μετά έστειλαν και δεύτερη μηχανή, η οποία χάλασε και αυτή στην περιοχή του Δομοκού.
Αυτή τη στιγμή, η αμαξοστοιχία βρίσκεται κοντά στο Λιανοκλάδι, όπου τους έστειλαν και τρίτη μηχανή η οποία τους μεταφέρει με πολύ χαμηλή ταχύτητα όμως και είναι άγνωστο πότε θα φτάσουν στον προορισμό τους.
Και δεύτερο όμως τρένο κόλλησε στη Λάρισα και συγκεκριμένα πρόκειται για την αμαξοστοιχία 55 που έφυγε στις 10:00 από τη Θεσσαλονίκη και η οποία είναι ακινητοποιημένη στο σημείο.
Η ακινητοποίηση των δύο τρένων προκάλεσε προβλήματα στο δρομολόγιο ενός τρίτου Ιντερσίτι, που ταξίδευε με άγνωστο αριθμό επιβατών από την πρωτεύουσα προς τη Θεσσαλονίκη.
Μια άλλη αμαξοστοιχία που λέγεται προαστιακός της Λάρισας, η οποία εκτελούσε το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Λάρισα, κόλλησε στο Πλατύ Ημαθίας για τους ίδιους λόγους, ωστόσο το πρόβλημα αναμένεται να λυθεί γρήγορα.
(χεχεχε!) Πάντως από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ υποστηρίζουν ότι τα προβλήματα που δημιουργούνται λόγω των έντονων καιρικών συνθηκών, όπως μη λειτουργία κλειδιών λόγω παγετού, συσσώρευση χιονιού στις γραμμές, κλπ. είναι αρμοδιότητα άλλου φορέα, ΕΕΣΤΤΥ για τη συντήρηση των μηχανών και ΟΣΕ για τη συντήρηση του σιδηροδρομικού δικτύου αφού η ίδια κάνει μόνο χρήση της σιδηροδρομικής υποδομής. [cnn.gr]
ΥΓ: Ελλάδα 21ος αιώνας
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
[περί θρεπτικού, σαδιστικού περιεχομένου·
09/12/2016 § Σχολιάστε
Πυρήνας του σαδισμού, κοινός σ’ όλες του τις εκφράσεις, είναι το πάθος να έχει κανείς απόλυτο και απεριόριστο έλεγχο πάνω σ’ ένα ζωντανό πλάσμα, είτε ζώο είτε παιδί, είτε άντρα είτε γυναίκα. Το ν’ αναγκάσουμε κάποιον να δοκιμάσει πόνο ή εξευτελισμό χωρίς να μπορεί να προστατέψει τον εαυτό του είναι μια εκδήλωση απόλυτου ελέγχου άλλα όχι και η μοναδική. Το άτομο πού ασκεί απόλυτο έλεγχο πάνω σ’ ένα άλλο ζωντανό πλάσμα κάνει αυτό το πλάσμα αντικείμενο του, ιδιοκτησία του, ενώ ταυτόχρονα γίνεται θεός γι’ αυτό το πλάσμα. […] Ο σαδισμός δεν έχει ουσιαστικά πρακτικό σκοπό, δεν είναι «επιφανειακός» αλλά μορφή αφοσίωσης. Είναι η μεταμόρφωση της αδυναμίας στην εμπειρία της παντοδυναμίας, είναι η θρησκεία των ψυχικά ανάπηρων. […] Ο σαδιστής θέλει να γίνει κύριος της ζωής, γι’ αυτό και επιδιώκει να διατηρήσει τη ζωή στο θύμα του. Κι αυτό είναι πού τον διακρίνει ουσιαστικά από το καταστροφικό άτομο. Ο καταστροφέας θέλει να εξοντώσει το άτομο, να το εξαφανίσει, να καταστρέψει την ίδια τη ζωή, ό σαδιστής γυρεύει την αίσθηση πως ελέγχει και πνίγει τη ζωή. Ένα άλλο γνώρισμα τού σαδιστή είναι πώς τον ερεθίζουν μόνο τα αβοήθητα άτομα και ποτέ τα ισχυρά. Για παράδειγμα, δεν αισθάνεται καμιά σαδιστική ικανοποίηση αν πληγώσει έναν εχθρό σε μια μάχη ίσου προς ίσο, επειδή σ’ αυτή την κατάσταση η πρόκληση μιας πληγής δεν είναι έκφραση έλεγχου. Για το σαδιστικό χαρακτήρα μόνο μια θαυμαστή ιδιότητα υπάρχει-η δύναμη, θαυμάζει, αγαπάει και υποτάσσεται μόνο σε κείνους πού έχουν δύναμη, ενώ περιφρονεί και θέλει να ελέγχει τους ανίσχυρους πού δε μπορούν να τον πολεμήσουν. Ο σαδιστικός χαρακτήρας φοβάται όλα όσα δεν είναι βέβαια και προβλέψιμα, όλα όσα τού προσφέρουν εκπλήξεις που θα τον ανάγκαζαν ν’ αντιδράσει αυθόρμητα και γνήσια. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο φοβάται τη ζωή. Η ζωή τον τρομάζει ακριβώς επειδή από τη φύση της είναι απρόβλεπτη και αβέβαιη. […] Οι ρωμαίοι καίσαρες πρόσφεραν στο κοινό θεάματα κυρίως σαδιστικής φύσης. Η σύγχρονη κοινωνία προσφέρει παρόμοια θεάματα με τη μορφή των ρεπορτάζ στις εφημερίδες και την τηλεόραση γύρω από εγκλήματα, πολέμους, αγριότητες, όπου το περιεχόμενο δεν είναι ανατριχιαστικό, δεν είναι και θρεπτικό —όπως τα δημητριακά των παιδικών τροφών πού προωθούνται από τα ίδια μέσα μαζικής ενημέρωσης και φθείρουν την υγεία των παιδιών. Αυτή η πολιτιστική τροφή δεν προσφέρει ενεργοποιητικά ερεθίσματα άλλα προωθεί την παθητικότητα και την αδράνεια. Στην καλύτερη περίπτωση προσφέρει διασκέδαση και συγκίνηση, αλλά σχεδόν ποτέ τη χαρά• κι αυτό γιατί η χαρά απαιτεί ελευθερία…
[Erich Fromm, Η ανατομία της ανθρώπινης καταστροφικότητας – Τόμος 1ος, μτφρ: Τζένη Μαστοράκη, εκδόσεις Μπουκουμάνη 1973 via Politeianet.gr]
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
«το άλλο εγώ της εξουσίας»
07/12/2016 § Σχολιάστε
φωτογραφία δίπλα στον Καμύ, από τα χτεσινά γεγονότα ©cnn.gr
Ησυχίαν είχεν ο Δήμος και αντέλεγε ουδείς, δεδιώς και ορών ότι πολύ το ξυνεστηκός
(ο λαός σώπαινε, και κανείς δεν μιλούσε, γιατί ήταν φοβισμένος και έβλεπε πως οι συνωμότες ήταν πολλοί.)
Θουκυδίδης
«Στάθηκα σε ίση απόσταση από την αθλιότητα και τον ήλιο. Η αθλιότητα δεν μ’ άφησε να πιστέψω πως όλα πάνε καλά κάτω από τον ήλιο και μέσα στην ιστορία. Ο ήλιος μου έμαθε πως η ιστορία δεν είναι το παν[…]»…
«[…] οι τρομοκράτες δεν θεωρούν τους εαυτούς τους κοινούς εγκληματίες, αλλά πολιτικούς αγωνιστές που επιδιώκουν να δημιουργήσουν κατάσταση πολέμου και να καθιερωθούν επίσημα από τους εχθρούς τους ως νόμιμοι αντίπαλοι. Συμπεριφέρονται σαν το άλλο εγώ της παρούσας εξουσίας, χωρίς όμως να υφίστανται τη δοκιμασία της πολιτικής αντιπροσώπευσης ούτε τον καταναγκασμό για την κατάκτηση της εξουσίας.[…]Η τρομοκρατία κηρύσσει έναν πολύ περίεργο πόλεμο: χωρίς εμπολέμους, χωρίς πεδίο μάχης, χωρίς ισότητα όπλων, χωρίς κατά μέτωπον μάχες. Οι τρομοκράτες θέλουν την αξιοπρέπεια των όπλων χωρίς να διακινδυνεύσουν την αναμέτρηση των δυνάμεων, θέλουν να εισπράττουν τα οφέλη του πολέμου χωρίς να πληρώνουν το τίμημά του, να νικούν χωρίς να αντιμετωπίζουν τον εχθρό.»
«[…] αν οι εγκληματικές πράξεις του αντιπάλου μάς οδηγούν να πράξουμε ομοίως, η ηθική ανωτερότητα των θεσμών καταρρέει και τίποτα δεν μας διαφοροποιεί από τον εχθρό. Επιστρέφουμε στην πρωτόγονη κατάσταση για την οποία μας μιλάει ο Χομπς, στη ζούγκλα, όπου η μόνη αρχή είναι η βία»
*
[Αλμπέρ Καμύ, Σκέψεις για την Τρομοκρατία -Εκδόσεις Καστανιώτη]
