αγριμολογος

σχήματα εξεταστικών επιτροπών, πανοραμικήν άποψις

διαβάζω ότι…«Μετά το Πάσχα, εξεταστικές» γράφουν «Τα Νέα» του περασμένου Σαββατοκύριακου, ξαναδιαβάζω… «Προβληματισμός επικρατεί στην κυβέρνηση σχετικά με το αν το ΠαΣοΚ θα καταθέσει αιτήματα για τη σύσταση εξεταστικών επιτροπών» στο Κυριακάτικο Βήμα.

Το… «Πληροφορίες από έγκυρες πηγές αναφέρουν ότι», το υποψιάζομαι ως εγκυρότατο γιατί δεν μπορώ να φανταστώ διάσπαση εθνικής ομοψυχίας η οποία μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα βλαπτική για τον τόπο. Διαβάζω ότι ο πρωθυπουργός ενημέρωσε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι πρέπει να είμαστε μονοιασμένοι για να επανεκλέξουμε τον κ. Παπούλια. Στις εθνικές ομοψυχίες πάμε καλά και αν πρέπει να διερευνηθούν ορισμένα σκάνδαλα (χάριν ομοψυχιών «υποθέσεις») θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας εάν έως τότε η μνήμη του χρυσόψαρου ξεμυτίσει από την γυάλα, να διατηρηθεί το πολυπόθητο ήπιο πολιτικό κλίμα. Οι Εφραίμηδες κι οι Ζημενσικοί νομίζω ότι θα δείξουν κι αυτοί το αντίστοιχο πολιτικό κουράγιο, είμαι βέβαιος ότι θα κάνουν την καρδιά του φιόγκο μπρος στην εθνική ομοψυχία εν μέσω της οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα. Η εμπέδωση του ήπιου πολιτικού κλίματος από όλους τους υπεύθυνους πολίτες είναι πρώτιστο εθνικό καθήκον.

Με δημοσιογραφική γλώσσα «Το Βήμα» αναφέρει ότι «Υπενθυμίζεται* σχετικά ότι προεκλογικά […]το ΠΑΣΟΚ θα ρίξει φως στα σκάνδαλα της κυβέρνησης Καραμανλή, ειδικά σε εκείνα που απασχόλησαν έντονα την κοινή γνώμη τα τελευταία χρόνια».

.

.

[*]Δεν υπενθυμίζεται, πρόκειται για αμιγώς κομψή δημοσιογραφική γλώσσα.

.

.

προτεινόμενο άσμα:
Τζένη καρέζη ή Αλίκη Βουγιουκλάκη, «Ένα χρυσόψαρο μέσα στη γυάλα»

.

.

μετά την ανακοίνωση αυτού του «διαλόγου», βγήκε στον αέρα και το άλλο σύντομο ανέκδοτο «Το ασφαλιστικό σύστημα χρειάζεται οπωσδήποτε δομικές αλλαγές» δια στόματος κ. Λοβέρδου, ενδεχομένως να μην διαφωνούμε, όμως και πάλι, δεν λέει συγκεκριμένα, ποιες είναι αυτές οι δομικές αλλαγές για να αποφασίσει ο κόσμος αν συμφωνεί ή όχι, να μάθουμε επιτέλους. Ένα-ένα όμως τα ανέκδοτα.

Ας πούμε για τον διάλογο, τον αποκαλούμενο «του Ασφαλιστικού». Μήπως θα έπρεπε να καταγραφούν πόσα είναι τα χρήματα που χρωστούν αυτοί που εισφοροδιαφεύγουν, και μήπως πρέπει αυτά επισήμως να δημοσιευτούν; Θα έπρεπε τέτοια στοιχεία να δημοσιεύονται πριν την έναρξη οποιουδήποτε διαλόγου, με ή χωρίς εισαγωγικά, διότι τότε, και μόνο τότε θα ξέραμε (εμείς και οι κυβερνώντες) την ακριβή κατάσταση των ταμείων και ποιες οι λύσεις και οι προοπτικές των. Οφειλές και οφειλέτες, απλά πράγματα. Το να ακούμε από διάφορες ημιεπίσημες πηγές ότι το 50%, το 60% ή το 70% των επιχειρήσεων δεν πληρώνουν οφειλόμενες ασφαλιστικές εισφορές, αυτό δεν είναι ενημέρωση γιατί το ζητούμενο είναι ένα: Το ποσό.

Τι ποσό αντιπροσωπεύει λοιπόν αυτή η εισφοροδιαφυγή και τι σκοπεύουν να κάνουν γι αυτό το ζήτημα οι κυβερνώντες μας. Το επιπλέον επίσης ερώτημα που πλανάται είναι σε τι ποσό ανέρχεται το όφελος του δημοσίου και των ΔΕΚΟ προς τα ασφαλιστικά ταμεία, δεν αρκεί να ακούμε για 2-3-4-5 δισεκατ. €υρώ και πάλι από διάφορες «πηγές», η μόνη έγκυρη πηγή είναι το ίδιο το δημόσιο, να μας το πει. Αυτός λοιπόν ο «διάλογος» είναι ή δεν είναι ένα πικρό, μαύρο ανέκδοτο. Δεν πρόκειται να πω ουστ, μην επιμένετε…

.

.

photo©Jochen Gerner, serie Home 2008, acrylique sur papier imprimé. Courtesy Galerie Anne Barrault

.

.

μαθαίνουμε από το υπουργικό συμβούλιο της σοσιαλιστικής κυβέρνησης, η συνεδρία του οποίου έγινε ενώπιων τηλεοπτικών συνεργείων, γεγονός το οποίο προσδίδει στις αποφάσεις της κυβέρνησης μια κάποια τέλος πάντων εγκυρότητα, επαληθεύοντας το «είσαι στην τιβί άρα υπάρχεις». Διαβάζουμε ότι «η δέσμευση του ΠΑΣΟΚ για αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου φαίνεται ότι βαίνει προς υλοποίηση». Ο Λάκης Λαζόπουλος σαν γνήσιος λαϊκός σφυγμομέτρης, βλέποντας ζωγραφισμένη στα βλέμματά του κόσμου την απορία, ορθώς ανέλαβε την ερμηνεία της βαρύγδουπα φιλόδοξης σοσιαλιστικής ανακοίνωσης λέγοντάς μας –και πάλι ορθώς- ότι πρόκειται στην ουσία περί «της αναδιανομής της φτώχιας». Κάπου εδώ αρχίζει και τελειώνει το καλαμπούρι. Μερικές (ελάχιστες) χιλιάδες είναι οι έχοντες και πάμπολλα εκατομμύρια οι μη έχοντες, παίρνουμε λοιπόν μερικά εκατομμύρια €υρώ και πραγματοποιούμε την πολυπόθητη «αναδιανομή» με την οποία κάποιοι εκ των πληβείων τσεπώνουν μετά μεγίστης ικανοποίησης τα 2-3-4 κατοστάρικα που τους αναλογεί. ‘Ήταν δε• τόσο μεγάλη η ικανοποίησή των πληβείων, που σκέφτονται τη διοργάνωση πορείας ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης καταθέτοντας στεφάνι στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη μετά της μπάντας του δήμου. Στεφάνι του κυρίαρχου λαού προς τους κυρίαρχους του παιχνιδιού. Pas mal. Φτηνά, όμορφα κι ωραία. Κύριε Παπακωνσταντίνου, το 52 κόμμα κάτι τοις εκατό μαθαίνω ότι βλέπει εσάς και την κυβέρνησή σας, με μεγάλη συμπάθεια, κι αυτό δεν είναι ανέκδοτο, είναι η πραγματικότητα διότι ο κυρίαρχος λαός είναι αλάνθαστος, μου το είπε και η θεία μου η Γαρουφαλιά την οποία εμπιστεύομαι.

.

.

photo©Manuel-Alvarez Bravo 1933

σύντομα ανέκδοτα

.

.συ

S

Ένα φιλμάκι του Κώστα Γαβρά (συνολικής) διάρκειας δεκατριών μόλις λεπτών – μια αστραπιαία θα έλεγα – ιστορική αναδρομή της Ακρόπολης ανά τους αιώνες. Ο αφηγητής επεξηγεί: «Οι νέες αντιλήψεις για την τέχνη που επικράτησαν κατά την παλαιοχριστιανική εποχή, οδήγησαν στην καταστροφή πολλών έργων τέχνης σε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο»- για μερικά δευτερόλεπτα, προβάλλεται μια σκηνή από βυζαντινούς ρασοφόρους να σφυροκοπούν κατακερματίζοντας μέρη του αετώματος του ναού… Αυτό το ελάχιστο, αλλά ιστορικά θεμελιωμένο από ιστορικούς και αρχαιολόγους – σαν πράξη γεγονός, ενόχλησε την Εκκλησία της Ελλάδος που· με τον πολιτισμό και την πραότητα που πάντα διέκρινε τις πράξεις της (εξακριβωμένο), εδώ και πολλούς αιώνες, εγκατεστημένη στο σβέρκο εκατομμυρίων ανθρώπινων συνειδήσεων πάνω στον αγέλαστο θρόνο της – που ζήτησε από το «Υπουργείο Πολιτισμού» (ζητώ συγχώρεση για τα εισαγωγικά) του κ. Σαμαρά να αφαιρέσει τα επίμαχα σημεία (των ρασοφόρων που τεμαχίζουν τον ναό). Το Υπουργείο ταπεινωμένο και υπάκουο, έπραξε το αδιανόητο – για ένα κοσμικό κράτος, μέλος της πολιτισμένης κοινωνίας των εθνών – επέβαλε λογοκρισία στη ταινία του Κώστα Γαβρά με την δικαιολογία ότι ένα ιστορικό μνημείο «πρέπει να ενώνει αντί να διχάζει». Δηλαδή ένα ιστορικό μνημείο διαγράφει την ιστορική του διαδρομή για το καλό μας, στο όνομα της ομοψυχίας του ενδόξου – κατά τα άλλα – έθνους μας. Μένουμε ήσυχοι. Η Ιστορία επιτέλους σιώπησε…

κηφήνες.

.

.

.

άλλα σύντομα ανέκδοτα

.

.

.