εικόνα που αναπλάθεται
14/06/2016 § Σχολιάστε
Η πέτρα
Ξεκινάνε. Ο ψηλός με την πανοπλία καβαλάει το άλογό του. Οι άλλοι βαδίζουν δίπλα του. Τον καλούν. Ακολουθεί. Του δίνουν το σακίδιο. Προχωράνε μέσα στη νύχτα. Προχωράνε αμίλητοι. Μόνο τα ξεφυσήματα του αλόγου ακούγονται που και που. Οι σκέψεις του μπήγονται, τις αποδιώχνει, στο μυαλό του. Απότομα. Η ανατροπή. Η θύμηση δεν είναι παρηγόρια. Είναι πόνος. Η εικόνα που αναπλάθεται, για καιρούς περασμένους και τώρα να περπατάει μαζί μ΄αυτούς. Κι ο φόβος, ο φόβος· και το ανεξήγητο, κι εκείνο που χάθηκε. Περπατάνε όλη νύχτα και το πρωί του λένε να ξαπλώσει. Να κοιμηθεί. Όταν ξυπνάει του δίνουν να φάει. Είναι σούρουπο. Σβήνουν τη φωτιά και ξεκινάνε πάλι.
*
[Μίλτος Φραγκόπουλος, Η πέτρα. Στοχαστής 1987]
*
φωτογραφία είναι του αγριμολόγου στο αεροδρόμιο του Zaventem, Βρυξέλλες
*
Σαβουάρ Βιβρ για επίδοξους αυτοεκδιδόμενους
23/12/2015 § Σχολιάστε
Από τον Βασίλη Λαλιώτη
(φιλίας και ουσίας χάριν)
Πριν να είναι καλό το βιβλίο πρέπει να μην είναι παραλογοτεχνικό.
Κι αυτό αρχίζει από το εξώφυλλο.
Διότι ο αναγνώστης, αν είναι και παπαγαλάκι
της δημοσιότητας που δέχεται 10 βιβλία τη μέρα,
θα το πετάξει στον κάλαθο πριν το ανοίξει.
Ο ποιητής δεν είναι κατασκευαστής εξωφύλλων.
Ο Σεφέρης και ο Λορεντζάτος που τα έκαναν αυτά
ήταν γνώστες της τυπογραφίας και όχι άλογα των
φαντασιώσεών τους.
Ποιήματα μπεκετιανής υφής με εξώφυλλο βαρκούλες
επειδή η δεύτερη ξαδέρφη ήθελε να γίνει ζωγραφος
μικρή και ψιλομουτζουρώνει απαγορεύονται.
Πολυφορτωμένα εξώφυλλα με κοσμήματα, επειδή
υπάρχει αφθονία, πρωτογράμματα, ποικίλες γραμματοσειρές
κάνουν το πράγμα κιτς, όπως τα τελευταία βιβλία που διαφημίζει ο Πατίλης.
Το να εκδίδεις σημαίνει να αφήνεις τη γραφή σου να την κλείσουν άλλοι. Αν πιστεύεις πως ό,τι γράφεις έχει ένα ευθύβολο και μοναδικό νόημα, ο πρώτος ευνουχισμός, να υποταχτείς δηλαδή στην αισθητική των εξωφύλλων αφού δεν έχεις δική σου, είναι μια καλή αρχή για να καταλάβεις τι σημαίνει δημοσίευση.
Ο καθένας μπορεί να πάρει τα χρήματά σου, να γράψει στον κολοφώνα ότι είσαι ο δράστης του εξωφύλλου και να σε αφήσει στη μοίρα σου.
Προσωπικά έχω κάνει κάποιον να γίνει ποιητής με ένα καλό εξώφυλλο, (είπε κάποτε ο Παστάκας).
Να σκέφτεστε πάντα ότι η τεχνολογία είναι διαχείρηση αφθονίας
και πως το μυαλό πρέπει να δουλεύει αντίστροφα με όσα έχει μάθει από την εποχή της σπάνης. Η αισθητική της περιέχει το στοιχείο της θυσίας.
Το βιβλίο δεν είναι περίπτερο ούτε σουβλάκι με απόλα μέσα.
Και πάνω απόλα δεν πειράζει. Στο επόμενο θα έχεις μάθει, αλλά θα ντρέπεσαι γι αυτό που βγάζεις τώρα. Και για να μην λες ότι κανένας δεν στα είπε στα λέω δημόσια.
*
©Βασίλης Λαλιώτης
το νόημα μίας τέχνης…
23/07/2015 § Σχολιάστε
Ο Μίλαν Κούντερα για τον Μαρσέλ Προυστ
Η ετυμηγορία του Μαρσέλ Προυστ
Στο Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο ο Προυστ δεν θα μπορούσε να είναι σαφέστερος: «Στο βιβλίο αυτό[…] δεν υπάρχει ούτε ένα γεγονός που να μην είναι φανταστικό, […] δεν υπάρχει ούτε ένα πρόσωπο που να είναι υπαρκτό». Το μυθιστόρημα του Προυστ, όσο στενά κι αν συνδέεται με τη ζωή του δημιουργού του, βρίσκεται αμετάκλητα από την άλλη πλευρά της αυτοβιογραφίας· στο μυθιστόρημα αυτό δεν υπάρχει καμία αυτοβιογραφική πρόθεση· ο Προυστ δεν το έγραψε για να μιλήσει για τη ζωή του, αλλά για να φωτίσει στα μάτια των αναγνωστών τη δική τους ζωή: «… κάθε αναγνώστης, την ώρα που διαβάζει, είναι προπάντων αναγνώστης του εαυτού του. Το κάθε έργο είναι απλώς ένα είδος οπτικού οργάνου το οποίο προσφέρει ο συγγραφέας στον αναγνώστη, για να του επιτρέψει να διακρίνει επάνω του αυτό που ίσως δεν θα είχε δει χωρίς το βιβλίο. Όταν ο αναγνώστης αναγνωρίζει επάνω του αυτό που λέει το βιβλίο, έχουμε την απόδειξη για την αλήθεια του έργου…» Οι φράσεις αυτές δεν προσδιορίζουν απλώς το νόημα του μυθιστορήματος του Προυστ· προσδιορίζουν το νόημα της τέχνης του μυθιστορήματος εν γένει.
.
[απόσπασμα από: Μίλαν Κούντερα, Ο πέπλος, δοκίμιο σε εφτά μέρη, εκδόσεις Εστία, μετ: Γιάννης Η. Χάρης]
.
αγριμολογος 