Γιάννης Σκληβανιώτης, Jazz
30/10/2010 § Σχολιάστε
Οι εκδόσεις ΜΠΑΡΤΖΟΥΛΙΑΝΟΣ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Σκληβανιώτη με τίτλο Jazz, με 10 φωτογραφίες του Αλέκου Θεοφανίδη στον πολυχώρο Ιανός την Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010, στις 20:00
Ομιλητές:
ΤΕΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ
δημοσιογράφος
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΤΣΙΡΗ
ποιήτρια
ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ
ψυχίατρος-ποιητής
Διαβάζουν οι ηθοποιοί:
ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΑΓΚΑΣ, ΠΩΛΙΝΑ ΓΚΙΩΝΑΚΗ
ΤΕΡΨΙΧΟΡΗ ΓΚΙΟΚΑ
Σαξόφωνο παίζει:
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΖΑΡΡΑΣ
Εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος
info@bartzoulianos.com
ΙΑΝΟΣ: 210 32 17 917
plaisir: Pauline
27/09/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο plaisir: Pauline
Ένα απολαυστικό, μικρό βιβλιαράκι, από τη νεαρά (μόλις…34ων!) Pauline Klein στο «άλλο» μου blog.
.
.
παρών, παντού
26/09/2010 § Σχολιάστε
Προσφάτως.
Εκδόθηκε ένα βιβλίο, το όνομα του συγγραφέα είναι γνωστό είτε από τα προηγούμενα (λίγα) γραπτά του, είτε από άλλες καλλιτεχνικές του δραστηριότητες. Πες το όνομα, πες η λογοτεχνική αξία του βιβλίου, όλο και κάποιος κριτικός θα βρεθεί να γράψει δυο αράδες, κάποια πρόθυμη εφημερίδα θα συμπεριλάβει έστω το δελτίο τύπου. Λογικό, κατανοητό.
Όμως. Όλοι οι γνωστοί, άγνωστοι, παλαιότεροι και νεότεροι κριτικοί γράφουν για το νέο-εκδοθέν βιβλίο, όλα τα ημερήσια, εβδομαδιαία έντυπα (εφημερίδες-περιοδικά), όλα τα λογοτεχνικά περιοδικά (χωρίς εξαίρεση), ακόμη και αυτά των τιράζ των 200 τεμαχίων, κανένα, τονίζω κανένα, δεν παρέλειψε να γράψει κάτι για το εν λόγω βιβλίο. Βομβαρδισμός.
Ένας Joyce γεννήθηκε και είμαι μάλλον ο μόνος· που δεν το έχει ακόμη, αντιληφθεί.
.
.
Στέλλα Βλαχογιάννη, “Με λένε Θάνατο”
17/05/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Στέλλα Βλαχογιάννη, “Με λένε Θάνατο”
Στέλλα Βλαχογιάννη, “Με λένε Θάνατο” - εκδόσεις Μετρονόμος
Ο Παράδεισος
Και τι είναι ο Παράδεισος; -σκέφτηκα.
Ένας μεγάλος κήπος που παίξαμε και χάσαμε νωρίς νωρίς οπότε γιατί τόση αγωνία για την Αγάπη;
Τα εξαίσια σώματα με τα φτερά στην πλάτη οι αμαρτωλές σκέψεις και οι επιθυμίες μας είναι που καταδικάστηκαν να ποδηλατούν αιώνια στον ουρανό ποτέ να μην πατήσουν χώμα ποτέ να μην αγγίξουν να μην αγγιχτούν και χάσει ο Φόβος το πλεονέκτημα στις καρδιές των ανθρώπων.
Νεότερη άναβα κεριά στα μανουάλια με την άμμο -ποτέ στα άλλα- κι αισθανόμουν ότι φύτευα ένα νεκρό μου μέλος στο σώμα του χρόνου. Σήμερα κοιτάζω βλοσυρή τα πρόσωπα των αγίων και προσπαθώ να καταλάβω ποια θυσία δεν έκανα ώστε να με αποτυπώσει και μένα κάποιος στην καρδιά του με τον ίδιο σεβασμό που επέδειξα όλη μου την ζωή απέναντι στο Ανέφικτο.
Όταν άρχισα ν’ αθροίζω νεκρούς κατάλαβα ότι έπαιρνα σειρά κι αντιδρούσα. Σταμάτησα να κοιμάμαι, να μιλάω, καμιά φορά και ν’ ανασαίνω. Τίποτα. Δρόμος γραμμένος για όλους ο Θάνατος στη στιγμή έχουμε αμφιβολία γι’ αυτό φοράω ακόμα τα παιδικά μου ρούχα -κόκκινο βελούδινο φουστανάκι, καπέλο και άσπρα παπούτσια- για να μη με καταλάβει κανείς και να διαρρεύσω στο μέλλον σαν πληροφορία άχρηστη αν και στον καιρό της τραγική.
Τις λέξεις μου τις έχω πληρώσει πανάκριβα: χρόνια πορφυρά από το αίμα και συναντήσεις λευκές από τον απέραντο φόβο μιας βαθύτερης γνωριμίας. Μου πρότειναν δουλειά: σ’ ένα ακίνητο ποτάμι, να μετρώ τα πρόσωπα που καθρεφτίζονται ολημερίς σαν σε φιλμ το οποίο δεν θα εμφανιστεί ποτέ.
Αρνήθηκα.
Έχω δουλειά –είπα.
Εκτίθεμαι.
.
.
[Η νέα συλλογή ποιημάτων της Στέλλας Βλαχογιάννη βρίσκεται από αυτή την εβδομάδα στα βιβλιοπωλεία. Στο «Ιατρείον Ασμάτων» μπορείτε να βλέπετε τα κείμενα που διαβάζονται κάθε Τετάρτη στην ομότιτλη εκπομπή]
.
.
αγριμολογος 