αγριμολογος

Ξεκινώντας από δηλώσεις τύπου κ. Μιχάλη Λιάπη «Να έρθει ο πολιτισμός πιο κοντά στην καθημερινότητα των πολιτών…» δεν πρέπει κανείς να περιμένει πολλά, και ούτε που χρειάζεται η όποια «αιγίδα» του όποιου υπουργείου, αφού τέτοιου είδους «εκδηλώσεις» παραμένουν ακόμη σε αποσιωπητικά, και μάλλον πρέπει οι συγγραφείς μας να κοιμούνται πια ήσυχοι γιατί το υπουργείο θα «εφορμήσει» στη προώθηση, ενίσχυση και διάδοση της παραγωγής ελληνικού λόγου στο εξωτερικό (όλο υποσχέσεις είστε κ. υπουργέ). Θα πρότεινα πρώτα το συγύρισμα του οίκου μας, αλλά ποιος ακούει αφού κατά των κυβερνώντων «όλα πάνε μια χαρά». Ο υπουργός που θα μας φέρει τον «πολιτισμό μας πιο κοντά» μίλησε για τη προώθηση της λογοτεχνίας στο διαδίκτυο (ουάου, τώρα πια;), το ενθαρρυντικό είναι ότι τα «θα» πολλαπλασιάζονται. Βεβαίως.

Να πούμε τέλος και για τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία, μια και αυτός είναι ο τίτλος της ιστολογικής ανάρτησης, και που απονεμήθηκαν:
Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας: Τηλέμαχος Αλαβέρας και Κώστας Τσιρόπουλος, Βραβείο Ποίησης: Τάσος Γαλάτης και Ντίνος Σιώτης, Βραβείο Μυθιστορήματος: Αθηνά Κακούρη και Ιωάννα Καρυστιάνη(φωτογραφία), Βραβείο Διηγήματος: Γιάννης Καισαρίδης και Ελένη Λαδιά, Βραβείο Δοκιμίου – Κριτικής: Αγγέλα Καστρινάκη και Θεοδόσης Πελεγρίνης, Βραβείο Χρονικού – Μαρτυρίας: Χρήστος Σαμουηλίδης και Αναστάσιος Τάμης.

Κριτική Βιβλίου από την Μαρία Πετρίτση: Μανίνα Ζουμπουλάκη – Αληθινή star (εκδόσεις Ωμέγα)

Το καινούριο βιβλίο της Μανίνας Ζουμπουλάκη, Αληθινή star, είναι μια χιουμοριστική και ταυτόχρονα καυστική ματιά στο star system, στο κύκλωμα των media και ειδικά σε αυτό της τηλεόρασης.
Πώς λειτουργούν τα περιοδικά, τα μαζικά μέσα ενημέρωσης και η ελληνική show biz; Τι προσόντα χρειάζεται κάποιος για να επιβιώσει στον επιφανειακά λαμπερό κόσμο της ενημέρωσης στη σύγχρονη Ελλάδα; Ποιες είναι οι θυσίες που οφείλει να κάνει μια ευσυνείδητη τηλεπαρουσιάστρια για να κρατήσει την καθημερινή εκπομπή της σε κάποιο κανάλι; Ανταγωνισμός, παρασκήνιο, λυκοφιλίες, συμφεροντολογία, έρωτες, στοιχεία της καθημερινής ζωής σατιρίζονται με άμεσο και έξυπνο τρόπο και σκιαγραφούν μια πραγματικότητα που δεν είναι ορατή με γυμνό μάτι.
Η Τζένη, μια ελκυστική και φιλόδοξη παρουσιάστρια, δραστήρια και χωρίς ιδιαίτερες υπαρξιακές ανησυχίες, σύζυγος διευθυντή καναλιού, κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά της επειδή ο άντρας της, ιδιοκτήτης του καναλιού, την απατά με κάποια άλλη, η οποία διεκδικεί τη θέση της. Γύρω της υπάρχει ένα επιτελείο από συνεργάτες και φίλους που παρακολουθούν την επαγγελματική πορεία της και μοιράζονται τις επιτυχίες και τις αποτυχίες της, τις χαρούμενες και τις δύσκολες στιγμές της. Οι μεταξύ τους σχέσεις αλλάζουν μορφή και χαρακτήρα ανάλογα με την εξέλιξη των γεγονότων και μεταβάλλουν τους μεταξύ τους δεσμούς οι οποίοι αναπτύσσονται είτε τυχαία είτε εσκεμμένα, εξυπηρετώντας και κατευθύνοντας την εξέλιξη της ιστορίας.
« Read the rest of this entry »

Μία εξαίσια όσο και χρήσιμη έκδοση που είχα την τύχη να αγοράσω στη πρώτη μου βόλτα στα βιβλιοπωλεία φέτος στις γιορτές που κατέβηκα Ελλάδα…

Η παρούσα έκδοση της Άγρας συγκεντρώνει σε ενιαίο χαρτόδετο τόμο τις δύο ποιητικές συλλογές που τύπωσε ο Μάνος Χατζιδάκις : τη Μυθολογία (Κεραμεικός, 1966 – Ύψιλον, 1980) και τη Μυθολογία Δεύτερη (Άγρα, 1982), οι οποίες είχαν μείνει για χρόνια εκτός κυκλοφορίας. Συνοδεύονται από δύο σχέδια του Γιάννη Μόραλη και χειρόγραφες σημειώσεις του μεγάλου συνθέτη
Αυτοβιογραφικό Μάνου Χατζιδάκι (οπισθόφυλλο) :

Τα κείμενα είναι παρμένα από τον ιστοτόπο των εκδόσεων «Άγρα».

του Βασίλη Αλεξάκη. Εκδότης: ΕΞΑΝΤΑΣ 2007, Αριθμός σελίδων: 339
Το νέο βιβλίο του συγγραφέα του αγαπημένου μας «Ταλγκό»(εκδόσεις Εξάντας, 1982)

–Δεν αμφισβητώ ότι οι πατέρες της Εκκλησίας δανείστηκαν κάποια ρητορικά σχήματα από τους αρχαίους συγγραφείς, απάντησε ο Βεζιρτζής. Υπήρξαν ωστόσο θανάσιμοι εχθροί της κλασικής παιδείας και του πολιτισμού των αρχαίων.[…] Ο διασυρμός του ελληνισμού από την Εκκλησία υπήρξε τόσο συστηματικός ώστε οι Έλληνες αναγκάστηκαν ν’ αλλάξουν όνομα, να μετονομαστούν σε Ρωμαίους, Ρωμιούς ή Γραικούς. Σε ορισμένες τοιχογραφίες του Αγίου Όρους απεικονίζονται μαζί με τους αγίους και τους αγγέλους διάφοροι φιλόσοφοι, ο Αριστοτέλης, ο Πλάτων, ο Σωκράτης, ο Πυθαγόρας. Όλοι φορούν στέμμα, έχουν μακριές γενειάδες και είναι ντυμένοι σαν Βυζαντινοί πρίγκιπες. Βαστούν ο καθένας τους έναν πάπυρο όπου είναι γραμμένη μια πλασματική φράση, που διακηρύσσει, για παράδειγμα, την τρισυπόστατη φύση του Θεού.[…] (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Για το ίδιο βιβλίο, η Γαλλική Ακαδημία στη διάρκεια της συνεδρίας της Πέμπτης 25 Οκτωβρίου τού απένειμε το Μεγάλο Βραβείο Μυθιστορήματος για το βιβλίο του «Ap. J.-C.» (εκδόσεις Stock). Όπως ανακοίνωσε η γραμματέας της Ακαδημίας, Ελέν Καρέρ ντ’ Ενκός, ο Αλέξακης το πήρε με τη δεύτερη ψηφοφορία, συγκεντρώνοντας 12 ψήφους έναντι έξι στον Κριστόφ Ντονέρ για το βιβλίο του «Un roi sans lendemain» και 5 στον Ζαν Περόλ για το βιβλίο του «Le soleil se couche a Nippori».

Το μυθιστόρημα του Βασίλη Αλεξάκη «Ap. J.-C.» κυκλοφορήσε στα ελληνικά στις 20 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις «Εξάντας» με τον τίτλο «μ.Χ.» κατά την προσφιλή συνήθεια του συγγραφέα να προηγείται η γαλλική έκδοση και να έπεται η ελληνική. Ο μύθος του, όπως είπε ο ίδιος στην «Ε» σε συνέντευξή του στον Βασίλη Καλαμαρά, «είναι πλεγμένος με δύο βελόνες: η μία είναι η αρχαία παράδοση, οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι, και η άλλη η βυζαντινή, η οποία είναι δογματική». Ο ήρωας του βιβλίου, ένας 24χρονος ιστορικός, αναλαμβάνει μια αποστολή από την πάμπλουτη ηλικιωμένη κυρία Ναυσικά: να μάθει τα πάντα για το Αγιον Ορος. Εκεί συνειδητοποιεί το χάσμα που χωρίζει την αρχαία Ελλάδα από το Βυζάντιο και ότι ο «όρος ελληνοχριστιανικός πολιτισμός δεν έχει κανένα νόημα, αφού παντρεύει δύο έννοιες ριζικά άσχετες». Είναι, δηλαδή, το «μ.Χ.» ένα μυθιστόρημα που πέφτει στην ελληνική αγορά μια πολύ καλή (ή και κακή) στιγμή, τώρα που λόγω του βιβλίου της Ιστορίας της 6ης Δημοτικού αλλά και της αναζωπύρωσης των «εθνικών» μας θεμάτων (βλέπε Σκοπιανό) οι παντός είδους ρίζες μας (αρχαίες, βυζαντινές κ.λπ.) είναι πολύ της μόδας. (από «Ε»29/10/2007)