οσμή λιβανιού
03/09/2015 § Σχολιάστε
Δημήτρη Καλοκύρη «Ισαύρων» –επιλογή
Εγκαταλείποντας την Ευρώπη:
Για να χαθεί και ο τελευταίος αποδέκτης της έσχατης αρχαιότητας και να κυριαρχήσει παντοδύναμος στο εξής ο λιγδερός τσιφτετέλιος εκκλησιασμός και η ρασοφόρα καθ’ Υμάς Ανατολή.
Απαξιώ:
Τα μπροκάρ πρόσωπα της λειτουργίας, την οσμή του λιβανιού, τα ηλεκτρικά κηροπήγια, τα παρδαλά μαρμάρινα δάπεδα, την τερατωδία του μεσαιωνισμού με τα κοκκινωπά τουβλάκια σε κτίρια μεταξύ πολυκατοικιών, τα γλοιώδη λεγόμενα στις τελετές. Ιδίως δε τον «ένδοξό μας βυζαντινισμό» στο Διαδίκτυο. Οι «δούλοι» του Θεού δεν θα απελευθερωθούν ούτε καν μετά θάνατον.
Από τις εκδόσεις Άγρα
«Πρόσωπα στο γκρίζο φως και βήχουν»
01/09/2015 § Σχολιάστε
Ηδονικά φαντάσματα
Λέξεις πυροδοτούν τα μάτια
Στην άσφαλτο και το σκοτάδι
Θρυμματισμένα χέρια στον τόρνο και την πλάνη
Ομίχλη σε ρείθρα και οικόπεδα
Ο χρόνος πάλι στον πάγο
Πρόσωπα στο γκρίζο φως και βήχουν
Ξανά σκοτάδι άδειο
Ηδονικά φαντάσματα γυναίκες λησμονημένες
Συγκλονιστικές φωνές ερειπωμένες
Εκεί λοιπόν
Πάνω από την ομίχλη, τον παγωμένο Βαρδάρη
Σας σηκώνω ψηλά
Ψηλά από τον ματωμένο ουρανό
Και σας αφήνω
[©Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου]
φωτογραφία του αγριμολόγου, «Μπουκαπόρτα στη Θήρα» 2015
*
«το παινεμένο σύνολο που αποκαλούμε Μάζα…»
24/07/2015 § Σχολιάστε
«Δεν γράφω για μια μικρή ελίτ που δεν την υπολογίζω, ούτε γι’ αυτό το αφηρημένο και τόσο παινεμένο σύνολο που αποκαλούμε Μάζα. Δεν πιστεύω σ’ αυτές τις δυο γενικότητες, τι τόσο αγαπητές στους δημαγωγούς. Γράφω για μένα, για τους φίλους μου και για να απαλύνω τη ροή του χρόνου» [Χόρχε Λούις Μπόρχες]
.
αφιερωμένο εξαιρετικά στους κατέχοντες την απόλυτη αλήθεια της «σωστής κι αλάνθαστης» άποψης.
το νόημα μίας τέχνης…
23/07/2015 § Σχολιάστε
Ο Μίλαν Κούντερα για τον Μαρσέλ Προυστ
Η ετυμηγορία του Μαρσέλ Προυστ
Στο Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο ο Προυστ δεν θα μπορούσε να είναι σαφέστερος: «Στο βιβλίο αυτό[…] δεν υπάρχει ούτε ένα γεγονός που να μην είναι φανταστικό, […] δεν υπάρχει ούτε ένα πρόσωπο που να είναι υπαρκτό». Το μυθιστόρημα του Προυστ, όσο στενά κι αν συνδέεται με τη ζωή του δημιουργού του, βρίσκεται αμετάκλητα από την άλλη πλευρά της αυτοβιογραφίας· στο μυθιστόρημα αυτό δεν υπάρχει καμία αυτοβιογραφική πρόθεση· ο Προυστ δεν το έγραψε για να μιλήσει για τη ζωή του, αλλά για να φωτίσει στα μάτια των αναγνωστών τη δική τους ζωή: «… κάθε αναγνώστης, την ώρα που διαβάζει, είναι προπάντων αναγνώστης του εαυτού του. Το κάθε έργο είναι απλώς ένα είδος οπτικού οργάνου το οποίο προσφέρει ο συγγραφέας στον αναγνώστη, για να του επιτρέψει να διακρίνει επάνω του αυτό που ίσως δεν θα είχε δει χωρίς το βιβλίο. Όταν ο αναγνώστης αναγνωρίζει επάνω του αυτό που λέει το βιβλίο, έχουμε την απόδειξη για την αλήθεια του έργου…» Οι φράσεις αυτές δεν προσδιορίζουν απλώς το νόημα του μυθιστορήματος του Προυστ· προσδιορίζουν το νόημα της τέχνης του μυθιστορήματος εν γένει.
.
[απόσπασμα από: Μίλαν Κούντερα, Ο πέπλος, δοκίμιο σε εφτά μέρη, εκδόσεις Εστία, μετ: Γιάννης Η. Χάρης]
.
