αγριμολογος

VI

ΜΟΝΟ πέρα από το ποτάμι, στους ξακουστούς
βοτανικούς κήπους του ναυτικού νοσοκομείου,
ο Στέλλερ δραπετεύει από την οχλαγωγία της πόλης.
Περιδιαβάζει σχολαστικά στα μονοπάτια
ανάμεσα στις πρασιές, θαυμάζει
τα υαλόφρακτα θερμοκήπια,
τα εξωτικά φυτά,
μαθαίνει το ένα μετά το άλλο νέα ονόματα,
νιώθοντας σχεδόν να
ξεχειλίζει από ελπίδα,
όταν μέσα από την παρασκιά
του σιναπόδεντρου πάλι στον ορνιθώνα,
προβάλλει ο πατριάρχης του Νόβγοροντ
αρχιεπίσκοπος Θεοφάνης, ερχόμενος προς το μέρος του,
στο χέρι έναν μικροσκοπικό κίτρινο ψιττακό,
και στην πορεία μιας συζήτησης στα λατινικά
του αφηγείται ένα μύθο από την περιοχή του Ντόλγα,
ότι ο Θεός γεννήθηκε αίφνης,
σαν κεραυνός εν αιθρία,
πάνω σε ένα φύλλο πουλμονάριας.

…
W.G.Sebald «Εκ του φυσικού», εκδ. Άγρα. Μετάφραση Γιάννη Καλιφατίδης
από την ενότητα «Σαν το χιόνι πάνω στις Άλπεις»

.

.

Walt Whitman, Thought
from, Leaves of Grass (1867)

OF Public Opinion;
of a calm and cool fiat, sooner or later, (How im-
——-passive! How certain and final!)
Of the President with pale face asking secretly to
——-himself, What will the people say at last?
Of the frivolous Judge—Of the corrupt Congressman,
——-Governor, Mayor—Of such as these, standing
——-helpless and exposed;
Of the mumbling and screaming priest—(soon, soon
——-deserted;)
Of the lessening, year by year, of venerableness, and
——-of the dicta of officers, statutes, pulpits, schools;
Of the rising forever taller and stronger and broader,
——-of the intuitions of men and women, and of
——-self-esteem, and of personality;
—Of the New World—Of the Democracies, resplendent,
——-en-masse;
Of the conformity of politics, armies, navies, to them
——-and to me,
Of the shining sun by them—Of the inherent light,
——-greater than the rest,
Of the envelopment of all by them, and of the effusion
——-of all from them.

.

.

Μές στις ρούγες βρουχισμούς και γύρω μάντρες / από πύργους εχθρικούς την πόλη ζώνουν,  / οι άντρες σφάζονται απ’ τους άντρες κι άθλια  / σκούζοντας τα βρέφη που σκοτώνουν / με το γαίμα το βυζί που πίνουν βρέχουν. / Χέρι χέρι οι αρπάγες κ’ οι κούρσες τρέχουν, φορτωμένους / απαντούνε οι φορτωμένοι κι ο άδειος κράζει τάδειανού νάχη κολλήγα / μα ο καθένας στο μεράσι ούτε πιο λίγα / ούτε κι ίδια θέλει νάχη. – Ω, τι ‘ν’ νά γένη!

…

.

Αισχύλου «Επτά επί Θήβας», ο Χορός από Πρώτο επεισόδιο. μετάφραση Ι.Ν. Γρυπάρη.
«Οι Τραγωδίες του Αισχύλου», Βιβλιοπωλείο της Εστίας

.

.

photo: Dorothea Lange 1940

Η Πρώτη Αφιέρωση

Νύχτα. Η Μαριάννα ένα σονέττο του ζητούσε
κι αυτός την κοίταζεν ανήμπορος να πράξη•
το χέρι εκίνησε για να την αναπάψη,
μα ως πήρε το στυλό ξανά παραληρούσε.

Ανοίγ’ η θύρα (αυτή που εκτός της τον εκλειούσε)
και σπεύδει φως όλο τον χρόνο για ν’ αδράξη•
αργά τα μάτια του, απ’ του πράσινου την βάψη,
βυθίζοντας σ’ ένα μαβί που σιωπούσε:

«Μαριάννα, κι ένα μόνο ποίημα αν μου ζητάτε,
ίσως ο νους του σας φανή πτωχός, μα η ρίμα
μες στην κρυφία ψυχή σκιρτά. Να μελετάτε
τ’ αποτελέσματα που έπονται είναι κρίμα•

η πλήρης μοναξιά που υφέρπει στο τραπέζι
θα γίνη ένα παιδί – θα κλαίη και θα παίζη».

(21.3.91)

.

.