αγριμολογος

«Αλλ’, ω Αρμονίδη, εράς μεν, έφη, ευ ίσθι, ού μικρού πράγματος, επαίνου και δόξης και επισήμος είναι και γιγνώσκεσθαι πρός των πολλών, τούτο δε ει μεν ουτωσί πως ες τα πλήθη παριών επιδεικνύμενος εθέλοις πορίζεσθαι, μακρόν άν γένοιτο, και ουδέ ούτω μέγα, εν ώ πάσαν αυλήσεις τοις Έλλησιν; ως δέ ποιήσας γνωσθήση αυτοίς και επί το πέρας αφίξη της ευχής, εγώ και τούτο υποθήσομαί σοι• σύ γαρ αύλει μεν και προς τα θέατρα ενίοτε, ατάρ ολίγον μελέτω σοι των πολλών…»
.
.

Λουκιανός, «Αρμονίδης», αρχή του 2ου μέρους.

.

.

φωτογραφία: Αεροδρόμιο των Βρυξελλών 23.12.09

.

.

Θυμάσαι αυτό το πρόσωπο που τον ρωτούσανε που πας; Κι εκείνος έλεγε: Στο κέντρο πάω των γεγονότων. Ίσως τον έλεγαν κι Αλέξανδρο κι έσκισε το πανί του σινεμά να κατεβεί στις πόλεις. Αργά μαθαίνεις πως το κέντρο των γεγονότων είναι κύκλος που έχει το κέντρο του μες στην καρδιά σου κι η περιφέρειά του πουθενά. Γιατί ο συναισθηματικός άξονας του κόσμου είναι εκεί που βρίσκεσαι όχι εκεί που σε καλούνε θεατή, εσένα με το λίγο χρόνο και επιλογές ευάριθμες…Βράζει αργά η ανάσα του παιδιού που του φυλάς τον ύπνο σαν αρχαίο θηλαστικό. Το λευκό χαρτί τα μαύρα πλήκτρα φωτισμένα κιόλας μπρος στα μάτια σου. Πάμε λοιπόν κι απόψε: Η μέρα σήμερα είχε δυο στιγμές. Μικρή η μέρα. Τη μια από τις δυο στιγμές ακόμη αντηχεί μια συστροφή ένα γέλιο σου πρωινό. Την άλλη κλείνει μια ματιά από ψηλά στην πόλη. Ο χρόνος που μετράμε είναι μόλις των τεσσάρων ημερών. Αύριο πέντε. Οι ώρες που δεν είμαστε μαζί όσο μεγάλες φαίνονταν στο διάβα τους τόσο σβήνονται τώρα συρρικνώνοντας τις μέρες. Μικρές οι μέρες και κουράστηκα. Θέλω τον ύπνο όπως βουτάς στη θάλασσα. Δίπλα μου το παιδί ανασαίνει ένα βόμβο σφαίρας γήινης συνομιλώντας με αστερισμούς ακρότατους. Κοιμήσου γιε μου έχεις ένα πρόσωπο. Θα σ’ αγαπήσουν αύριο θα σε πονέσουν και θα ζεις…Κανένας δεν θ αλλάξει αυτό που σου αναλογεί απ’ τον κόσμο…Ο χλιαρός σου ύπνος σχεδόν όπως σε φυλάω σκοπιά απόψε είναι για μένα κέντρο γεγονότων.

…….

Γιώργος Μίχος, «Μικροκείμενα»  17.11.2006
Δανεισμένο από τον Σωκράτη τον Ξένο

.

.

photo©Robert Doisneau, 1951

.

.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Τη Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2009, στις 8:00 μμ, στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης (Φωκίωνος Νέγρη 42),
παρουσιάζονται η καινούργια ποιητική συλλογή [«Matthew και Shirley«] της Χριστίνας Οικονομίδου
και η πρώτη ποιητική συλλογή [«Χωρίσεμεις«] του Δημήτρη Αθηνάκη.

Για τα βιβλία θα συζητήσουν, θα σχολιάσουν και πιθανόν θα αντιπαρατεθούν
η Ελένη Κεχαγιόγλου, υπεύθυνη Λογοτεχνίας των εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα, και η Αργυρώ Μαντόγλου, συγγραφέας.

Ποιήματα θα διαβάσει ο ηθοποιός Βασίλης Βλάχος.

Οι ποιητές θα παραμείνουν σιωπηλοί μέχρι ν’ ακουστεί κάτι που δεν θα τους αρέσει.

Θα μας περιμένουν όλους και όλες εκεί!

.

.

στον Γιάννη Ζουγανέλη και την χθόνια τούμπα του

ΠΗΡΑ ΣΩΛΗΝΕΣ χάλκινους κι ατσάλινους και τους συνέδεσα, με μούφες και αρμούς, σε ένα σύστημα περίπλοκα σοφό, και μες στη γη τους έχωσα, βαθιά μέσα στη γη, αφήνοντας μιαν άκρη μόνο έξω απ’το χώμα, προσμένοντας (και μου φαινόταν λογικό, μετά από τόση σκέψη, τόσο κόπο και σχεδιασμό) να ξεπηδήσει από κει νερό. Τίποτε όμως, ούτε μια σταγόνα δεν ανάβρυζε απ’ το σύστημα.
—Οργίστηκα και άρχισα με λύσσα να ποδοπατώ τη γη και μ’ επονείδιστες βρισιές να τήνε βρίζω, να την αποκαλώ πουτάνα και φακλάνα και ξεσκισμένη τσούλα χαμερπή και άλλα τέτοια ανόητα, ώσπου εξαντλήθηκα, ώσπου απελπίστηκα, γιατί ήμουν διψασμένος κι ήθελα να πιω, και άρχισα να κλαίω και, πέφτοντας στα γόνατα, να την φιλώ, να την χαϊδεύω, τον οίκτο της να εκλιπαρώ, θεά μου να την ονομάζω, αιτία της ζωής και των ονείρων μου, και να, εξαίφνης, μπρος στα λυγισμένα γόνατα μου και μακρυά απ’ το υδραυλικό μου σύστημα, ανάβρυσε νερό, αγιασμένο νάμα, και έσκυψα και ήπια και είπα: «Μάνα!»

*

ΠΕΤΡΙΝΑ ΑΗΔΟΝΙΑ πέτρινο τραγούδι λένε, σ’ αυτό το υπόγειο απολιθωμένο δάσος, νανούρισμα για τα φραγμένα αφτιά μαρμαρωμένων βασιλιάδων και θεών.
—Στην επιφάνεια του εδάφους, πάνω απ’ αυτό το θαύμα, κάτι ψωριάρικα θαμνάκια, λίγα ταχείας αναπτύξεως και θανής δεντράκια και το μονότονο γουργούρισμα σιχαμερών περιστεριών, δήθεν συμβόλων της ειρήνης, πού ανειρήνευτα παλεύουν μεταξύ τους για τα ψιχία πού τους πετούν ανοϊκές γριές, τρώνε και χέζουν, τρώνε και χέζουν, τρώνε και χέζουν.
.
.

Εντευκτήριο Τεύχος 57/Απρίλιος – Ιούνιος 2002
.
.
.
Picture Copyright © Nancy Spero, Masha Bruskina,1996

.

.