αγριμολογος

όλο τα απόγευμα με ένα μυτερό μολύβι
σχεδίαζε δέντρα, ρίζες, κλαδιά και φύλλα
μετά τα έκοβε προσεκτικά και με επιμέλεια
σε χοντρό χαρτόνι τα κολλούσε
έτσι έφτιαξε ολόκληρο δάσος με αλέες
και τώρα ανάμεσα σε αυτές προχωρά
στα δροσερά φυλλώματα από κάτω
και ευτυχία νοιώθει μεγάλη
για τον περίπατο αυτό και την ελευθερία
πιο κάτω μόνο σε ένα κομμένο σκόνταψε κορμό
δέντρου ψηλού βαθύριζου, γυμνό
που ευχόταν στη θάλασσα κάποιος να το πετάξει
ταξίδι μακρύ να κάνει και να μη μένει
άλλο εκεί ριγμένο στα μάτια των περαστικών.
.
.

.
Από την ποιητική της συλλογή «ήχος από νερό», εκδόσεις Ενδυμίων
Παραγγελία βιβλίου
Η κ. Καλογεροπούλου στις Στάχτες ν26

.

.

Στέλλα Βλαχογιάννη, “Με λένε Θάνατο” - εκδόσεις Μετρονόμος

Ο Παράδεισος

Και τι είναι ο Παράδεισος; -σκέφτηκα.

Ένας μεγάλος κήπος που παίξαμε και χάσαμε νωρίς νωρίς οπότε γιατί τόση αγωνία για την Αγάπη;

Τα εξαίσια σώματα με τα φτερά στην πλάτη οι αμαρτωλές σκέψεις και οι επιθυμίες μας είναι που καταδικάστηκαν να ποδηλατούν αιώνια στον ουρανό ποτέ να μην πατήσουν χώμα ποτέ να μην αγγίξουν να μην αγγιχτούν και χάσει ο Φόβος το πλεονέκτημα στις καρδιές των ανθρώπων.

Νεότερη άναβα κεριά στα μανουάλια με την άμμο -ποτέ στα άλλα- κι αισθανόμουν ότι φύτευα ένα νεκρό μου μέλος στο σώμα του χρόνου. Σήμερα κοιτάζω βλοσυρή τα πρόσωπα των αγίων και προσπαθώ να καταλάβω ποια θυσία δεν έκανα ώστε να με αποτυπώσει και μένα κάποιος στην καρδιά του με τον ίδιο σεβασμό που επέδειξα όλη μου την ζωή απέναντι στο Ανέφικτο.

Όταν άρχισα ν’ αθροίζω νεκρούς κατάλαβα ότι έπαιρνα σειρά κι αντιδρούσα. Σταμάτησα να κοιμάμαι, να μιλάω, καμιά φορά και ν’ ανασαίνω. Τίποτα. Δρόμος γραμμένος για όλους ο Θάνατος στη στιγμή έχουμε αμφιβολία γι’ αυτό φοράω ακόμα τα παιδικά μου ρούχα -κόκκινο βελούδινο φουστανάκι, καπέλο και άσπρα παπούτσια- για να μη με καταλάβει κανείς και να διαρρεύσω στο μέλλον σαν πληροφορία άχρηστη αν και στον καιρό της τραγική.

Τις λέξεις μου τις έχω πληρώσει πανάκριβα: χρόνια πορφυρά από το αίμα και συναντήσεις λευκές από τον απέραντο φόβο μιας βαθύτερης γνωριμίας. Μου πρότειναν δουλειά: σ’ ένα ακίνητο ποτάμι, να μετρώ τα πρόσωπα που καθρεφτίζονται ολημερίς σαν σε φιλμ το οποίο δεν θα εμφανιστεί ποτέ.

Αρνήθηκα.

Έχω δουλειά –είπα.

Εκτίθεμαι.
.

.
[Η νέα συλλογή ποιημάτων της Στέλλας Βλαχογιάννη βρίσκεται από αυτή την εβδομάδα στα βιβλιοπωλεία. Στο «Ιατρείον Ασμάτων» μπορείτε να βλέπετε τα κείμενα που διαβάζονται κάθε Τετάρτη στην ομότιτλη εκπομπή]

.

.

Ώσπου άρχισε να βρέχει κι οι στάλες πάνω στα τζάμια διαγράφονταν δυσανάγνωστες
σαν το δίκιο των ανθρώπων
.
.
.
(Τάσου Λειβαδίτη, «Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα», 1987)

.

Η σημερινή Πρωτομαγιά, έναρξη μιας Νέας Λαμπαδηδρομίας

.

.

Σε ωρισμένους τόπους ονομάζουν τα χέρια χέρες. Στα Ακροκεραύνια πετούν γυπαετοί. Στις πανωσιές σουρώνει η θάλασσα και αναγαλλιάζει. Στις ανοικτές πλατείες τα παιδιά πετούν τον Μάρτη χρωματιστούς αετούς από χαρτί.
Κόκκινοι, πράσινοι, κίτρινοι και κάποτε γαλάζιοι, οι χάρτινοι αετοί λυσίκομοι και με μακριές ουρές, πετούν επάνω από την πόλι, όπως επάνω από την φτέρη των υψηλών βουνών οι αετοί .Εκστατικά υψώνουν τα παιδιά τα χέρια. Δείχνουν τους χάρτινους κομήτες με τις μακρυές ουρές. Ουράνιοι δράκοι πιο ψηλά τα αεροπλάνα, βροντούν και γράφουν στο στερέωμα με άσπρους καπνούς τις λέξεις:

ΚΑΛΑ ΛΕΟΝΑ ΝΟΛΑ ΠΥ.

Είναι η ώρα κάτασπρη· η έκστασις γαλάζια. Η πόλις αχνίζει από ηδονή. Κουνούν τις χέρες τα παιδιά και, ακόμα, από τα στόματά των πηδούν σαν πίδακες οι λέξεις:

ΚΑΛΑ ΛΕΟΝΑ ΝΟΛΑ ΠΥ.

….

….

Από την Οκτάνα , 1980

Γλυφάδα, 9.7.1960

….

φωτογραφική σύνθεση του αγριμολόγου για την περίσταση

.

.