αγριμολογος

Γεννημένος το 1923 στο Μόλυβο της Λέσβου ο Πάνος Θασίτης, ένας από τους εκπροσώπους της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς αλλά και της λεγόμενης λογοτεχνικής «γενιάς της ήττας», ζούσε στη Θεσσαλονίκη από το 1930.

Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1951 με την έκδοση της ποιητικής συλλογής «Δίχως Κιβωτό», ενώ το 1957 ακολούθησε η συλλογή «Πράγματα».
Ακολούθησαν οι εκδόσεις του «Πράγματα 2-Αριθμοί» το 1962, «Εκατόνησος» το 1971 , «Ελεεινόν θέατρον» το 1980 και «Σχιστολιθικά» το 1983.

Δοκίμια και κριτικά σχόλια έγραψε στο λογοτεχνικό περιοδικό «Νέα Πορεία» (με το ψευδώνυμο Βασίλης Νησιώτης) καθώς και στο περιοδικό «Κριτική» (του φίλου και συνοδοιπόρου του στην ποίηση Μανόλη Αναγνωστάκη) από το 1959 ώς το 1961.

Η κηδεία του θα γίνει σήμερα στις 4 το απόγευμα, από το μητροπολιτικό ναό του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά στη Θεσσαλονίκη.

……………
ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η συλλογή αυτή χρονολογείται από το 1969.

Συλλογή με μικρά χειρόγραφα ανέκδοτα ποιήματα του τιμημένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας, Χιλιανού ποιητή Πάμπλο Νερούδα είδε το φως της δημοσιότητας με τη βοήθεια ενός Χιλιανού συλλέκτη, όπως γράφουν οι κυριακάτικες εφημερίδες στη Χιλή. Με τίτλο «Αλμπουμ της Ισλα Νέγκρα» η συλλογή αυτή που χρονολογείται από το 1969 είναι αφιερωμένη στην Αλίσια Ουρούτια, ανιψιά του συζύγου της ποιήτριας Ματίλτης Ουρούτια που ζούσε μαζί της στην περιοχή Ισλα Νέγκρα στη Χιλή.
Τα ποιήματα είναι γραμμένα με την τυπική γραφή του Νερούδα και φέρουν την εξαιρετικά δύσκολη υπογραφή του, γεγονός που αποκλείει κάθε πιθανότητα πλαστογραφίας, ανέφερε ο Νουριελντίν Χερμοσίλα, ένας δικηγόρος-συλλέκτης που διαθέτει πολλά ακόμα έργα του διάσημου Χιλιανού ποιητή και σκοπεύει να τα προσφέρει σε δημόσια βιβλιοθήκη.
Το άλμπουμ αυτό είναι «μια σαφέστατη απόδειξη της αγάπης του ποιητή προς τη Αλίσια», δήλωσε ο δικηγόρος-συλλέκτης, ο οποίος αρνήθηκε να δηλώσει το υπέρογκο ποσό που πλήρωσε για να την αποκτήσει.
Βιβλιογραφίες για τον Νερούδα αναφέρουν συχνά το όνομα της Αλίσια και πολλοί ισχυρίζονται ότι υπήρξε ερωμένη του τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Η ίδια πάντως που ζει στην Αρικα, στο βόρειο τμήμα της Χιλής τηρεί στάση σιωπής.
Το «Άλμπουμ της Ισλα Νέγκρα» δεν συγκαταλέγεται στα πολύτιμα έργα του ποιητή αλλά είναι μια συλλογή «γλυκιά, τρυφερή και συχνά τραγικά λυπημένη», όπως ανέφερε ο κ. Χερμοσίλα.
http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΕΡΤ

«Η νέα χάραξη», Εκδόσεις Κέδρος

Είχε πει τον περασμένο Γενάρη στον κ. Β. Καλαμάρα στην «Ελευθεροτυπία» σε μια συνέντευξή του.

«Γι’ αυτό και πάντα πιστεύω ότι ήταν πολύ σωστό αυτό που είχε πει ο Πολ Ελιάρ, κάτι που εγώ ο ίδιος είχα επί χρόνια αμφισβητήσει, αλλά που σήμερα αναγνωρίζω την ορθότητά του, ότι «η ποίηση είναι ένα μάθημα ηθικής». Και θα έλεγα ότι είναι ένα μάθημα για τον ποιητή και τον αναγνώστη».

Β. Καλαμάρας: Ενα ποίημα μπορεί ακόμη να σκανδαλίσει τα «χρηστά» ήθη;

Τ. Π. «Σε καμία εποχή τα ήθη δεν ήταν απολύτως χρηστά, αλλά συγκαλύπτονταν. Καθώς βλέπουμε στις μέρες μας το πέπλο της συγκάλυψης έχει πέσει. Σε λίγο τα πάντα θα βιντεοσκοπούνται. Αλλά γι’ αυτό πολλές φορές βλέπουμε συγγραφείς, οι οποίοι προσπαθώντας να σκανδαλίσουν, παραβιάζουν ανοιχτές πύλες. Για μένα πάντως το πρόβλημα δεν είναι ούτε να προκαλέσεις ούτε να σκανδαλίσεις. Το πρόβλημα είναι να συλλαμβάνεις συνεχώς την αλήθεια μιας συνεχώς μεταβαλλόμενης πραγματικότητας».

Ας επανέλθω στην απλοϊκότητα των σκέψεών μου. Τίτλοι αισθαντικοί, όπως ταιριάζει στη καθαρή ποίηση: «Αντικριστοί καθρέφτες», «Η ηδονή των παραστάσεων», «Η αντίσταση των γεγονότων», «Η πύλη των λεόντων». Ένα παρελθόν φαντάζει να μην απομακρύνεται, το πήγαινε-έλα του χρόνου γεμίζει μνήμες στον αναγνώστη που δεν τις έζησε ποτέ, αλλά του είναι οικίες, το ίδιο συναίσθημα νιώθω και με την ποίηση του Λειβαδίτη, αν και διαφορετική. Στη συμφιλίωση με το θάνατο, ολοφάνερη σε αυτή τη συλλογή του, μοιάζει με τη σκέψη του Σαραμάγκου στο τελευταίο του βιβλίο «Περί Θανάτου». Δείχνει το ρεαλιστικό συναίσθημα μια απλής, καθαρής αυτοσυνειδησίας. Μια ουσία που αποκτιέται μόνο με την τριβή, την πείρα και τη πολύτιμη σκουριά του χρόνου, καμία λέξη δεν περνά απαρατήρητη, όλες έχουν τη βαρύτητά τους, διαπερνούν ζωή και τέχνη χωρίς διακρίσεις. Έχω την εντύπωση ότι τώρα, σε αυτή την προχωρημένη ηλικία ο κ. Τίτος συνεχίζει να διψά για μάθηση, και· για αυτό το γεγονός και μόνο, θα τον ευγνωμονώ για πάντα, όπως όλη τη μεγάλη ποίηση.

.

( από τη σελ.96, Δεκέμβριος 2007, μέσω της σελίδας των εκδόσεων «Κέδρος» )

ΤΑ ΕΓΚΩΜΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΘΡΗΝΟΙ

Ακόμα κι όταν το ΄θελα δεν το κατάφερνα
να υμνώ με χορωδίες παλαιών πολεμιστών
τα ίδια οράματα που ανά δεκαετία
εμφανίζονται λίγο επισκευασμένα
μα δεν μπορούσα και να μπω στη συντροφιά
όσων μοιρολογούν για ενδόμυχα συμβάντα
που επαναλαμβάνονται όμοια κάθε μέρα.
Για να γλιτώσω από τα λιπαρά εγκώμια
χωρίς να καταφύγω στους σπαραγμούς των θρήνων
έπρεπε κάθε τόσο να θυσιάζω έναν φίλο
κι ας μην το ΄θελα να τελειώσω μοναχός