αγριμολογος

Φλοίσβος
Ένας τονωτικός ψυχάνεμος φρεσκάρει την ύγρανση των αισθημάτων, εκπνέοντας αργά τ’ αποσιωπητικά των εχθρών σου και μεταβάλλοντάς στα σε ψίθυρο κάποιου αγαπημένου προσώπου

✳︎

Απόκρυφα
Απόκρυφα μέλη σε κοινή θέα, κρυμμένες ηγετικές ικανότητες αποκαλύπτουν.

✳︎

Ακαδημία
Εισαγωγή θρυλικού προσώπου σε άσυλο ανιάτων, καθιέρωση αλλοδαπής εθνικής εορτής και απώλεια οδοντοστοιχίας προλέγει.

#

[Νάσος Θεοφίλου, Ιστορίες του Καζαμία (από το κεφάλαιο Ονειροσκόπιο), εκδ. Εστία 1992

◉

Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι

πηγή »»» Staxtes2003.com: Αρχείο 14/12/2011

ΕΓΩ

Στο καταστραμμένο
οδόστρωμα της ψυχής μου
τα βήματα των τρελών
πλέκουν τις ανελέητες φράσεις της πατούσας.
Εκεί όπου οι πόλεις
κρέμονται
στη θηλιά του σύννεφου
και πάγωσαν πάνω
στους πύργους
τα τεθλασμένα ουρλιαχτά –
πηγαίνω μόνος μου να κλάψω μ’ αναφιλητά
τους χωροφύλακες
που είναι σταυρωμένοι
στο σταυροδρόμι.

***

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΖΥΓΟ ΜΟΥ

Στ’ άγνωστου πελάγους την μακρινή ακρογιαλιά
φάνηκε το φεγγάρι –
η σύζυγός μου.
Η ερωμένη μου με τα πυρόξανθα μαλλιά.
Το πλήθος των πολύχρωμων αστερισμών τρέχει πίσω
από την άμαξα.
Στεφανώνεται με γκαράζ αυτοκινήτων,
φιλιέται με περίπτερα εφημερίδων,
ο υπηρέτης με μισόκλειστα μάτια θωρεί τα πέπλα
του γαλαξία
που ‘ναι στολισμένα με πολύχρωμες λάμψεις.
Κι εγώ;
Βρωμούσε η φλεγόμενη παλάντζα
των παγωμένων κουβάδων που έβγαιναν από
τα μάτια των πηγαδιών.
Στης λίμνης τα μεταξωτά λαμνοκοπούσες,
Και οι λαγόνες σου, σα βιολί κεχριμπαρένιο,
τραγουδούσαν;
Σε μέρη όπου μεγάλες είν’ οι στέγες
Με το καλάμι να ψαρέψεις δεν μπορείς.
Στις λεωφόρους θα πνιγώ, τυλιγμένος στην άμμο της
νοσταλγίας:
αυτή είν’ η κόρη σου –
το τραγούδι μου
φορώντας καρό κάλτσες
στις καφετέριες!

***

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ

Η μαμά μου βρίσκεται στις γαλάζιες ταπετσαρίες.
Κι εγώ βολτάροντας σα πλουμιστό παγόνι,
τα σγουροκέφαλα χαμομήλια, μετρώντας
τα βήματά μου, βασανίζω.
Κι ενώ το δείλι παίζει σε χορδές σκουριασμένες,
το παραθύρι πλησιάζω,
πιστεύοντας,
πως θα δω ξανά
το βροχοφόρο σύννεφο
να έρχεται καταπάνω στο σπίτι.
Η μαμά είναι άρρωστη
και θροΐζουν τα βήματα του κόσμου
από το κρεβάτι μέχρι την άδεια γωνιά.
Η μαμά ξέρει –
είναι οι σκέψεις της τρελής ανακατωσούρας
που ξεπετάγονται κάτω από τη στέγη του
εργοστασίου Σουστόβ.*
Κι όταν το μέτωπό μου, στεφανωμένο με καπέλο
τσόχινο,
θα ματοκυλήσει το αχνό πλαίσιο
θα πω,
τραντάζοντας με την μπάσα φωνή μου το ουρλιαχτό
τ’ ανέμου:
«Μαμά.
Αν αρχίσω να λυπάμαι
το βάζο των βασάνων σας
που έσπασε το τακούνι του χορού των νεφελών, –
ποιος θα χαϊδέψει τα χρυσά χέρια,
που η ταμπέλα έδεσε στην βιτρίνα του Αβαντσό**;…»

***

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ

Μ’ αρέσει να βλέπω να πεθαίνουν τα παιδιά.
Ξεσπώντας σε γέλια μήπως προσέξατε το σκοτεινό λοφίσκο
πίσω από την προβοσκίδα της μελαγχολίας;
Κι εγώ –
στ’ αναγνωστήριο των δρόμων –
συχνά-πυκνά ξεφύλλιζα τα πτώματα βιβλίων.
Το μεσονύχτι
με μουσκεμένα δάχτυλα
ψηλαφούσε εμένα
και τον αδιαπέραστο φράχτη,
και μαζί με τις σταλαγματιές της νεροποντής
κάλπαζε πάνω στη φαλάκρα του τρούλου
η σύναξη των τρελών.
Βλέπω τον Χριστό, να φεύγει απ’ την εικόνα,
κι η λασπουριά να του φιλά, κλαίγοντας,
την άκρη του ανεμόδαρτου χιτώνα.
Ουρλιάζω στον τοίχο,
τα οργισμένα λόγια μου μπήγονται σα μαχαίρι
στο πρησμένο κορμί τ’ ουρανού:
«Ήλιε!
Πατέρα μου!
Λυπήσου με και μη με βασανίζεις!
Μακριά κυλά το αίμα μου
που έχυσα για σένα.
Είν’ η ψυχή μου
τα κουρέλια του σκισμένου βροχοφόρου σύννεφου
στον πυρπολημένο ουρανό
στο σκουριασμένο σταυρό του καμπαναριού!
Χρόνε!
Τουλάχιστον εσύ, χωλέ των Θεών κόλακα,
τη μορφή μου ζωγράφισε
στο ναό του δύσμορφου αιώνα!
Είμαι μόνος, σαν το τελευταίο μάτι
εκείνου που πλησιάζει ένα τυφλό!».

1913
________________________________________
* Σουστόφ, βιομήχανος και εργοστασιάρχης.
** Κατάστημα έργων τέχνης.

Μετάφραση: Βίκα Σελιβάνοβα και Χλόη Χατζηγαννέλη, υπό την εποπτεία του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη (ΕΚΕΜΕΛ – Σεμινάριο Λογοτεχνικής μετάφρασης από τα ρωσικά, 2010-2011)

Photo: Rodchenko, Portrait of Mayakovsky, 1924

Mια αισθητική της ζωής με την οποία επιτυγχάνουμε ώστε οι ύβρεις και οι ταπεινώσεις, που μας επιβάλλουν η ζωή και οι ζωντανοί, να μην καταφέρνουν ν’ αγγίξουν παρά μια περιφρονητέα περιφέρεια της ευαισθήσιάς μας, στην εξωτερική γωνιά της συνειδητής ψυχής.

Όλοι μας έχουμε μια περιφρονητέα πλευρά. Ο καθένας μας κουβαλάει ένα έγκλημα που έχει ήδη διαπράξει ή το έγκλημα που ψυχή του τού ζητά να διαπράξει.

✳︎

[Fernando Pessoa, Βιβλίο της ανησυχίας, Β’ Τόμος. Μτφρ., Μαρία Παπαδήμα. Εκδόσεις Gutenberg

◉

©Julien Auregan, «Daddy’s Grove» – Oil And pigments on linen
140x200cm (courtesy 10N Gallery, Brussels)

Λόγιος περιωπής. Ρωμαϊκή ιστορία σε είκοσι τρεις τόμους, βέβαιος υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ, μέγας ενθουσιασμός στη χώρα του. Ξαφνικά αναστάτωση: επαγγελματίας βιβλιοπόντικας εκτοξεύει χυδαίο φυλλάδιο καταγγέλλοντας παράλειψη του Καρακάλα. Σχετικά μικρής σπουδαιότητας, αλλά εν πάση περιπτώσει παράλειψη. Αποσβολωμένοι θαυμαστές συμβουλεύονται Pax Romana τι καλλιτέχνη χάνει ο κόσμος Βάρε επέστρεψε τις λεγεώνες μου άντρας για όλες τις γυναίκες και γυναίκα για όλους τους άντρες (φυλάξου στις ειδούς του Μαρτίου) το χρήμα δεν έχει μυρουδιά εν τούτο νίκα. Αδιαμφισβήτητη απουσία του Καρακάλα, αναστάτωση, αποσύνδεση τηλεφώνου, ο λόγιος αδυνατεί να λάβει τηλεφώνημα του βασιλιά Γουστάβου της Σουηδίας, όμως ο βασιλιάς δε σκέφτεται να τηλεφωνήσει, ενώ μάλλον κάποιος άλλος που καλεί και ξανακαλεί μάταια τον αριθμό βλαστημώντας σε μια νεκρή γλώσσα.

✳︎

―Χούλιο Κορτάσαρ (1962)
―μτφρ: Γιώργος Χουλιάρας

[κείμενο από τις ξεχασμένες/καταχωνιασμένες σημειώσεις μου του 1985, που δυστυχώς δεν θυμάμαι από ποιο περιοδικό το έχω αντιγράψει…]

◉