αγριμολογος

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου (1893-1972)
Μουσική: Απόστολος Καλδάρας
Τραγούδι: Στέλιος Καζαντζίδης

Αλλοτινές μου εποχές
αλλοτινοί μου χρόνοι
Ερωτικές μου συντροφιές
ερωτικοί μου πόνοι

Αχ και να ‘ρχόσαστε ξανά
αυτά τα κρύα δειλινά
που είν’ η καρδιά μου μόνη
τώρα που σουρουπώνει

Αλλοτινές μου εποχές
Αλλοτινοί μου χρόνοι

Αγαπημένες μου φωνές
αγαπημένα χείλη
Ονειρεμένες μου στιγμές
σ’ ονειρεμένο δείλι

Αχ και να φέρνατε ξανά
στην ορφανή μου την καρδιά
μηνύματα τ’ Απρίλη
της μοναξιάς μου φίλοι

Αγαπημένες μου φωνές
Αγαπημένα χείλη

◉

Μπαγιαντέρας

Δημήτρης Γκόγκος (Πειραιάς, 28 Φεβρουαρίου 1903 – Αθήνα, 18 Νοεμβρίου 1985)

Σαν μαγεμένο το μυαλό μου ―1940
Στίχοι: Δημήτρης Γκόγκος
Μουσική: Δημήτρης Γκόγκος

Σαν μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει
η κάθε σκέψη μου κοντά σου τριγυρίζει
δεν ησυχάζω και στον ύπνο που κοιμάμαι
εσένα πάντα αρχοντοπούλα μου θυμάμαι

Μες στης ταβέρνας τη γωνιά για σένα πίνω
για την αγάπη σου ποτάμια δάκρυα χύνω
λυπήσου με μικρή και μη μ’ αφήνεις μόνο
αφού το ξέρεις πως για σένα μαραζώνω

Αχ παιχνιδιάρα πάψε τώρα τα γινάτια
και μη μου κάνεις την καρδούλα μου κομμάτια
με μια ματιά σου σαν μου ρίχνεις αχ πώς λιώνω
μαζί σου ξέρεις τον ξεχνάω κάθε πόνο

*

Ο Δημήτρης Γκόγκος καλλιτεχνικά γνωστός ως Δημήτρης Μπαγιαντέρας ήταν τραγουδιστής του Ρεμπέτικου, οργανοπαίκτης και συνθέτης.

Το παρατσούκλι «Μπαγιαντέρας», το πήρε το 1925 όταν διασκεύασε και έπαιξε στο μπουζούκι του κάποια κομμάτια απ’ την οπερέτα του Έμεριχ Κάλμαν (Emmerich Kálmán) Η Μπαγιαντέρα μεταξύ των οποίων και το ομότιτλο τραγούδι. Ο Μπαγιαντέρας έγραψε τραγούδια που γνώρισαν πολύ μεγάλη επιτυχία, όπως τα «Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη», «Χατζηκυριάκειο», «Σα μαγεμένο το μυαλό μου» και άλλα.

◉

«[…] Κατά τα άλλα το μόνο που σκέφτεται είναι αν θα μείνει ή θα σηκωθεί· βρίσκει ανυπόφορες τις μύγες που περιστοιχίζουν βουερές το κοπάδι· κοιτάζει να δει αν υπάρχει ανάμεσα κανένας ταύρος· συλλογίζεται προς τα πού άραγε να συνεχίζει ο δρόμος: όλα αυτά είναι αναρίθμητες μικρές προθέσεις, έγνοιες, υπολογισμοί, παρατηρήσεις, κι είναι σαν να σχηματίζουν το χαρτί που πάνω αποτυπώνεται η εικόνα του κοπαδιού. Δεν ξέρει κανείς τίποτε για το χαρτί, ξέρει μόνο το κοπάδι πάνω του ―»

*

[από: Ρόμπερτ Μούζιλ, Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες, εκδ. Οδυσσέας

◉

Κ.Π.Καβάφης

Μακρυά

Θάθελα αυτήν την μνήμη να την πω…
Μα έτσι εσβύσθη πια… σαν τίποτε δεν απομένει —
γιατί μακρυά, στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια κείται.

Δέρμα σαν καμωμένο από ιασεμί…
Εκείνη του Aυγούστου — Aύγουστος ήταν; — η βραδυά…
Μόλις θυμούμαι πια τα μάτια· ήσαν, θαρρώ, μαβιά…
A ναι, μαβιά· ένα σαπφείρινο μαβί.

◉