αγριμολογος

Κωστής Παλαμάς (1859 – 27 Φεβρουαρίου 1943)

Και για μούντζα ο λαός και για λιβάνι.
Ο λαός είναι τίποτε και είν’ όλα,
είναι του εκδικητή το γιαταγάνι

κι είν’ η μαϊμού η ξαδιάντροπη, η μαριόλα,
και η ρίζα και η κορφή, ο στερνός κι ο πρώτος,
κι εγώ κι εσύ, κι ο ανθός κι η καρμανιόλα,

κι ο αρχαίος Αθηναίος κι ο Οτεντότος.
Στο τραγούδι του αηδόνι αναστενάζει,
στο θυμό του της αστραπής ο κρότος.

Σαν τρώει τα σπλάχνα του λαού μαράζι,
κανείς πλαστουργός ήρωας, κανείς θεός.
Η δόξα, όπου κι αρχόντοι και βαστάζοι

με μια σφραγίδα σφραγισμένοι: Λαός.

✳︎

Δεν ξέρω εγώ κανένα θεό Χρέος,
ένα θεό εγώ ξέρω· την Αγάπη.
Αγάπη, από το χρέος σου είμαι ωραίος.

Εσύ με κάνεις δούλο, εσύ σατράπη,
φτερά τα κάνεις τα σκοινιά του γάμου·
πότε με δέρνεις, βέργα ενός αράπη,

πότε ανθείς, περιβόλι ολόγυρά μου.
Εσύ με τα βαθιά τα καταφρόνια
με γιομίζεις· πλαταίνεις την καρδιά μου,

σα θάλασσας αγέρας τα πλεμόνια.
Έρωτα εσύ, μονάρχη και γενάρχη!
Εσύ τυφλή και η Μοίρα, εσύ και η Πρόνοια.

Ό,τι δεν αγαπούμε, δεν υπάρχει.

◉

©Léna Babinet: Tirages / Duo. 2020. Grès sigillé. Enfumage, estampage. ―Gallerie BeCraft, Mons BE

«Η ιστορία αρνείται τις βεβαιότητες. Υπάρχουν περίοδοι τάξης όπου όλα είναι άθλια και περίοδοι αταξίας όπου όλα είναι ανώτερα. Οι παρακμές είναι γόνιμες σε πνευματική αρρενωπότητα· οι εποχές δύναμης σε αδυναμία του πνεύματος. Όλα αναμειγνύονται και διασταυρώνονται, και δεν υπάρχει αλήθεια παρά μόνο ως υπόθεση.

Τόσα ευγενή ιδανικά πεσμένα μέσα στην κοπριά, τόσες αληθινές επιθυμίες παραστρατημένες μέσα στη λάσπη.

Για μένα είναι το ίδιο, θεοί ή άνθρωποι, στην άπειρη σύγχυση του αβέβαιου πεπρωμένου […]»

✳︎

[Fernando Pessoa, Βιβλίο της ανησυχίας, Β’ Τόμος, μτφρ.: Μαρία Παπαδήμα ―εκδόσεις Gutenberg.

◉

Umberto Eco (1932 – σαν σήμερα 19 Φεβρουαρίου 2016)

Ο Έκο για τον ανόητο και τον βλάκα

«…Ο ανόητος είναι περιζήτητος, ιδίως στις κοσμικές συγκεντρώσεις. Φέρνει τους πάντες σε αμηχανία, μα προσφέρει ευκαιρίες για σχόλια. Στη θετική μορφή του είναι διπλωματικός. Μιλάει εκτός θέματος ακόμη και για τις γκάφες των άλλων, στρέφοντας αλλού τη συζήτηση. Ωστόσο δεν μας ενδιαφέρει, δεν είναι ποτέ δημιουργικός, μηρυκάζει, επομένως ποτέ δεν έρχεται να φέρει χειρόγραφα σ’έναν εκδοτικό οίκο. Ο ανόητος δεν λέει ότι η γάτα γαβγίζει, μιλάει για τη γάτα όταν οι άλλοι μιλούν για το σκύλο. Λαθεύει στους κανόνες της συζήτησης, κι όταν λαθεύει ωραία είναι υπέροχος. Νομίζω ότι πρόκειται για απειλούμενο είδος, είναι φορέας κυρίως αστικών αρετών. Του χρειάζεται ένα σαλόνι Βερντυρέν, ή μάλλον μια οικία Γκερμάντ. Τα διαβάζετε ακόμη αυτά εσείς οι φοιτητές;».

«Εγώ ναι».

«Ανόητος είναι ο Ιωακείμ Μουρά που επιθεωρεί τους αξιωματικούς του και ανάμεσα τους βλέπει έναν από τη Μαρτινίκα γεμάτο παράσημα. «Vous etes negre?», τον ρωτά. Κι εκείνος: «Oui, mon general». Κι ο Μουρά: «Bravo, bravo, continuez!» (-Είστε νέγρος; -Μάλιστα στρατηγέ μου –Μπράβο, μπράβο, συνεχίστε!) Και ούτω καθ’ εξής. Με παρακολουθείτε; Συγγνώμη αλλά απόψε γιορτάζω μια ιστορική απόφαση της ζωής μου. Έκοψα το ποτό. Ένα ακόμη; Δεν απαντάτε, με κάνετε να νιώθω ένοχος!».

«Και ο βλάκας;».

«Α! Ο βλάκας δεν κάνει λάθη συμπεριφοράς. Κάνει λάθος συλλογισμούς. Είναι αυτός που λέει ότι όλοι οι σκύλοι είναι κατοικίδια και όλοι οι σκύλοι γαβγίζουν, όμως και οι γάτοι είναι κατοικίδια ζώα, επομένως γαβγίζουν. Ή ότι όλοι οι Αθηναίοι είναι θνητοί, όλοι οι κάτοικοι του Πειραιά είναι θνητοί, επομένως όλοι οι κάτοικοι του Πειραιά είναι Αθηναίοι».

«Πράγμα που ισχύει».

«Ναι, αλλά συμπτωματικά. Ο βλάκας μπορεί να πει και κάτι σωστό, όμως για λανθασμένους λόγους».

✳︎

[Απόσπασμα από το βιβλίο του Ουμπέρτο Έκο, Το όνομα του ρόδου.

cnn.gr 

◉

Wikipedia Commons

«Όταν κανείς μισεί, δημιουργείται ένα αμοιβαίο μίσος. Όταν τα άτομα αλληλομισούνται, το κακό είναι πεπερασμένο. αλλά όταν μεγάλες μάζες εθνών αλληλομισούνται, το κακό μπορεί να είναι άπειρο και απόλυτο. Μην υποχωρείτε στη σκέψη ότι αυτοί που μισείτε αξίζουν να τους μισούν. Δεν ξέρω αν κάποιος αξίζει να τον μισούν, αλλά ξέρω ότι το μίσος όσων πιστεύουμε ότι είναι κακοί δεν είναι αυτό που θα λυτρώσει την ανθρωπότητα».

✳︎

— Bertrand Russell, Human Society in Ethics and Politics (1954), Part I. Ethics, Ch. VI: Scientific Technique and the Future, p. 271

◉