αγριμολογος

Mια αισθητική της ζωής με την οποία επιτυγχάνουμε ώστε οι ύβρεις και οι ταπεινώσεις, που μας επιβάλλουν η ζωή και οι ζωντανοί, να μην καταφέρνουν ν’ αγγίξουν παρά μια περιφρονητέα περιφέρεια της ευαισθήσιάς μας, στην εξωτερική γωνιά της συνειδητής ψυχής.

Όλοι μας έχουμε μια περιφρονητέα πλευρά. Ο καθένας μας κουβαλάει ένα έγκλημα που έχει ήδη διαπράξει ή το έγκλημα που ψυχή του τού ζητά να διαπράξει.

✳︎

[Fernando Pessoa, Βιβλίο της ανησυχίας, Β’ Τόμος. Μτφρ., Μαρία Παπαδήμα. Εκδόσεις Gutenberg

◉

©Julien Auregan, «Daddy’s Grove» – Oil And pigments on linen
140x200cm (courtesy 10N Gallery, Brussels)

Λόγιος περιωπής. Ρωμαϊκή ιστορία σε είκοσι τρεις τόμους, βέβαιος υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ, μέγας ενθουσιασμός στη χώρα του. Ξαφνικά αναστάτωση: επαγγελματίας βιβλιοπόντικας εκτοξεύει χυδαίο φυλλάδιο καταγγέλλοντας παράλειψη του Καρακάλα. Σχετικά μικρής σπουδαιότητας, αλλά εν πάση περιπτώσει παράλειψη. Αποσβολωμένοι θαυμαστές συμβουλεύονται Pax Romana τι καλλιτέχνη χάνει ο κόσμος Βάρε επέστρεψε τις λεγεώνες μου άντρας για όλες τις γυναίκες και γυναίκα για όλους τους άντρες (φυλάξου στις ειδούς του Μαρτίου) το χρήμα δεν έχει μυρουδιά εν τούτο νίκα. Αδιαμφισβήτητη απουσία του Καρακάλα, αναστάτωση, αποσύνδεση τηλεφώνου, ο λόγιος αδυνατεί να λάβει τηλεφώνημα του βασιλιά Γουστάβου της Σουηδίας, όμως ο βασιλιάς δε σκέφτεται να τηλεφωνήσει, ενώ μάλλον κάποιος άλλος που καλεί και ξανακαλεί μάταια τον αριθμό βλαστημώντας σε μια νεκρή γλώσσα.

✳︎

―Χούλιο Κορτάσαρ (1962)
―μτφρ: Γιώργος Χουλιάρας

[κείμενο από τις ξεχασμένες/καταχωνιασμένες σημειώσεις μου του 1985, που δυστυχώς δεν θυμάμαι από ποιο περιοδικό το έχω αντιγράψει…]

◉

Κώστας Καρυωτάκης (1896-1928)

Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων

Από θεούς και ανθρώπους μισημένοι,
σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί,
μαραίνονται οι Βερλέν· τους απομένει
πλούτος η ρίμα πλούσια και αργυρή.
Οι Ουγκό με «Τιμωρίες» την τρομερή
των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε.
Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι.

Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι,
και αν οι Μποντλέρ εζήσανε νεκροί,
η Αθανασία τους είναι χαρισμένη.
Κανένας όμως δεν ανιστορεί
και το έρεβος εσκέπασε βαρύ
τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε.
Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι.

Του κόσμου η καταφρόνια τους βαραίνει
κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι και ωχροί,
στην τραγική απάτη τους δοσμένοι
που κάπου πέρα η Δόξα καρτερεί,
παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.
Μα ξέροντας πως όλοι τους ξεχνούνε,
νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι.

Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί:
«Ποιος άδοξος ποιητής» θέλω να πούνε
«την έγραψε μιαν έτσι πενιχρή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι;»

William Blake (1757-1827)

Auguries of Innocence

To see a World in a Grain of Sand
And a Heaven in a Wild Flower,
Hold Infinity in the palm of your hand
And Eternity in an hour.

A Robin Red breast in a Cage
Puts all Heaven in a Rage.
A dove house fill’d with doves and pigeons
Shudders Hell thro’ all its regions.
A Dog starv’d at his Master’s Gate
Predicts the ruin of the State.
A Horse misus’d upon the Road
Calls to Heaven for Human blood.
Each outcry of the hunted Hare
A fiber from the Brain does tear.

He who shall train the Horse to War
Shall never pass the Polar Bar.
The Beggar’s Dog and Widow’s Cat,
Feed them and thou wilt grow fat.
The Gnat that sings his Summer song
Poison gets from Slander’s tongue.
The poison of the Snake and Newt
Is the sweat of Envy’s Foot.

A truth that’s told with bad intent
Beats all the Lies you can invent.
It is right it should be so;
Man was made for Joy and Woe;
And when this we rightly know
Thro’ the World we safely go.

Every Night and every Morn
Some to Misery are Born.
Every Morn and every Night
Some are Born to sweet delight.
Some are Born to sweet delight,
Some are Born to Endless Night.