❀

Η ασημαντότητα, φίλε μου Ντ’ Αρντελό, είναι η ουσία της ύπαρξης. Είναι μαζί μας παντού και πάντοτε. Είναι παρούσα ακόμα και εκεί που κανένας δεν θέλει να τη δει: στις φρικαλεότητες, στις αιματηρές μάχες, στις μεγαλύτερες δυστυχίες. Συχνά χρειάζεται θάρρος να την αναγνωρίσουμε μέσα σε τόσο δραματικές συνθήκες και να την πούμε με τ’ όνομά της. Αλλά το θέμα δεν είναι απλώς να την αναγνωρίσουμε, πρέπει να την αγαπήσουμε την ασημαντότητα, πρέπει να μάθουμε να την αγαπάμε. Εδώ, σ’ αυτό το πάρκο, μπροστά μας, κοίτα, φίλε μου, είναι παρούσα σ’ όλο της το μεγαλείο, μ’ όλη της την αθωότητα, μ’ όλη την ομορφιά της. Ναι, την ομορφιά της. Όπως το ’πες κι εσύ ο ίδιος: η τέλεια και απολύτως άχρηστη ζωντάνια…, τα παιδιά που γελούν… χωρίς να ξέρουν γιατί, δεν είναι όμορφα όλα αυτά; Μύρισε, Ντ’ Αρντελό, μύρισε, φίλε μου, αυτή την ασημαντότητα που μας περιβάλλει, είναι το κλειδί της σοφίας, είναι το κλειδί της ευδιαθεσίας…» (σ. 137-238)

*

[Μίλαν Κούντερα, Η γιορτή της ασημαντότητας, μτφρ. Γιάννης Η. Χάρης, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2014

❀

Να μην καταδεχτούμε ποτέ να δώσουμε κάποια ομιλία, για να μην θεωρηθεί ότι έχουμε απόψεις, ή ότι καταδεχόμαστε το κοινό για να μιλήσουμε μαζί του. Αν θέλει ας μας διαβάσει.

Όλο και περισσότερο ο ομιλητής μοιάζει με ηθοποιό ― ύπαρξη που ο σοβαρός καλλιτέχνης περιφρονεί, παιδί για θελήματα της Τέχνης.

[Fernando Pessoa, Βιβλίο της ανησυχίας, Β’ Τόμος, μτφρ. Μαρία Παπαδήμα, εκδόσεις Gutenberg

✿

☙

“This is the excellent foppery of the world, that,
when we are sick in fortune,–often the surfeit
of our own behavior,–we make guilty of our
disasters the sun, the moon, and the stars: as
if we were villains by necessity; fools by
heavenly compulsion; knaves, thieves, and
treachers, by spherical predominance; drunkards,
liars, and adulterers, by an enforced obedience of
planetary influence; and all that we are evil in,
by a divine thrusting on: an admirable evasion
of whoremaster man, to lay his goatish
disposition to the charge of a star.”

― William Shakespeare, King Lear

☙

❇︎

«Ό,τι κατόρθωσα να βρω απ’ του δυστυχισμένου του Βέρθερου την ιστορία, το μάζεψα με φροντίδα και το φέρνω μπροστά σας. Ξέρω πως θα μου χρωστάτε χάρη γ’ αυτό. Δεν μπορείτε ν’ αρνηθείτε το θαυμασμό και την αγάπη σας για το πνεύμα και για το χαρακτήρα του, ούτε τα δάκρυά σας για τη μοίρα του.
Και συ, όμορφη ψυχή, που τώρα την ίδια σαν και κείνον αισθάνεσαι ορμή, βγάλε απ’ τα βάσανά του παρηγόρια. Κι αν από τύχη ή από δικό σου φταίξιμο δεν μπορείς νάβρεις άλλονε πιο κοντινό, φίλο σου κάνε ετούτο το μικρό βιβλίο.»

Γκαίτε

*

[Γκαίτε, Βέρθερος, μτφρ.: Μέμος Παναγωτόπουλος, εκδόσεις Θεωρία, Αθήνα 1983

η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου, από το υπό έκδοση φώτο-άλμπουμ Repetita

❇︎