αγριμολογος

ΟΣΙΠ ΕΜΙΛΙΕΒΙΤΣ ΜΑΝΤΕΛΣΤΑΜ (1891-1938)

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΣΤΟ ΒΟΡΟΝΕΖ

Γίναν αγκάθια τα τσίνουρα, βράζει το δάκρυ στο στήθος μου
—τώρα
νιώθω χωρίς να φοβάμαι τι θα ‘ρθει και βλέπω πως έφτασε
—η μπόρα.
Κάποιος αλλόκοτος, βιάζει με, κάτι απ’ τη μνήμη να σβήσω.
Πνίγομαι κι όμως, το ορκίζομαι, μέχρι θανάτου το θέλω
—να ζήσω.

*

Άσε με να φύγω Βορονέζ, χαλάρωσέ το το λουρί
θα πέσω από τα χέρια σου, ή από το ράμφος σαν τυρί
θα με πετάξει η αφεντιά σου, ή πίσω θα με φέρει –
το Βορονέζ είναι κοράκι, τρέλα και μαχαίρι.

*

Μετάφραση: Άρης Αλεξάνδρου.

[από το Αλωνάκι της ποίησης του Γιώργου Κεντρωτή

◉

Δ.Ι.Αντωνίου 1906-1994

[Ω, πες μου αν δεν πιστεύεις]

Ω, πες μου αν δεν πιστεύεις ακόμη τα φαντάσματα!
τ’ άλογα που έχουν φτερά για παραμυθένιους τόπους,
τις μάγισσες με βότανα για το θάνατο και την αγάπη
και το ανθρώπινο πλάσμα το απλό που μας παραδώσαν οι καιροί·
τα μαλλιά του ήταν ο ήλιος για το σκοτεινό μας πύργο.
Mα τί λέω! Eσύ δεν είσαι ξανθή και τώρα
όταν σε κοιτάζω είσαι η νύχτα μου
έτσι για να σου πω απόψε:
Eδώ ‘μαι, αφού το θέλησες
όλος για να υπάρχω μ’ εσένα·
δες αυτό το χέρι κρατάει
στον αγώνα του τη μοίρα
τα βουνά μετατοπίζει
κι άστρα παιγνίδια στα χέρια σου απιθώνει…

*

[από τα Ποιήματα, Eρμής 1998 –snhell.gr

◉

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου 1931- 1996

Δελφίνια

Τα φώτα της Kαστέλλας τρέμουν μέσα στα δάκρυά σου, Πρίγκηπα
οι λόφοι πεθαίνουν πριν από μας, και τα έλη δε θα στεγνώσουν με σένα
όλα είναι μοντέρνα και όψιμα προς τη Γλυφάδα, όλα κατάφωτα
στην ψίχα της νύχτας, σχεδόν ανέλπιδα μπορείς να πεις

Kι όμως τα δάκρυα τρέχουνε τώρα ασυγκράτητα
η σκληράδα στο μοντέρνο γυαλί γίνεται όαση από ατμό και νεύρα
από ανταύγειες μιας διάρκειας που υπάρχει μόνο για σε
ανάμεσα σε μιαν αγάπη και σ’ ένα παγωμένο γιαπί

Θλιμμένος γυρίζω καθώς σουρουπώνει στο Mόλυβο
και στις ακρογιαλιές όπου έσυρες τα μαλλιά σου στις θερμασμένες
—–πισίνες και στα παλιά αρχοντικά
και στα τερατουργήματα κάποιας απλοϊκής καρδιάς καθώς βλασταίνει
—–στο πιο αθώο, στο πιο φιλντισένιο φιλί

γιατί η ανεύθυνη λέξη σου ούτε καν γράφτηκε μα θα γραφτεί
Άρχοντα. Πέφτει η νύχτα στη θάλασσα κι όλα είναι λίγα.
H ελπίδα μου είσαι, ένα θρύψαλο λύπης για μένα

*

[από το Ωδές στον Πρίγκηπα, Ύψιλον 1991

◉

Julie Mehretu, “Untitled 2”, 1999. Mixed media on canvas. Installation view, Art Basel 2024. Courtesy Julie Mehretu and White Cube.

οι παρομοιώσεις ξεκινάνε μόνες τους μέσα στο γυαλί, κι είναι γλυκές. απέξω όμως επεμβαίνουν οι μεγάλοι, τις κάνουν να φαίνονται προσωπικές (όπως είναι), τις γονατίζουν. καμιά παρομοίωση δεν γλυτώνει, κανένας ήλιος δεν φωτίζει το λίγο όσο η φυσιογνωμία, καμιά κοπέλα δεν είναι αιχμάλωτη όσο τα λουλούδια. να σταματήσετε, να σταματήσετε, κακοί συγγραφείς.

*

[Σωτήρης Κακίσης, Συσκευή του νεκρού ανθρώπου, εκδόσεις Ερατώ 1984

◉