[η μετακόμιση της κυρίας πρέσβειρας·
25/03/2025 § Σχολιάστε
Sepia XIX
δεν περνά λέει ο καναπές από το παράθυρο από εκεί μόνο η ζωή μου περνά και φεύγει τόνισε με λυγμούς και το δάπεδο γέρνει προς τα εκεί κάνοντας την ντουλάπα να κουνά επικίνδυνα σε κάθε άνοιγμα της πόρτας τα πράγματά μου αχ τα έπιπλά μου που με τόσο κόπο αγόρασα και χάρηκα τώρα συντρίμμια και τα ρούχα πεταμένα εδώ κι εκεί με τι όρεξη να τα τακτοποιήσω κι εγώ άνθρωπος είμαι ξέρεις και σε μισή ώρα έχω να δω πρόσωπα σημαντικά δεν έχω δυνάμεις που να βρω το κουράγιο έχω και τις κουρτίνες πως τις κρεμάνε και που είναι η σκάλα που την έβαλαν· είμαι μια ξεφούσκωτη μαξιλάρα· έτσι νιώθω· έτσι.
*
[Στράτος Φουντούλης, Σημειωματάριο βαρύτητας, πεζά και άλλα, ΑΩ εκδόσεις 2021
◉
[απαλά·
12/02/2025 § Σχολιάστε
φύλλο 4
©stratos fountoulis
δωμάτιο ήσυχο εκείνη κοιμάται εκείνος την έχει περιβάλλει με την ικετευτική σκιά των ώμων του τις είχε ψιθυρίσει συμβουλές για εκείνα τα απρόσμενα κοιτάγματα στις αυλές και τα θλιβερά δειλά σκιρτήματα πριν τις τραγουδήσει διάφορες απαλές μελωδίες πριν την απαλλάξει απ’ το παράδειγμα των μάταιων σκοπών και άλλων κατευνασμών μάταια κοιμάται ακούγοντας τη φωνή που παραβαίνει νόμους μα όχι της καρδιάς.
*
Α΄δημοσίευση 12/06/2007
◉
[ξέρεις, κρυώνω λίγο·
28/12/2024 § Σχολιάστε
φύλλο 3
το πρωί η αυγή ο χειμώνας η αιωνιότητα των κινήσεων οι πόρτες όλα διασχίζουν τη σιωπή εκεί βηματίζω εκεί κινούμαστε ιδιοκτήτες του μεγάλου κενού· το πρωί η αυγή είσαι μακριά είμαι σε σταθμούς εκεί όπου είμαι πάντα στο ενδιάμεσο των βαγονιών ξέρεις κρυώνω λίγο· ο ύπνος βαρύς αυτή τη νύχτα δεν ήξερα τι ψάχνω και επανήλθα την αυγή με ανακριβείς εικόνες τα τρένα το πρωί χάνονται στην όψη.
✳︎
A’ δημοσίευση 2.4.2007
◉
[στρόβιλος ·
21/03/2023 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο [στρόβιλος ·
Φύλλο 31
Όπως ο σκύλος που γυρίζει επιδιώκοντας να δαγκώσει την ουρά του, επιμένει για λίγο αργά κι υπομονετικά έως ότου τον τυλίξει, τον συνεπάρει το συναίσθημα του πείσματος για το άπιαστο της επιδίωξης, επιταχύνει· ξάφνου σταματά· μια παγωμένη φιγούρα, και ξανά πάλι το γνωστό δαιμονικό στροβίλισμα που όσο περνά ο χρόνος· ο στρόβιλος εντείνεται, πιο γρήγορα, πιο αστραπιαία, ο όγκος του σκυλιού παύει να ξεχωρίζει, το γυμνό μάτι διακρίνει πλέον μιαν ελλειπτική σβούρα όμοια με το ηλιακό μας σύστημα κοιτώντας το από το διάστημα, από ένα άλλο γειτονικό, παρόμοιο σύστημα σε quick motion. Στο κέντρο διαφαίνεται το ασυγκίνητο, αμερόληπτο, ουδέτερο φωτεινό του ήλιου, δεν υπαινίσσεται τίποτα, μόνο Είναι. Υπάρχει δίχως κάποιον παρακμασμένο διαβρωτικό πεσιμισμό, δεν επιθυμεί να προσαρτήσει κάτι, μόνο Είναι. Στέκει. Είναι για να αισθανθούμε εκείνη τη βαθιά, ζωντανή ενότητα, να μην χαθούμε στο παιχνίδι των ερμηνειών, το Είναι δεν χωρά στο προκρούστειο κρεβάτι, μόνο στέκει αυτούσιο, πλήρες και ταυτόχρονα ατελές όπως η φύση, η πάντα ασύμβατη με την τελειότητα φύση. Ο σκύλος, το έδαφος, ένα αμμώδες περιβόλι πάνω στο οποίο στροβιλίζεται, διαταράσσει τους λιλιπούτειους κρατήρες ενός μυρμηγκολέοντα, κρυμμένος στον πυθμένα τους (θα έπρεπε να) καιροφυλακτεί για τη λεία του, τώρα διερωτάται ως προς την απρόσμενη συμπεριφορά του σκύλου. Όταν ο Κάφκα προσπαθεί με τη γνωστή του διορατικότητα να διεισδύσει στη συνείδηση αυτού του ζώου στο «Αναζητήσεις ενός σκύλου»* θέτοντας ερωτήματα για τον βουβό παραλογισμό της ύπαρξης, αγνόησε την ύπαρξη του εδάφους κάτω από τα πόδια του σκύλου, ακόμη κι όταν επιχειρεί (ομολογώ με επιτυχία) να αισθανθεί το σημείο προσέγγισης στο ανθρώπινο, τη στιγμή της αφύπνισης, στο πρώτο
ξύπνημα.
__________
[*]«Investigations of a Dog» –διήγημα του Φραντς Κάφκα (Forschungen eines Hundes) γραμμένο το 1922. Εκδόθηκε το 1931, επτά χρόνια μετά το θάνατό του.
[α’ δημοσίεση 15/05/2010
αγριμολογος 