αγριμολογος

Ενώ η Αθήνα βρίσκεται στη 2ή της Μπιενάλε σε ένα «πολυεπίπεδο φεστιβάλ σύγχρονης τέχνης που απλώνεται στο θαλάσσιο μέτωπο της Αθήνας, στις παραλίες του Παλαιού Φαλήρου και της Καλλιθέας, από τις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Πόλου Φαλήρου, ως τον Φλοίσβο και τον Μπάτη…» – (Δελτίο Τύπου)

Στο Athens Fringe Festival 2009 – 170 ομάδες από το θέατρο, το χορό, τη μουσική, τα εικαστικά, αλλά και το ψηφιδωτό και το κόσμημα, ακόμα και την παράδοση, αλλά και μη κυβερνητικές οργανώσεις, αρχιτέκτονες και ακτιβιστές, διεσπαρμένοι σε ολόκληρη την πόλη, συμμετέχουν στην πιο μεγάλη συνάντηση Τεχνών και Δράσης που έγινε ποτέ στην Αθήνα. Στην Τεχνόπολη στο Δίπυλο, στους πεζόδρομους, τα πάρκα και τις πλατείες, καλλιτέχνες, εθελοντές και κοινό, σε εναλλασσόμενους ρόλους, θα επιβεβαιώσουν το σύνθημα του Fringe «Η Αθήνα μάς ανήκει!»

Ζωντανές, ενθαρρυντικές καλλιτεχνικές δράσεις σε μια πόλη που τόσο τις χρειάζεται…

…και ενώ όλα αυτά «συμβαίνουν» και προσφέρουν το λίγο απαραίτητο οξυγόνο στο γκρίζο που μας περιβάλλει, η Εθνική μας Πινακοθήκη φιλοξενεί έκθεση του… Αχιλλέα Δρούγκα (!)… με άρωμα φιλολογικού ομίλου Παρνασσού, όπου εκθειάζεται στο «Βήμα» από την κ. Λαμπράκη-Πλάκα : «…Οι νεκρές φύσεις [του] είναι σαν να κρατούν κρυμμένο το νόημα της ζωγραφικής (sic). Συμβολίζουν τον ακίνητο χρόνο, τη ζωή που γίνεται μνήμη, τον χρόνο που παύει να ρέει και μεταστοιχειώνεται σε αιωνιότητα…» – σε «Μακάρια Αιωνιότητα» θα πρόσθετα εγώ, με όλο το σεβασμό κυρία Λαμπράκη-Πλάκα, καμία κριτική ασυναρτησία, όσο και να πασπαλίσει κανείς με άχνη ζάχαρη απολιθωμένα κακέκτυπα δεν μπορεί να κρύψει τη γύμνια του στάσιμου Τίποτα που κοσμούν τα σαλόνια καλών και εύπορων οικογενειών. Μια Εθνική Πινακοθήκη θα έπρεπε να καταγράφει τον ζωντανό σφυγμό της ζωής, το πρόσωπο της σύγχρονης δημιουργίας, όπως πράττουν όλες οι (σοβαρές) εθνικές πινακοθήκες σε όλο τον κόσμο.

.

.