αγριμολογος

Αποσπάσματα από «Η πραγματικότητα της ποιητικής εικόνας» του René Magritte.

«Η ποίηση που γράφεται δε συλλαμβάνεται με την όραση, ενώ η ποίηση που ζωγραφίζεται έχει υπόσταση ορατή».
–
«Το γράψιμο είναι η μη ορατή περιγραφή της σκέψης• η ζωγραφική είναι η περιγραφή της η ορατή».
–
«Οι εικόνες που ζωγραφίζω αποτελούνται από μορφές του ορατού, σε μια σύνθεση τέτοια, που να ικανοποιεί το φυσικό μας ενδιαφέρον.

Το αόρατο έχει αξία ανεκτίμητη, αλλά η ζωγραφική είναι ολωσδιόλου ανίκανη ν’ αναπαραστήσει το αόρατο – όπως, λόγου χάρη, τη χαρά ή τον πόνο, τη γνώση και την άγνοια, τη φωνή και τη σιωπή, ο,τιδήποτε δηλαδή δε μπορεί να μας αποκαλυφτεί στο φως».

Στα παραπάνω, υπάρχουν μερικές σκέψεις του ζωγράφου, με τις οποίες διαφωνώ, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το έργο που άφησε στην ανθρωπότητα καθώς και η εποχή που κατέθεσε τις απόψεις του. René Magritte, από τους Μοναδικούς.

Επετειακό γραμματόσημο, με αφορμή τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Μ. Καραγάτση (1908-1960), κυκλοφόρησαν τα Ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛ.ΤΑ.) ύστερα από αίτημα του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. Το γραμματόσημο αναπαράγει φωτογραφικό πορτρέτο του συγγραφέα, που τράβηξε ο φίλος του ποιητής Ανδρέας Εμπειρίκος. Ετσι, ο φιλοτελισμός γίνεται ένας τρόπος ώστε να γίνουν ευρύτερα γνωστά η μορφή και το έργο ενός μεγάλου πεζογράφου της ονομαζόμενης γενιάς του ’30. Ο σχεδιασμός, η έκδοση και η κυκλοφορία του γραμματόσημου δεν θα είχαν καταστεί δυνατά χωρίς την υποστήριξη του προέδρου των ΕΛ.ΤΑ. Αγγελου Μπρατάκου, της Μαρίνας Καραγάτση, του Λεωνίδα Εμπειρίκου και του εκδότη της «Αγρας» Σταύρου Πετσόπουλου. Από την «Ε»

Δεν υπήρξα ποτέ οπαδός της δουλειάς του Robert Rauschenberg, τον παρακολουθώ όμως εδώ και περίπου τρεις δεκαετίες για την συνεχή χρήση πολλαπλών υλικών όπου έθεσε ερωτηματικά προς όλους τους –εύθραυστους ούτως ή άλλως- ορισμούς στις εικαστικές τέχνες. Από τις αρχές των 60’s τα εικαστικά του αποτελέσματα θυμίζουν σκανδαλωδώς τη σημερινή ψηφιακή έκφραση…τα μέσα με τα οποία εκφράστηκε και τα αποτελέσματα που κατέκτησε μέσω αυτών, αποδείχθηκαν προφητικά. Προσέφερε εικαστική ποιότητα. Μπορεί να αφέθηκε στο σύστημα –ήταν μέρος του συστήματος, το έργο του υπέρ-τιμήθηκε χρηματιστηριακά, κατά την άποψή μου, αλλά δεν έπαψε ποτέ να παράγει, δεν έχασε ως το τέλος τις ανησυχίες του και παρέμεινε ένα μεγάλο παιδί, δεν είναι λίγο.

Γεννήθηκε 22 Οκτωβρίου 1925 κι έφυγε στις 12 Μαΐου 2008.
Φωτογραφήθηκε: από τον © Richard Avedon, 2 Μαΐου 1960. Επεξεργασία για τις ανάγκες του ιστολογίου, δικιά μου.