[σελίδες γυρνούν ·
13/04/2022 § Σχολιάστε
©Adam McEwen / 30/45 Mass Suicide, 2011, detail, Inkjet print mounted on aluminum board, graphite, 114 x 104 x 10 cm (44 7/8 x 41 x 3 7/8 in.). Private collection / Courtesy Art Concept, 75003 Paris
φύλλο 23
δεν είναι λίγο να διαβάζεις τη φράση «όλος ο κόσμος ξέρει πως μια πόρτα που κλείνει από τον άνεμο κάνει δαιμονισμένο θόρυβο, κι εδώ δεν ακούστηκε τίποτα»* και μάλιστα μόλις στην δέκατη-πέμπτη σελίδα καθώς απολαμβάνεις καφέ στα μέσα ενός κλασικού ανοιξιάτικου απογεύματος του Απρίλη στον κήπο, λίγο δεν είναι. Ετοιμάζεσαι να ριχτείς στη μάχη κακοεπιλεγμένων αυτοσχεδιασμών, το ξέρεις· οι εικόνες όλες στραγγίζουν, σκέφτεσαι· οι ουρανοί βρίσκουν πάντα τρόπο να φωτίσουν, το περιμένεις· τι κάνει μια τέτοια φράση ένα ανοιξιάτικο απόγευμα Απρίλη, ακόμα κι οι σκιές φεύγουν ευχαριστημένες, οι σελίδες γυρνούν με το γνωστό ανεπαίσθητο θρόισμα της σιωπής έως το τελευταίο λεπτό της ανάγνωσης. Διάβασε, προλαβαίνεις· πριν καχύποπτοι σκεπτικιστές νιώσουν μια σκανδαλώδη δυσαναλογία.
Βρίσκονται καθ’ οδόν.
*
(*) Ζοζέ Σαραμάγκου «Περί Φωτίσεως», μετάφραση Αθηνά Ψύλλια, εκδόσεις Καστανιώτη.
[14.04.2009
◉
[φωτογραφία στη τσέπη·
09/12/2021 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο [φωτογραφία στη τσέπη·
Aσκηση 4
@stratos fountoulis, 90X300 cm.acrylic on canvas -1988
Αν φερ’ ειπείν καθόταν στη μπροστινή θέση, θα της ζητούσα μία εξήγηση· θα απαντούσε ότι ήδη γνώριζα τους λόγους. Το γράμμα βάραινε στο χέρι μου, το άφησα να πέσει στο πάτωμα. Αγγίζοντας τη φωτογραφία της στη τσέπη, σκέφτηκα το περιστατικό με τη σπασμένη ομπρέλα, έφερνε στο νου τα περί αστείων καταστάσεων. Μάλιστα. Αν εξαιρέσει κανείς το γράμμα, τα τριαντάφυλλα, τη βαριά, σκοτεινή σιωπή γύρω μου, το γεγονός δεν μπορεί να εκληφθεί ως τραγωδία,
αντιθέτως.
⚙︎
[α’ δημοσίευση 17/10/11]
[ασκήσεις]
❂
[μην αρνηθείς·
02/05/2021 § Σχολιάστε
Antoni Tàpies, Sedas 2008, mixed media and collage on wood 200×225 cm
❆
Εύκολο το’ χεις να ξεγλιστράς από μια αναπαράσταση όπου αντίθετα παντρεύονται -εκεί· ζωή, τέχνη, θάνατος γίνονται έννοιες ταυτόσημες; Όταν πολύχρωμο ύφασμα ακολουθεί σκιές σε άγνωστο σπίτι, ξεμένουν τα πάντα από ερμηνείες. Όταν η μετάθεση του βλέμματος φτάνει στη πράξη και η γλώσσα άγρια κι ανελέητη σ’ έχει απογυμνώσει, το βλέμμα επιστρέφει στη φράση. Μένουν οι ελάχιστοι. Ετοιμάζουν το έδαφος ρίχνοντας το κλειδί στο απέραντο Απλό βουβό τοπίο. Και το χώρισμα στο πλήθος μένει ηδονικά μετέωρο ―μην αρνηθείς το φως
που εκπέμπει.
*
[Ιούνιος, 2013
❆
[αναπαυόμενος·
30/04/2021 § Σχολιάστε
Antoni Tapies (1923-2012)
❉
Ξέρω κι εγώ να ανανεώνω μ’ ένα καινούργιο βλέμμα λευκές σελίδες· με γραμμές που χαράχτηκαν για να κοσμηθούν. Υπάρχει κι ένα ύφασμα γεμάτο σημάδια σκουριάς, παρασύρει σε στροφές με ρίμα παλαιότερων ρυθμών και η ψυχή τρέμει στο αντίκρισμα εκείνου που βρίσκεται πάντα πίσω μας σαν σύνοψη παραλογισμού των εποχών Εκείνων. Α, πως θέλω να αποτυπώνω παθήματα, απατεωνιές· συμπλοκές. Να τις βλέπω αναπαυόμενος ηδονικά σε μια αιώρα που πάντα ονειρευόμουν, έτσι· καθώς θα είμαι ιδρωμένος μ’ ένα πολύχρωμο ποτήρι στο χέρι. Ν’ αποτυπώνω, ν’ αποτυπώνω· και εσύ στο βάθος να παρατηρείς· περιμένοντάς με να πατήσω το πρώτο σκαλί που βρίσκεται πάντα πίσω από μια πόρτα· δίπλα σ’ εκείνη τη γυναίκα του διαδρόμου που βρίσκεται εκεί μόνη, γυμνή σαν άσπιλη οθόνη μερικών
εκατοστών.
*
[Α’ δημοσίευση 04.05.2013
αγριμολογος 