άσκηση
23/09/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άσκηση
– [30]
Δεν προσφέρουν κάτι πάντα οι μαρτυρίες• ούτε σαλπίζουν έντονα θρίαμβο. Απομένει να ομολογήσουμε μόνο προθέσεις όχι έκπληξη για την τραχύτητα γεγονότων διότι ο αρχικός μας λόγος μένει μετέωρος. Ξεχάστε τη θέση που δίνει αξία• μια μεσοχείμωνη άνοιξη δεν είναι παρά αντανάκλαση ενός υγρού καθρέφτη. Αν ερχόσουν νύχτα συντετριμμένος, μη γνωρίζοντας γιατί, έχει καλώς• εάν το πρωί, το πρώτο σου βλέμμα αντικρίσει ρούχα απλωμένα, αγνόησέ τα. Κοίτα ολόκληρη την αυλή, σκέψου παιδιά που επιτίθενται σε τοίχους, κοίτα τους μοναχικούς πως στέκονται· πως παρατηρούν πίσω από γρίλιες. Δες ανθρώπους κάτω απ’ το χώμα. Όλοι αυτοί, κάποτε
υπήρξαν χαρούμενοι.
.
.
η φωτογραφία είναι του αγριμολόγου
[οι «ασκήσεις»]
άσκηση
10/07/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άσκηση
– [28]
Μια κραυγή. Όχι ενός κότσυφα, αλλά μιας γραφικής απεικόνισης. Αίμα και μελάνι ταιριάζουν στην οσμή και στη κραυγή. Τέτοια είναι και η συνάντηση ενός ξένου σε άγνωστο σπίτι γεμάτο ατέλειωτα τρένα και πόλεις και πλήθος ανθρώπων που θα του αλλάξουν τη ζωή• συνταξιδιώτες αχώριστοι και ξένοι συγχρόνως• ένας μικρόκοσμος σχέσεων και αποκρυπτογραφήσεων. Ένα διστακτικό μεγάλο βήμα με ενοχές, τρέλα και τιμητικούς απόηχους έως ότου οι λέξεις πάρουν το σχήμα του νου. Όλα αφομοιωμένα στη σκηνή• παρέα με διδαχές των παλιών. Όλα για τον ελάχιστο σεβασμό στο εισιτήριο που κάποιοι έχασαν και που άλλοι
ακόμα κρατούν.
.
[οι «ασκήσεις»]
η φωτογραφία είναι του αγριμολόγου
.
άσκηση
15/05/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άσκηση
– [26]
Εκείνο που. Πλανάται πάνω από τη παλιά γειτονιά, και το άλλο που ντύνει κουβέντες μέσα στη σιωπή. Γνωστών ιστορίες. Εν μέσω ελαχίστως διακριτών φράσεων. Η σκέψη που τυλίγει δύο καλλωπισμένες επιστολές˙ αφημένες έξω από την πόρτα γνωστού διπλανού, φίλου πονεμένου. Ποιος να τις έγραψε. Και εκείνος που διηγείται τα ελάχιστα που ξέρει, ραντίζει ευωδία στο κάθε του βήμα. Στην παλιά γειτονιά. Ο έγκλειστος νέος του υπογείου. Η όμορφη απέναντι με τα σορτς που γνέφει συνωμοτικά, ραντεβού τα μεσάνυχτα. Ο αλλόκοτος αλλοτινός μικρόκοσμός μας, η μυρωδιά του φρεσκο-σιδερωμένου ρούχου, το ηλιόλουστο διάτρητο απόγευμα. Τώρα η σιωπή βλέπεται πια με τα γυμνά σου μάτια. Να. Εκεί. Στέκει δίπλα στη φιάλη με τα όνειρα που δραπετεύουν λίγο-λίγο προς μια ανέφικτη επιλογή, μακριά. Πολύ μακριά. Κανένα υπαινικτικό έστω, ίχνος διεξόδου. Μόνο ένα βάρος πάντα• στους
ώμους βαραίνει.
.
.
[όλες οι «ασκήσεις»]
.
άσκηση
04/05/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άσκηση
– [25]
Ξέρω κι εγώ να ανανεώνω μ’ ένα καινούργιο βλέμμα λευκές σελίδες· με γραμμές που χαράχτηκαν για να κοσμηθούν. Υπάρχει κι ένα ύφασμα γεμάτο σημάδια σκουριάς, παρασύρει σε στροφές με ρίμα παλαιότερων ρυθμών και η ψυχή τρέμει στο αντίκρισμα εκείνου που βρίσκεται πάντα πίσω μας σαν σύνοψη παραλογισμού των εποχών Εκείνων. Α, πως θέλω να αποτυπώνω παθήματα, απατεωνιές· συμπλοκές. Να τις βλέπω αναπαυόμενος ηδονικά σε μια αιώρα που πάντα ονειρευόμουν, έτσι• καθώς θα είμαι ιδρωμένος μ’ ένα πολύχρωμο ποτήρι στο χέρι. Ν’ αποτυπώνω, ν’ αποτυπώνω˙ και εσύ στο βάθος να παρατηρείς˙ περιμένοντάς με να πατήσω το πρώτο σκαλί που βρίσκεται πάντα πίσω από μια πόρτα˙ δίπλα σ’ εκείνη τη γυναίκα του διαδρόμου που βρίσκεται εκεί μόνη, γυμνή σαν άσπιλη οθόνη μερικών
εκατοστών.
.
.
[όλες οι «ασκήσεις»]
.
αγριμολογος 