αγριμολογος

Oταν η συνενοχή διαλύει τη συνοχή

Σε χωριό της Φθιώτιδας, έξω από τα Καμένα Βούρλα, παππούς έσπασε στο ξύλο ένα μικρό αγόρι από την Αλβανία γιατί στην παιδική χαρά τραυμάτισε κατά λάθος το εγγόνι του (κουτούλησαν με αποτέλεσμα να ανοίξει η μύτη του δεύτερου). Το Αλβανάκι μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο μπροστά στα τρομαγμένα μάτια των συνομηλίκων του και κάποιων περαστικών ενηλίκων, που κοντοστάθηκαν ως θεατές της σκηνής. Το συμβάν κατέγραψε η Ηλιάνα Σουσώνη στη στήλη «Προβολές» της «Κ» (22/8).

Οταν ο Αλβανός πατέρας (χρόνια κάτοικος του χωριού) πήγε στο Αστυνομικό Tμήμα δεν βρέθηκε κανείς από τους αυτόπτες μάρτυρες να καταθέσει. Η τοπική κοινωνία σιώπησε.

Στην Yδρα, την περασμένη Παρασκευή, κλιμάκιο του ΣΔΟΕ δέχθηκε επίθεση από επιχειρηματίες και κατοίκους του νησιού γιατί οι ελεγκτές ζήτησαν από ιδιοκτήτρια εστιατορίου, που δεν έκοβε αποδείξεις, να τους ακολουθήσει στο Τμήμα. Η συνέχεια του επεισοδίου έχει περιγραφεί και σχολιαστεί με σαφή (ευτυχώς) απέχθεια: κάτοικοι προπηλακίζουν το ΣΔΟΕ, κόβουν νερό και ρεύμα στο Αστυνομικό Tμήμα και «αγανακτισμένοι», δηλώνουν την με κάθε τρόπο «ανυπακοή» τους, διατρανώνουν την επιθυμία τους να παραμείνουν στο ελέω ασυδοσίας καθεστώς της φοροδιαφυγής. Η τοπική κοινωνία σιώπησε και εδώ. Καμία αντίδραση από παράγοντες ή συλλόγους που επιδεικνύουν αξιοσημείωτη ευαισθησία σε θέματα που αφορούν το περιβάλλον, τη χλωρίδα και την πανίδα του νησιού.

Τα δύο διαφορετικά μεταξύ τους γεγονότα συναντιούνται στην ίδια συνένοχη σιωπή. Δεν είναι η πρώτη φορά -ούτε πρόκειται να είναι η τελευταία- που μικρές κοινωνίες ορθώνουν τείχη για να προστατεύσουν εαυτούς, την επόμενη μέρα, σχέσεις και ισορροπίες εδραιωμένες στο, κατ’ αυτούς, καλό και κακό.

Oσο η αθλιότητα βρίσκει στέγη, τα αποστήματα θεριεύουν. Γίνονται Βέροια (ο φόνος του μικρού Aλεξ το 2006), γίνονται Κερατέα, γίνονται Κόρινθος (ο «πόλεμος» του δημάρχου, κατοίκων και της Χρυσής Αυγής να μη μεταφερθούν παράνομοι μετανάστες στο στρατόπεδο). Η συνένοχη σιωπή και η «αγανάκτηση» των τοπικών, κλειστών κοινωνιών έχουν συχνά την ίδια αφετηρία. Οδηγούν στη δαιμονοποίηση, καταργούν τη συνευθύνη, υπερασπίζονται τη βία και την ανομία, διαλύουν τη συνοχή της ευρύτερης κοινωνίας. Και, δυστυχώς, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, δεν μπορούμε να μεταθέσουμε την ευθύνη σε καμία τρόικα και σε κανένα ΔΝΤ. Η κρίση ενός συστήματος που νοσεί δεν μετατίθεται. Διαδίδεται. Γίνεται επιδημία.

***

[Tης Μαριας Κατσουνακη στη Καθημερινή]

.

photo Agrimologos

Οι φάμπρικες του πελατειακού μας συστήματος

του αγριμολόγου

Tου Παντελή Mπουκάλα

Για να το λέει ο αντιπρόεδρος της Ενωσης Αστυνομικών Αττικής δημόσια, άρα υπεύθυνα (αν υποθέσουμε ότι εξακολουθεί να ισχύει αυτή η εξίσωση), κάτι παραπάνω θα ξέρει. Τι είπε, σε ραδιοφωνική του συνέντευξη, ο κ. Νίκος Καραδήμας; Οτι ούτε πέντε ούτε δέκα ούτε δεκαπέντε αλλά σαράντα πέντε αστυνομικοί έχουν αποσπαστεί για να προσέχουν σαν την κόρη τους και σαν την κόρη των ματιών τους κάποιον πρώην υπουργό και νυν βουλευτή. Ε, φως φανάρι, είναι αυτή η αγάπη μας για την παράδοση και το δημοτικό τραγούδι που μας παρασέρνει κάθε λίγο και λιγάκι: «Σαράντα πέντε μάστορες, σαράντα πέντε μπάτσοι», έτσι είναι το σωστό και το πρέπον, και συγγνώμη για το «μπάτσοι». Αλλά και γι’ αυτό και για το «σαράντα πέντε» (και όχι, λ.χ., είκοσι ή πενήντα) φταίει το μέτρο κι ο δεκαπεντασύλλαβός μας, περίπου όπως για τον Καρυωτάκη έφταιξε η ρίμα με τον Μαλακάση.

Δεν έγινε γνωστό ποιος είναι ο μέγας και τρανός πολιτικός ανήρ που απαίτησε (και κατάφερε να δει την απαίτησή του ικανοποιούμενη) να τον προστατεύει ολόκληρος στρατός, ισομεγέθης του στρατού που έχει την ευθύνη για τη σωματική ακεραιότητα του Μπαράκ Ομπάμα ή της ευρωπαιοφίλητης Αγκελα Μέρκελ. Γνωστό είναι πάντως τι κάνει η φρουρά αυτή, όπως όλες οι φρουρές των ίδιων καθηκόντων, πώς περνάει τη μέρα της, ποιες άλλες έγνοιες τη βασανίζουν, εκτός βέβαια από το να προστατεύει την ευάλωτη εξοχότητά του: Αλλα μέλη της λοιπόν κάνουν τα ψώνια στη λαϊκή (όσοι έχουν επώνυμο σε «-όπουλος») ή στο σούπερ μάρκετ (όσοι έχουν επώνυμο σε «-άκος»), και άλλα πηγαίνουν τα υπουργοπαίδια για μπάνιο το καλοκαίρι, για σκι το χειμώνα και για τένις ή μπάντμιντον χειμώνα καλοκαίρι, μια και ο μπαμπάς λείπει συνεχώς για δουλειές, για την πατρίδα δηλαδή, που οι βαριές απαιτήσεις της δεν τον αφήνουν στιγμή να ησυχάσει. Αλλοι φρουροί ασχολούνται με το γκαζόν του κήπου και το μπονσάι κι άλλοι με το φενγκ σούι στο εσωτερικό του σπιτιού («τ’ ν’ αυτό τού φένγκι σούκι, ρε Μήτσου, ξέρ’ς τίπουτα;» θα ρωτάει ο ονομαστικώς λήγων εις «-έλης» ή «-άρας» τον λήγοντα εις «-ίδης») κι άλλοι, όσοι καμαρώνουν για την προϋπηρεσία τους στους βατραχανθρώπους, με την πισίνα. Αυτοί, ηλίου φαεινότερον, είναι και οι τυχεροί του επαγγέλματος, αφού θα πρέπει να κάνουν και κάμποσες δροσιστικές υπηρεσιακές βουτιές, ώστε να διαπιστώνουν δι’ αυτοψίας, ή μάλλον δι’ αυτοδερμίας, αν το νερό έχει τη σωστή θερμοκρασία και την πρέπουσα περιεκτικότητα σε χλώριο και στα άλατα εκείνα που κάνουν την επιδερμίδα απαλή σαν μικρού παιδιού.

[…]

Διαβάστε τη συνέχεια στη «Καθημερινή» και πείτε μου αν υπάρχει στοιχειώδης λόγος αισιοδοξίας γι αυτή τη χώρα…

photo: LIFO

Επιστολή του ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟΥ στον Αρχιεπίσκοπο για τα κομμένα συσσίτια της Εκκλησίας επειδή «οι μαγείρισσες πάνε διακοπές»! (στη LIFO)

Αγαπητέ Ιερώνυμε,

Διάβασα στις ειδήσεις ότι 6 από τις 10 σεπτές μητροπόλεις Σου θα πάψουν να δίνουν συσσίτιο στους φτωχούς, από φαγητά εράνων και προσφορών, επειδή οι μαγείρισσες θα πάνε διακοπές. Συνεπώς, οι άποροι, άστεγοι, άνεργοι άνθρωποι της Μεσογαίας, της Νέας Ιωνίας, της Νέας Φιλαδέλφειας, της Γλυφάδας, της Νέας Σμύρνης, του Περιστερίου, του Μαρουσιού και του Ωρωπού θα πάψουν να τρώνε ένα πιάτο φαΐ επειδή 6 μαγείρισσές Σου θα παραθερίζουν. Και μάλιστα για δύο (2) μήνες! Από αρχές Ιουλίου μέχρι αρχές Σεπτεμβρίου.

Αν και το ερώτημα είναι ρητορικό, θέλω να σε ρωτήσω: Είσαι σοβαρός;

Δεν με ενδιαφέρει το θρησκευτικό σκέλος του αξιώματός Σου, ούτε έχει σημασία εάν πιστεύω στον θεό ή όχι. Δεν αμφισβητώ τη θέση Σου, τον (αναχρονιστικό) δεσμό Σου με το κράτος, τις μεθόδους που κυβερνάς το κληρικό και λαϊκό Ποίμνιό σου, το πάρε-δώσε σου με τους πολιτικούς. Αμφισβητώ τη σοβαρότητά σου. Και είμαι πια βέβαιος ότι σε αυτούς τους άθλιους καιρούς που ζούμε, συμπεριφέρεσαι με εξοργιστική μικροπρέπεια. Με ανευθυνότητα και κυνισμό που μόνο σε πονηρούς πολιτικούς έχω ξαναδεί.

Ιστορικά, ελάχιστες άλλες φορές η Ελλάδα έχει βρεθεί σε τέτοια ανάγκη. Όποιος έχει και δεν δίνει, είναι ένοχος, ύποπτος, μικρόψυχος. Ειδικά εάν αυτός ο «όποιος» έχει κάνει μπίζνα του την αλληλεγγύη, τη συνδρομή των φτωχών, τη σωτηρία των ψυχών και των σωμάτων.

Η κοινωνική σιωπή Σου όλη αυτή την περίοδο (ενώ διάγεις πολυτελώς στα αρχιεπισκοπικά ανάκτορα) είναι πια ανέκδοτο. Είναι γνωστή η γιγαντιαία περιουσία που διαχειρίζεσαι, η ψυχολογία οδαλίσκης που έχει καλλιεργηθεί και όσα κάνει η Εκκλησία πρέπει να τα πληρώνει το γονατισμένο κράτος, τα σκάνδαλα της Εταιρείας Σου, η αντιπνευματικότητα, τα αλληλοφαγώματα, οι ΜΚΟ, ο εγωισμός της Εκκλησίας. Αλλά αυτή η είδηση (που περίμενα επί μέρες ότι θα βγεις να την αναιρέσεις) έχει περάσει κάθε όριο.

Είσαι σοβαρός; Θέλεις να σε παίρνουν για πνευματικό ηγέτη, Εσένα; Που δεν πληρώνεις 6 μισθούς για να μαγειρευτούν τα φαγητά που σου προσφέρουν δωρεάν τα σούπερ μάρκετ και οι ελεημοσύνες των απλών ανθρώπων; Για 2 μήνες;

Κι εσείς, Σεβασμιώτατοι με τους ουρανομήκεις τίτλους, τα μεγαλοπρεπή τριτόκλιτα εις -εως, τους μεγαλόσταυρους και τα παχιά, ανεμισμένα γένια, Σεβασμιώτατε Μεσογαίας, Σεβασμιώτατε Αμαρουσίου και Ωρωπού, Σεβασμιώτατε Περιστερίου κ.λπ., δεν ντρέπεστε; Δεν έχετε δυο χιλιάρικα να βάλετε από την τσέπη σας;

Αγαπητέ Ιερώνυμε,

Για να μην πολυλογούμε (επειδή εν προκειμένω δεν μένει τίποτε να απαντηθεί) θέλω να σε πληροφορήσω ότι η LifO αναλαμβάνει να πληρώνει τις μαγείρισσές Σου, για να μη διακοπεί το συσσίτιο. Μπορείς να στείλεις όποιον θες για τα περαιτέρω.

Ντρέπομαι που η ελληνική εκκλησία έφτασε σε σημείο τέτοιας μικροπρέπειας.

Και δεν θα ησυχάσω μέχρι να χωριστεί αυτό το φαιδρό κράτος απο το κουφό, ανάλγητο και υποκριτικό μόρφωμα που κυβερνάς.