τα εκκεντρικά χόμπι της ζήμενς
19/05/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο τα εκκεντρικά χόμπι της ζήμενς
Τρομοκρατούν με εικόνες ντυμένες με τον σύνηθες, φτωχό μη-ουσιώδη λόγο, δεν βασανίζουν καμία φαντασία και· η φρίκη ενώ προκαλείται επωνύμως ζει κι αναπνέει μέσα στην πλασμένη γενικότητα της ανωνυμίας, αιωρείται, «ποιος φταίει». Εικόνες. Θυμίζουν αγωνιώδη κουφάρια, ένα σωρό συγκεντρωμένα κουρέλια σε μια χώρα με λερωμένους, ραγισμένους τοίχους –μια άδεια σκηνή, ενώ βλέπεις· οι άνθρωποι θέλουν να τραγουδήσουν, όλο τους το κορμί θέλει να τραγουδήσει κι η ευτυχία της απλότητας να χάνεται σε –πάντα– σκοτεινά παρασκήνια μιας φτηνής επαναλαμβανόμενης… δημοκρατικής ρητορείας γεμάτο πληκτικές κοινοτοπίες κι ένας χορός, ένα φαγοπότι που δεν σταμάτησε ποτέ παρά μόνο τότε· στην φαντασία των μελών του Χορού που (και πάλι) τότε· τους εμφάνισε άσπρους λαγούς από την κάλπη, κι έχει –ακόμη- πάντα δίκιο ο αείμνηστος Βασίλης, ο φίλτατος, όταν εργαζόμουν στο «Έθνος» Ραφαηλίδης που έγραψε ότι από υπάρξεως του νεοελληνικού κράτους και μέχρι τις μέρες μας, «η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία δεν είναι παρά αλλαγή των συνδαιτυμόνων στο ίδιο τραπέζι» κι ήταν πάλι ο Ραφαηλίδης από τους πρώτους που μου γκρέμισε ορισμένα εθνικά είδωλα, όπως αυτό της ιστορικής φιγούρας του Μακρυγιάννη –μεγάλη φαγάνα- όπως χαρακτηριστικά τον περιέγραψε, στην πρώτη Εθνική Συνέλευση (Βουλή) του 1843-44 λέει: «Αν είναι να μείνουμε εμείς νηστικοί, ας πάει στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και εμείς τώρα».*
Η χτεσινή δήλωση στην εξεταστική της Βουλής, του κ. Γείτονα: «Το ΠΑΣΟΚ, όσο ήμουν εγώ ταμίας, δεν πήρε ποτέ χρήματα από τη Siemens. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι υπήρξε μεθόδευση εμπλοκής των κομμάτων στην υπόθεση αυτή, από τον Μιχάλη Χριστοφοράκο».
Ηλίου φαεινότερον. Ο κ. Χριστοφοράκος και η Siemens δεν επιθύμησαν ποτέ να «συνεργαστούν» με το Δημόσιο (και το χρήμα Του) διότι –ως γνωστόν– η εταιρεία αυτή και τα στελέχη της, στον ελεύθερό τους χρόνο, δεν είχαν άλλο εκκεντρικό χόμπι παρά τη χαρά της «μεθόδευσης» προς εμπλοκή των (δύο) κομμάτων…
Ηλίου φαεινότερον. Καθίκια δεν υπάρχουν πλέον σε κοινή χρήση, ήδη από την εποχή του Μακρυγιάννη.
.
.
.
[*] Βασίλης Ραφαηλίδης: Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους 1830-1974, εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου.
.
.
.
photo© Elliot Erwitt, 1955
.
.
γκρέμισμα αυθαιρέτων
13/05/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο γκρέμισμα αυθαιρέτων
η δεύτερη επίσκεψη του Γεωργίου Α. Παπανδρέου στην παραλία μέσα σε τρία χρόνια για ελεύθερη πρόσβαση του κόσμου στις παραλίες. Χρόνια τώρα εκεί αυθαιρέτως και παρανόμως λειτουργούν πολλά κέντρα διασκέδασης. Ο κος πρωθυπουργός, μετά μεγάλου αριθμού δημοσιογραφικής, τηλεοπτικής και «εκσκαφικής» συνοδείας … γκρέμισε ένα ήδη ερειπωμένο κτίριο-σύμβολο της αυθαιρεσίας, όπως αναγγέλθηκε από τα δελτία τύπου της εθνικής μας ψιττακίασης.
Επαναλαμβάνω, ένα ερείπιο γκρέμισε, κι όχι μία εν λειτουργία επιχείρηση. Προς τι όλος αυτός ο χυδαίος επικοινωνιακός χαλασμός που προσβάλει την νοημοσύνη μας.
Όταν θα πάψει ο κ. Παπανδρέου να παρίσταται σε γκρεμίσματα ετοιμόρροπων αυθαιρέτων και αρχίσει να γκρεμίζει κερδοφόρες, παράνομες επιχειρήσεις όπως μία ονόματι «Ακρωτήρι», ένα νυκτερινό κέντρο που επισήμως «δεν θεωρείται νυκτερινό κέντρο» διότι λειτουργεί σε χώρο ιδιοκτησίας της Εκκλησίας. Ο εν λόγω θρησκευτικός, εθνικός μας οίκος· και θεσμός, ζήτησε παράταση για να μη χάσει το ταμείο της τα μισθώματα, φυσικά· ο τέως υπουργός ΠΕΧΩΔΕ κ. Γ. Σουφλιάς έδωσε την συγκατάθεσή του.
Υπάρχουν κι άλλα ακόμη που πρέπει επειγόντως να γκρεμιστούν, να συνεχίσουν λοιπόν όπως υπόσχονται, να δούμε αν θα φτάσουν έως και το «Ακρωτήρι» (γκρεμίζοντας στο μεταξύ τα ενδιάμεσα) και βλέπουμε κατά πόσο άξιζε τον κόπο όλος αυτός ο επικοινωνιακός θόρυβος.
Επιτυχία. Ο θρίαμβος του αυτονόητου.
.
.
συναυλίες (πολιτισμός εις τας επάλξεις)
12/05/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο συναυλίες (πολιτισμός εις τας επάλξεις)
Ο Σ. θα περιοδεύσει τους «8000 εκδρομείς του ‘60», που είδαμε στο «Παλλάς». O συνδυασμός οικονομικής κρίση, «Καλλικράτης» και free downloading φέρνει… ηφαιστειακή τέφρα στο συναυλιακό τοπίο α λα ελληνικά. Δεν ανησυχώ, σε κάθε χωριό και κωμόπολη θα επανέλθει ο υψηλός πολιτισμός των συναυλιών. «Το θεωρώ το πιο δύσκολο καλοκαίρι της τελευταίας δεκαετίας» λέει ο Π. Μ. από την Οff Times. «Το σασπένς θα διατηρηθεί μέχρι την τελευταία στιγμή. Μπορεί να έχουν διαμορφωθεί τα σχήματα και να έχουν κλειστεί κάποιες βασικές συναυλίες, αλλά ακόμα δεν τις ξέρουμε όλες, ούτε το πού» (αυτός ανησυχεί σοβαρά). Διαβάζω ότι «Υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί περιμένει κανείς ιδιαίτερες εκπλήξεις, μοναδική έκπληξη οι πέντε εμφανίσεις του «Ντρίγκι, ντρίγκι μάνα μου» που είπε να κάνει ελληνική περιοδεία. Με αφετηρία τον Ιούνιο από το Ηρώδειο. «Κατά τα άλλα, το καλοκαίρι – και από την πλευρά των καλλιτεχνών – προδιαγράφεται ταξιδιάρικο και απρόβλεπτο». Όλοι οι ποιητές έχουν δηλώσει την πολύτιμη παρουσία τους αφιλοκερδώς (δεν εξαιρούνται νομπελίστες) μέσω καταξιωμένων τραγουδοποιών, και άλλων μεγάλων συνθετών-καλλιτεχνών που συνεχίζουν να προσφέρουν σε κάθε χωριό, κωμόπολη και πόλη, πολιτισμό. «Φροντίσατε πρώτοι σεις να δεικνύετε συμπεριφοράν συνετήν σεμνότητος και ταπεινοφροσύνης, με την πεποίθησιν ότι τοιουτοτρόπος θέτετε εις την ψυχήν… κλπ. κλπ». –κάπου τις έχω ακούσει αυτές τις μπούρδες, να…
μην πέσουν σε λήθη.
.
.
success delusion
10/05/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο success delusion
– Δεν έπρεπε να το επιτρέπουν, ήταν η συνηθισμένη φράση του κυρίου κόμη.
Κοινωνική οικονομία, καλές τέχνες, λογοτεχνία, ιστορία, επιστημονικές θεωρίες, για όλα έβγαζε απόφαση, με την ιδιότητά του σα χριστιανού και σαν οικογενειάρχη και, μακάρι ο Θεός, να ‘δειχνε σ’ αυτά η κυβέρνηση την ίδια αυστηρότητα που εφάρμοζε εκείνος μέσα στο σπίτι του! Μόνο η εξουσία είναι κριτής για τους κινδύνους της επιστήμης• η πλατιά διάδοσή τους εμπνέει στο λαό ολέθριες φιλοδοξίες. Ήταν πιο ευτυχισμένος, αυτός ο δύστυχος λαός, όταν οι ευγενείς κι οι επίσκοποι μετρίαζαν τον απολυταρχισμό των βασιλιάδων. Τώρα τον εκμεταλλεύονται οι βιομήχανοι. Θα πέσει στη σκλαβιά. [*]
Το «τέλος της μεταπολίτευσης», οι δόσεις, οι δανειστές, το «δίχτυ προστασίας» που (θα) μειώσει spreads, η σταθερότητα €υρώ και το τρίκλισμα του ταλαίπωρου διαβάτη της μάζας κάτω από την ευημερία των Αγορών, το κόστος της διάσωσης ενός έθνους ρακένδυτων κατοίκων, κατάρρευση των υπολειμμάτων κοινωνικού κράτους, διατάγματα, νόμοι και διορθώσεις-μανταρίσματα, η λογική αύξηση της εγκληματικότητας, η θέα της αγέρωχης μίζας των υποβρυχίων, των δομημένων-γαμημένων ομολόγων, των C4I, των βατοπεδίων, των άγονων γραμμών, των ζήμενς. Πιο κάτω ακόμα η θέα των εντοσθίων που ξεχύνονται στους νοσοκομειακούς διαδρόμους, στο πυθαγόρειο φακελάκι, η μίζα της πολεοδομίας και του κάθε αεριτζή μαλάκα υπόδουλου από τον ιατρικό επισκέπτη έως τον ταξιτζή και τον ιδιοκτήτη φροντιστηρίου. Παρακάτω, στον πάτο τα βρόμικα ξεδοντιασμένα πεζοδρόμια, το σκουπίδι-μάρτυρας του ενδόξου πολιτισμού μας (όταν οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια… εμείς και οι άλλες κουράδες κλπ.) παρέα με κάθε είδους έμψυχες ή άψυχες χωματερές.
Ελάσματα συναίνεσης κ.α. μεταχειρισμένα προφυλακτικά locally made.
.
.
[*] Γκυστάβ Φλωμπέρ, Μπουβάρ και Πεκισέ, μετάφραση Αντ. Μοσχοβάκης, εκδόσεις Ηριδανός 1982
.
.
