Όποιος ανεβαίνει με τον βόθρο, πνίγεται από τον βόθρο
23/06/2018 § Σχολιάστε
O Μάνος Βουλαρίνος στην Athens Voice
Το τέρας που ανέθρεψαν στην εξουσιομανή αγκαλιά τους αποφάσισε να στραφεί για πρώτη φορά εναντίον τους
Η έκφραση σύμφωνα με την οποία όποιος ζει με το σπαθί πεθαίνει από το σπαθί έχει μια ευγενική, ιπποτική διάσταση που δυστυχώς δεν ταιριάζει στην χαρούμενη παρέα του Αλέκση και του Καμμένου Πάνου. Έτσι και για να προσαρμόσω τη φράση στα ελληνικά, της έκανα μια μικρή αλλαγή που νομίζω περιγράφει πολύ καλύτερα αυτό που συμβαίνει στα κυβερνητικά στελέχη τις τελευταίες ημέρες. Τις μέρες που ακολούθησαν τη συμφωνία με την ΠΓΔ της Μακεδονίας κατά τις οποίες οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ παίρνουν μια γεύση από το φαγητό που τάιζαν από το 2010 και μετά όλους τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Αυτές τις τελευταίες ημέρες που το τέρας που ανέθρεψαν στην εξουσιομανή αγκαλιά τους αποφάσισε να στραφεί για πρώτη φορά εναντίον τους.
Προπηλακισμοί, απειλές, τραμπούκικα «χάπενινγκ» «ακτιβιστών» δεν προσφέρουν πια το χαμόγελο που προσέφεραν κάποτε στα χείλη των συριζαίων και των Καμμένων Ελλήνων. Τα χέρια που κάποτε τους χειροκροτούσαν τώρα τους μουτζώνουν και οι κρεμάλες που κάποτε έγραφαν τα ονόματα των αντιπάλων τους τώρα γράφουν τα δικά τους. Η «δίκαιη λαϊκή αγανάκτηση» τώρα πια δεν τους μοιάζει και τόσο δίκαιη καθώς οι «αντιμνημονιακοί αγωνιστές» μετατρέπονται σε «φασίστες». Αν ήμουν πιστός θα μιλούσα για θεία δίκη, αλλά δεν είμαι και έτσι περιορίζομαι στη λέξη δικαιοσύνη. Και μάλιστα δικαιοσύνη ιδιαιτέρως επιμορφωτική.
Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, το θέαμα του βόθρου που εκμεταλλεύτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ στην προσπάθεια τους να κάτσουν στις καρέκλες της εξουσίας και τώρα απειλεί να τους πνίξει, είναι για κάποιους συμπολίτες, που ούτε ΣΥΡΙΖΑ είναι ούτε Καμμένοι, δυσάρεστο. Ακόμα όμως κι αυτοί θα πρέπει να παραδεχτούν πως είναι ένα θέαμα απολύτως χρήσιμο για την κοινωνία.
Προφανώς το ότι δίπλα μας υπάρχουν πιθηκάνθρωποι που πιστεύουν πως οι πολιτικές διαφορές λύνονται με απειλές και κρεμάλες, δεν είναι ευχάριστο. Η δυσαρέσκειά μας, όμως, δεν θα μειώσει τον αριθμό τους και δεν θα περιορίσει τη δράση τους. Αυτό που θα μειώσει τον αριθμό τους και θα περιορίσει τη δράση τους είναι μια ωραία επίδειξη του τι συμβαίνει όταν δημιουργείς, κολακεύεις, χρησιμοποιείς και ηρωοποιείς τέτοιους ανθρώπους. Είναι μια επίδειξη του ποιο είναι το αναπόφευκτο πολιτικό τέλος των ανθρώπων που μετατρέπουν την πολιτική σε χοιροστάσιο για να λερώσουν τους αντιπάλους τους πιστεύοντας ότι οι ίδιοι θα τη βγάλουν καθαρή. Είναι ένα μάθημα που πρέπει να πάρουν όλοι αυτοί που τους άρεσαν πολύ τα χέρια που σηκώνονται όσο απειλούσαν να πέσουν στα κεφάλια των αντιπάλων τους. Ενα μάθημα που πρέπει να πάρουν και όσοι σκέφτονται να τους μιμηθούν.
Δεν αρνούμαι ότι πίσω από όλα όσα γράφω κρύβεται (με ξεχωριστή αποτυχία) μια χαιρεκακία. Ομολογώ πως απολαμβάνω να βλέπω συριζαίους και ανελίτες βουλευτές να υποβάλλονται στα μαρτύρια στα οποία μεχρι τώρα υπέβαλλαν άλλους. Όμως, πέρα από τη δικιά μου χαιρεκακία, υπάρχει ανάγκη να γίνουν πλήρως αντιληπτές οι καταστροφικές συνέπειες του ασύδοτου και χυδαίου λαϊκισμού. Υπάρχει η ανάγκη να γίνει αντιληπτό τι συνέπειες έχουν οι πλατείες και οι γεμάτες αγανάκτηση αγκαλιές με κάθε καρυδιάς καρύδι. Ειδικά τώρα, που και η Νέα η Δημοκρατία μοιάζει να υποκύπτει στην γοητεία αυτών των αγκαλιών, το μάθημα επείγει. Πρέπει να δοθεί και να είμαστε όλοι στην τάξη. Και σίγουρα να είναι αυτοί που μιμούμενοι τις αγκαλιές με «αγανακτισμένους», αγκαλιάζουν συλλαλλητήρια.
Δεν είμαι ο Μουζάλας που πιστεύει ότι η λύση για το μεταναστευτικό είναι να μην υπάρχουν πόλεμοι. Δεν πιστεύω ότι η λύση για τους πιθηκανθρώπους συμπολίτες είναι να γίνουν άνθρωποι. Δυστυχώς έχω και κοινωνικά και πολιτικά ενηλικιωθεί και ξέρω πως σε μια κοινωνία θα υπάρχουν και τα καθάρματα και οι τραμπούκοι και οι πιθηκάνθρωποι. Δεν μπορείς να τους εξαφανίσεις, αλλά μπορείς να περιορίσεις τη δράση τους. Κι αυτό, δυστυχώς για τους «καλούς» ανθρώπους, δεν γίνεται με ευχές. Δεν γίνεται με ωραία λόγια που εξηγούν με λογική πόσο καταστροφικός μπορεί να είναι ο λαϊκισμός και η πολιτική υπόθαλψη πιθηκανθρώπων. Γίνεται μόνο με το παράδειγμα. Δεν είναι ευχάριστο, αλλά οι κοινωνίες άλλο τρόπο να μάθουν δεν έχουν. Τουλάχιστον εδώ, στην συγκεκριμένη περίπτωση των ανθρώπων που πολιτεύτηκαν χρησιμοποιώντας τον βόθρο και τώρα φωνάζουν ότι ο βόθρος απειλεί να τους πνίξει, το μάθημα εκτός από γνώση, χαρίζει και δικαιοσύνη. Και μπράβο του.
[breaking news·
21/06/2018 § Σχολιάστε
©protagon.gr
[Μετάνοια συντρόφου Τσιπρός ·
19/06/2018 § Σχολιάστε
©Αρκάς 18.06.2018
Για το δημοψήφισμα του «Όχι» που έγινε ως δια μαγείας «Ναι», το 2015, ο σ. Τσίπρας τονίζει στη Γερμανική Die Welt πως «εκ των υστέρων και με τη γνώση που έχουμε τώρα, μπορούμε φυσικά να αξιολογήσουμε διαφορετικά τα πράγματα. Αλλά πρέπει να αποφασίζουμε, όταν τα έχουμε μπροστά μας. Και αντίθετα με όσα λέτε, δεν επρόκειτο για δημοψήφισμα σχετικά με την παραμονή στο ευρώ. Ήταν ψηφοφορία για το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα για τη χώρα μου»
[Το ημερολόγιο ενός φανατικού·
09/06/2018 § Σχολιάστε
Ο Κουφοντίνας έχει κοινό και έχει και βήμα – ένα κοινό και ένα βήμα που δεν θα είχε εάν δεν παρέμενε αμετανόητος. Oχι ως αγωνιστής, πολιτικός κρατούμενος, επαναστάτης ή ως ό,τι άλλο νομίζει πως είναι. Αμετανόητος ως δολοφόνος
Όταν παραδόθηκε, είχε πει ότι ο κύκλος της οργάνωσης έκλεισε. Αλλά ο Δημήτρης Κουφοντίνας κρατάει τον δικό του κύκλο ανοικτό. Δεν είναι ο κύκλος του εκτελεστή της 17Ν. Είναι όμως ο ανοικτός κύκλος ενός φανατικού. Του οποίου ο Κουφοντίνας εξακολουθεί να γράφει το ημερολόγιο. Με την ίδια μισαλλοδοξία, την ίδια αυτοαναφορικότητα, την ίδια ιδέα για το προσωπικό του μεγαλείο, τις ίδιες βεβαιότητες. Oπως ο κόσμος όλων των φανατικών, έτσι και ο κόσμος του Κουφοντίνα δεν έχει γκρεμιστεί. Αντιθέτως, τροφοδοτείται από ένα κοινό που ελκύεται από τον φανατισμό του. Από τους υποτιθέμενους «αλληλέγγυους», από τον δημοσιογράφο που τον ρωτάει «τι νομίζεις ότι μεσολάβησε και δεν σου δίνουν αυτό που δικαιούσαι με βάση τον νόμο».
Ο Κουφοντίνας έχει κοινό και έχει και βήμα – ένα κοινό και ένα βήμα που δεν θα είχε εάν δεν παρέμενε αμετανόητος. Oχι ως αγωνιστής, πολιτικός κρατούμενος, επαναστάτης ή ως ό,τι άλλο νομίζει πως είναι. Αμετανόητος ως δολοφόνος. Ο Κουφοντίνας δεν είναι παρά μία εκδοχή της κοινοτοπίας του κακού. Δεν μοιάζει με έναν γραφειοκράτη που έκανε τη δουλειά του, όπως την έκανε ο Αϊχμαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Δεν έχει αυτήν την ανατριχιαστικά απλή σχέση με την αφαίρεση της ζωής. Αλλά ο κόσμος έχει γνωρίσει αμετανόητους δολοφόνους που πιστεύουν πως έκαναν ό,τι έκαναν στο όνομα μιας ανώτερης αποστολής. Εχει γνωρίσει πολλούς φανατικούς που στο όνομα κάποιου θεού, μιας ιδέας, ενός καλύτερου κόσμου ή ενός κόσμου που δεν αξίζει να υπάρχει, σκοτώνουν. Και όλοι τους σκοτώνουν μαζικά, το ένα θύμα δεν είναι ποτέ αρκετό, ο θάνατος (των άλλων) είναι πάντα λίγος.
Σε αυτήν την εκδοχή της κοινοτοπίας του κακού είναι αδύνατον να μη διακρίνει κανείς την κοινοτοπία της σκέψης, την κοινοτοπία του λόγου. Στο ημερολόγιο του φανατικού Κουφοντίνα, ή μάλλον στο κεφάλαιο που έγραψε πάνω στο βήμα που του παραχώρησε προ ημερών μια εφημερίδα, το «πολιτικοδικαστικό κατεστημένο», η «επίδειξη αυθαιρεσίας», «οι ρεβανσιστικοί θεσμοί» είναι ο ξύλινος λόγος που περιμένεις να ακούσεις. Δεν θα περίμενες να ακούσεις ίσως εκείνη την επίκληση στους «στοιχειώδεις κανόνες της αστικής νομιμότητας», αυτό το άπλωμα του χεριού στο κράτος δικαίου. Αλλά από την άλλη δεν κάνει καμία εντύπωση η αναφορά στα «εγχώρια και διεθνή κέντρα» που υποτίθεται ότι θέλουν τον Κουφοντίνα στη φυλακή για λόγους που «υπερβαίνουν το πρόσωπό του».
Δεν είναι μια επίδειξη ταπεινότητας αυτό το τελευταίο, είναι ένας ανεστραμμένος ναρκισσισμός. Ενα «εγώ» που φουσκώνει ανεξέλεγκτα κάποια στιγμή για να πει ότι στα «ελαττώματά του δεν περιλαμβάνονται η υποταγή στον εμπαιγμό και στους εκβιασμούς». Είναι αλήθεια, ο Κουφοντίνας δεν είναι κορόιδο. Και αντί να εκβιάζεται, εκβιάζει. Είναι ο μοναδικός από τους έγκλειστους της 17Ν που καλλιέργησε έναν προσωπικό μύθο γύρω από το πρόσωπό του, ο μοναδικός που έκανε μια δεύτερη καριέρα στη φυλακή, ο μοναδικός που διεκδικεί τα προνόμια του κράτους δικαίου τόσο φανατικά, ο μοναδικός που λέει ότι ακόμη και αν η άδεια προϋπέθετε δήλωση μετάνοιας αυτός δεν θα την έκανε. Οχι μόνο επειδή έχει επενδύσει σε αυτήν την άρνηση. Αλλά και επειδή ένας φανατικός είναι αδύνατον να αισθανθεί ότι χρωστάει οτιδήποτε στους νεκρούς του.
Ο Κουφοντίνας δεν έπαψε να είναι ποτέ ήρωας του εαυτού του. Ως ήρωας του εαυτού του προσφέρει μια ηρωική πράξη και ως ήρωας του εαυτού του έγινε ήρωας και κάποιων άλλων φανατικών. Ενδεχομένως ήρωας και του δημοσιογράφου που τον ρωτά γιατί δεν του δίνουν αυτό που δικαιούται με βάση τον νόμο ή δεν τον ρωτά τίποτε απολύτως όταν εκείνος βεβαιώνει με ένα «ξέρετε» ότι «μέσα στο κίνημα απολογίζουμε τη δράση μας και αναφερόμαστε στα λάθη μας». Απολογίζουμε τη δράση μας; Σε κάθε φανατικό θα υπάρχει πάντα ένας γραφειοκράτης που θα μετράει τους θανάτους με λογιστικά φύλλα.
*
αγριμολογος 