αγριμολογος

από τη δυσκολία αναγνώρισης πολιτικών ευθυνών περάσαμε χωρίς κανένα ενδιάμεσο στάδιο στην αβίαστη, εύκολη αναγνώρισή των, όπως η ίδια η χώρα που πέρασε από την εποχή του γαϊδάρου και του γιδοπροβάτου στην σύγχρονη εποχή των πυραυλοκίνητων καγιέν και των κινητών των εξακοσίων €υρώ, τα δεύτερα δε, αγοράζονται κυρίως από μισθωτούς -πρόκειται για ένα μυστήριο που δεν προτίθεμαι να διαλευκάνω. Ξαναγυρνάμε στο «αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη» το οποίο υπάρχει και διατίθεται στα πανέρια, στις λαϊκές αγορές, χωρίς ιδιαίτερο κόστος –κι αυτό βεβαίως ανησυχεί· όχι γιατί δεν κατανοούμε τον λόγο που ο Χ πολιτικός επιλέγει το «προτιμώ να αναλάβω τις πολιτικές μου ευθύνες» παρά να ανακοινώσει στο κόσμο ότι «του πήραμε και το τελευταίο εσώρουχο» και τον αφήσαμε να τριγυρνά τσιτσίδι στους δρόμους σε μία χώρα χριστιανική και μάλιστα της ορθόδοξης βερζιόν που το τσιτσίδωμα θεωρείται αμαρτία, απορώ πως οι εκπρόσωποι αυτής της πίστεως, ενδεδυμένοι και φορτωμένοι με τόσα χρυσοποίκιλτα άμφια και πετραχήλια πολλών χιλιάδων €υρώ δεν το έχουν αντιληφθεί. Μυστήριο. Ξέρω ότι η περιρρέουσα λαϊκή δυσπιστία έναντι των πολιτικών του πάμφθηνου «αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη» είναι αδικαιολόγητη, διότι το «έργο» των πολιτικών θα έπρεπε να κρίνεται κι όχι οι ίδιοι, το λέω διότι την ώρα της κάλπης αυτοί που αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη σπανίως καταψηφίζονται, δηλαδή επιβραβεύεται η προσωπικότητα και «το θάρρος του πολιτικού ανδρός», κι όχι ο λογικός απολογισμός ενός έργου… γεγονός που με υποχρεώνει να προσθέσω στις αποσκευές μου, ένα ακόμη Μεγάλο

Μυστήριο.

.

.

φωτογραφία – στιγμιότυπο θερμής υποδοχής μαθητριών σε υποψήφιο βουλευτή της περιφέρειάς τους.

.

.

όπως έκπληκτα μας διαλάλησαν τα τηλεοπτικά κανάλια γιατί η αλήθεια –να λέγετε- είναι ότι κανείς δεν πίστεψε ποτέ ότι, μετά τη χορηγία ζήμενς μέσω κ. Τσουκάτου προς το πανελλήνιο σοσιαλιστικό κίνημα, θα ομολογούνταν μία ακόμη «χορηγία» αυτή τη φορά μέσω του κ. Μαντέλη, κανείς από εμάς που ζούμε στο ηθικό νεόπλουτο κρατίδιο της νοτιοανατολικής Δανίας δεν πίστεψε ποτέ ότι υπάρχουν κάποιοι που θα μπορούσαν να καταδεχτούν την είσπραξη μιας «χορηγίας» από πολυεθνική εταιρεία, εξού και η έκπληξις όλων μας, διότι ΔΕΝ το ξέραμε. Είμαστε επίσης σίγουροι ότι και ο κ. Σημίτης δεν γνώριζε περί χορηγιών, το ίδιο ισχύει και για τον Γεώργιο του Ανδρέα Παπανδρέου που παρεμπιπτόντως υπήρξε ολόκληρες δεκαετίες μέλος όλων των κυβερνήσεων του παλιού καλού σοσιαλιστικού νέκταρ –το πιστεύω ακράδαντα, όπως φαντάζομαι κι εσείς και οι λοιποί πληβείοι autour de vous. Όπως παλαιότερα, ορισμένοι μιλούσαν για το δήθεν σκάνδαλο Κοσκωτά το οποίο, σας πληροφορώ, βρίσκεται στη σφαίρα της φαντασίωσης αυτών που δεν επιθύμησαν ποτέ μια νέα ισχυρή Ελλάδα της (πράσινης) ανάπτυξης. Είμαστε μία χώρα που δημιουργούμε ιστορίες, έτσι για να τις λέμε. Όπως κάποιοι διατείνονται –προσωπικά ΔΕΝ το πιστεύω- ότι ο κ. Καραμανλής γνώριζε περί της «υποθέσεως» Βατοπεδίου, είναι ποτέ δυνατόν, πρωθυπουργός πράμα να γνώριζε. Πολλές είναι οι συκοφαντίες που διασύρουν υπολήψεις αγνών πολιτών που εθελοντικά πολιτεύτηκαν –όχι για κανένα άλλο λόγο- για να υπηρετήσουν τη χώρα και τους κατοίκους της, ο νόμος π.χ. περί ευθύνης υπουργών, ορθώς ψηφίστηκε και ισχύει, έστω και αντισυνταγματικώς, πληρεί αυτό που λέει ο λαός «…πριν πεινάσουν μαγειρεύουν», ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, μη σας κουράζω…

.

.

η δεύτερη επίσκεψη του Γεωργίου Α. Παπανδρέου στην παραλία μέσα σε τρία χρόνια για ελεύθερη πρόσβαση του κόσμου στις παραλίες. Χρόνια τώρα εκεί αυθαιρέτως και παρανόμως λειτουργούν πολλά κέντρα διασκέδασης. Ο κος πρωθυπουργός, μετά μεγάλου αριθμού δημοσιογραφικής, τηλεοπτικής και «εκσκαφικής» συνοδείας … γκρέμισε ένα ήδη ερειπωμένο κτίριο-σύμβολο της αυθαιρεσίας, όπως αναγγέλθηκε από τα δελτία τύπου της εθνικής μας ψιττακίασης.

Επαναλαμβάνω, ένα ερείπιο γκρέμισε, κι όχι μία εν λειτουργία επιχείρηση. Προς τι όλος αυτός ο χυδαίος επικοινωνιακός χαλασμός που προσβάλει την νοημοσύνη μας.

Όταν θα πάψει ο κ. Παπανδρέου να παρίσταται σε γκρεμίσματα ετοιμόρροπων αυθαιρέτων και αρχίσει να γκρεμίζει κερδοφόρες, παράνομες επιχειρήσεις όπως μία ονόματι «Ακρωτήρι», ένα νυκτερινό κέντρο που επισήμως «δεν θεωρείται νυκτερινό κέντρο» διότι λειτουργεί σε χώρο ιδιοκτησίας της Εκκλησίας. Ο εν λόγω θρησκευτικός, εθνικός μας οίκος· και θεσμός, ζήτησε παράταση για να μη χάσει το ταμείο της τα μισθώματα, φυσικά· ο τέως υπουργός ΠΕΧΩΔΕ κ.  Γ. Σουφλιάς έδωσε την συγκατάθεσή του.

Υπάρχουν κι άλλα ακόμη που πρέπει επειγόντως να γκρεμιστούν, να συνεχίσουν λοιπόν όπως υπόσχονται, να δούμε αν θα φτάσουν έως και το «Ακρωτήρι» (γκρεμίζοντας στο μεταξύ τα ενδιάμεσα) και βλέπουμε κατά πόσο άξιζε τον κόπο όλος αυτός ο επικοινωνιακός θόρυβος.

Επιτυχία. Ο θρίαμβος του αυτονόητου.

.

.