αγριμολογος

.
.
.

.

.

.

Αργά το απόγευμα, η Ν.Δ. αποκάλυψε ότι τα συγκεκριμένα φαξ και το e-mail δεν αφορούσαν χρηματισμό υπουργού, αλλά την αποπεράτωση σπιτιού (κατασκευή ντουλαπιών κουζίνας) Έλληνα επιχειρηματία.

Κατόπιν τούτου ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ. και μέλος της Επιτροπής, Κώστας Τζαβάρας, ζήτησε την παραίτηση Βαληράκη και δήλωσε ότι «Το πολιτικό φιάσκο του ΠΑΣΟΚ δεν έχει προηγούμενο. Για να καλύψει την ανυπαρξία “ιδιόχειρου σημειώματος Χριστοφοράκου”, για δήθεν μίζα σε γαλάζιο Υπουργό, αναγκάστηκε να επινοήσει ένα e-mail, το οποίο τελικά αποδείχτηκε ότι δεν αφορούσε “Υπουργό”, αλλά…ντουλαπά!!!»

Χτες ο φίλος Νίκος Σαραντάκος σε ένα σπαρταριστό του κείμενο αναφέρει:
«…όπως φαίνεται, ο cabinet man δεν ήταν ο άνθρωπος του Υπουργικού Συμβουλίου αλλά ο επιπλοποιός, πολύ περισσότερο που υπάρχει και εταιρεία Cabinet Man, που είχε φτιάξει τα έπιπλα στο νιουγιορκέζικο σπίτι του παραλήπτη ή του αποστολέα.
Αν πράγματι η μετάφραση έχει γίνει από την Υπηρεσία του ΥΠΕΞ, είναι να τραβάμε τα μαλλιά μας –δείτε το ορθογραφικό λάθος στο «δωθεί» και το απερίγραπτο «της 50% κατάθεσης». Θα τολμούσα να πω ότι από μεταφραστική άποψη περισσότερα ελαφρυντικά βρίσκω στο βασικό μαργαριτάρι που δημιούργησε την όλη φασαρία, διότι αν δεν έχεις συμφραζόμενα (και εδώ δεν υπάρχουν) δεν είναι πρόδηλο ότι πρέπει να προκρίνεις τη μια επιλογή (επιπλοποιός) έναντι της άλλης (άνθρωπος του Υπουργικού Συμβουλίου). Αν ξέρεις ότι έχεις δυο φίλους που ο ένας επιπλώνει το σπίτι του, θα διαλέξεις τον επιπλοποιό• αν ξέρεις ότι πέφτουν οι μίζες σαν χαλάζι, δεν θέλει και πολύ να προτιμήσεις το Υπουργικό Συμβούλιο…» […] «… πάλι καλά που δεν έκαναν «άνθρωπο του καμπινέ» τον cabinet man. Αν και, κρίνοντας από την αφόρητη δυσωδία που αναδίδει η δικομματική μας χαβούζα, αυτή θα ήταν η πιο εύστοχη απόδοση.»

.

Αριστούργημα!

.

.

από τη δυσκολία αναγνώρισης πολιτικών ευθυνών περάσαμε χωρίς κανένα ενδιάμεσο στάδιο στην αβίαστη, εύκολη αναγνώρισή των, όπως η ίδια η χώρα που πέρασε από την εποχή του γαϊδάρου και του γιδοπροβάτου στην σύγχρονη εποχή των πυραυλοκίνητων καγιέν και των κινητών των εξακοσίων €υρώ, τα δεύτερα δε, αγοράζονται κυρίως από μισθωτούς -πρόκειται για ένα μυστήριο που δεν προτίθεμαι να διαλευκάνω. Ξαναγυρνάμε στο «αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη» το οποίο υπάρχει και διατίθεται στα πανέρια, στις λαϊκές αγορές, χωρίς ιδιαίτερο κόστος –κι αυτό βεβαίως ανησυχεί· όχι γιατί δεν κατανοούμε τον λόγο που ο Χ πολιτικός επιλέγει το «προτιμώ να αναλάβω τις πολιτικές μου ευθύνες» παρά να ανακοινώσει στο κόσμο ότι «του πήραμε και το τελευταίο εσώρουχο» και τον αφήσαμε να τριγυρνά τσιτσίδι στους δρόμους σε μία χώρα χριστιανική και μάλιστα της ορθόδοξης βερζιόν που το τσιτσίδωμα θεωρείται αμαρτία, απορώ πως οι εκπρόσωποι αυτής της πίστεως, ενδεδυμένοι και φορτωμένοι με τόσα χρυσοποίκιλτα άμφια και πετραχήλια πολλών χιλιάδων €υρώ δεν το έχουν αντιληφθεί. Μυστήριο. Ξέρω ότι η περιρρέουσα λαϊκή δυσπιστία έναντι των πολιτικών του πάμφθηνου «αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη» είναι αδικαιολόγητη, διότι το «έργο» των πολιτικών θα έπρεπε να κρίνεται κι όχι οι ίδιοι, το λέω διότι την ώρα της κάλπης αυτοί που αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη σπανίως καταψηφίζονται, δηλαδή επιβραβεύεται η προσωπικότητα και «το θάρρος του πολιτικού ανδρός», κι όχι ο λογικός απολογισμός ενός έργου… γεγονός που με υποχρεώνει να προσθέσω στις αποσκευές μου, ένα ακόμη Μεγάλο

Μυστήριο.

.

.

φωτογραφία – στιγμιότυπο θερμής υποδοχής μαθητριών σε υποψήφιο βουλευτή της περιφέρειάς τους.

.

.