αγριμολογος

(Από » Το Ποντίκι Art 5.11.09«)

Ποιον υποδύεται ο Χάρης Ρώμας; Ο ήρωάς του είναι πάντα ο ίδιος. Ένας αυστηρός, συντηρητικός, καθαρευουσιάνος, φαρμακερός και μισογύνης τύπος, ο οποίος θα αλλάξει (προς το τέλος κάθε σεζόν) για χάρη μιας γυναίκας. Υπ’ αυτή την έννοια, το μόνο καινοτόμο στοιχείο στη νέα του σειρά «Δόκτωρ Ρούλης» είναι το επάγγελμα. Κάποτε ήταν δικηγόρος. Μετά υπουργός. Μετά βυζαντινολόγος. Μετά δήμαρχος. Τι επάγγελμα είχε μείνει; Αυτό του γιατρού. Τα σενάρια του Χάρη Ρώμα από σίριαλ σε σίριαλ είναι ίδια. Η πιστότητα της αντιγραφής του εαυτού του υπερβαίνει και αυτόν ακόμα τον Νίκο Φώσκολο, που φημιζόταν σχετικά ήδη από τα χρόνια του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Πάντα θα υπάρχει ένας κουτός, πάντα ένας αμόρφωτος –εδώ ο «Φατσέας» του «Καφέ της Χαράς» είναι γένους θηλυκού–, πάντα οι ίδιες μπαλαφάρες. Όταν ο Ρώμας ήταν ακόμα καινούργιος ως σεναριογράφος, η κριτική που του ασκούνταν ήταν για την παλιομοδίτικη και λαϊκίστικη γραφή του. Τώρα πια αυτά είναι πταίσματα. Το μέγα πρόβλημα δεν είναι το περιεχόμενο αλλά η επανάληψή του. Ο Ρώμας δεν είναι ένας λαϊκιστής του σεναρίου ο οποίος διαπράττει μία φορά το ατόπημα σε ένα σίριαλ και φεύγει. Είναι κατά συρροήν. Ένας «serial killer» της ελληνικής τηλεόρασης. Ευτυχώς, το τηλεοπτικό κοινό δεν θέλει να… σκοτώνεται πια, αλλά σκοτώνει αλλιώς τον χρόνο του, όπως δείχνουν τα, απογοητευτικά για εκείνον αλλά θετικά για την κοινωνία, χαμηλά νούμερα του «Δόκτωρ Ρούλης».

.

.

Άποψη: Συμφωνώ με «Το Ποντίκι», τα χαμηλά νούμερα του «Δόκτωρ Ρούλης» είναι ένα ιδιαίτερα ενθαρρυντικά, από την άλλη, αντίστοιχα κακής ποιότητας τηλεοπτικά προϊόντα γίνονται ευρέως αποδεκτά από το κοινό που τα βραβεύει με υψηλή τηλεθέαση, δεν είναι οξύμωρο; Ίσως όχι. Ακόμη και το κακό γούστο έχει κι αυτό τις προτιμήσεις του, τι δηλαδή παραπάνω έχει το καλό γούστο, αντιθέτως η κακογουστιά ήταν πάντα μια τεράστια καταναλωτική δεξαμενή, αν σκεφτούμε δε το επίπεδο της παιδείας, τότε θα μπορούσαμε χωρίς ιδιαίτερους ενδοιασμούς να την παρομοιάσουμε με χωματερή.

.

.

(Από ‘Το επταήμερο του Διόδωρου’- Το Κυριακάτικο Βήμα 8.11.09)

Υπότιτλος: «Αντώνη Σαμαρά έργα και απόψεις»
«Για τις σκουπιδοσακούλες με μαύρο χρήμα που προορίζονταν για δημοσιογράφους ακούσαμε για πρώτη φορά μετά την αποπομπή του Αντώνη Σαμαρά από το υπουργείο Εξωτερικών, πριν από 15 χρόνια. Είναι αλήθεια ότι το επάγγελμα του εθνικόφρονα επιφυλλιδογράφου πέρασε κρίση επί Σημίτη- Παπανδρέου, αλλά από το 2004 ξανάνοιξαν οι δουλειές- και το βαθύ κράτος καταφέρνει σιωπηλό και σκοτεινό να επιβιώνει σε όλες τις περιστάσεις, διότι η εθνικοφροσύνη και ο πατριωτισμός είναι επικερδείς επιχειρήσεις, αυτό με ανησυχεί, ημερολόγιό μου. * Εγραψα «Σαμαράς» και θυμήθηκα πως ο υποψήφιος πρόεδρος της ΝΔ πριν από τις εκλογές του 1996 είχε περήφανα δηλώσει πως στα ψηφοδέλτια του κόμματός του (ήταν η Πολιτική Ανοιξη εκείνη την εποχή) δεν περιλαμβάνονταν μουσουλμάνοι- Τούρκοι της Θράκης ή Πομάκοι, εννοούσε. Και έλεγε αλήθεια, ήταν μία από τις λίγες αλήθειες που έχει πει στη ζωή του ο Αντώνης Σαμαράς.
Αλλά αναρωτιέμαι: αφού ως αρχηγός κόμματος δεν τους ήθελε στο ψηφοδέλτιο, ως πρωθυπουργός θα τους θέλει στη χώρα τους μουσουλμάνους; Και τι θα κάνει; Θα τους στερήσει τα πολιτικά δικαιώματα, θα τους διώξει από τη Θράκη- ή θα παραχωρήσει στην Τουρκία και στη Βουλγαρία τις περιοχές όπου ζουν; Πρέπει να μας δώσει κάποιες εξηγήσεις επ΄ αυτού ο επίδοξος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και άρα δυνητικός πρωθυπουργός.»

…..

σημείωση αγριμολόγου: Προσοδοφόρο πράγματι το επάγγελμα του Πατριώτη… Δεν είναι άμοιροι ευθυνών οι κύριοι των μεγάλων μέσων ενημέρωσης. Μερικοί δε επιφανείς ελλαδέμποροι δεν λείπουν ποτέ από τα παράθυρα των «σοβαρών» δελτίων ειδήσεων και «talk show» εκπομπών.  Η πώληση της ακροαματικότητας πάνω απ’ όλα, πάνω από τις όποιες συνειδήσεις.  Μερικά ΜΜΕ είναι ουσιαστικά ζωντανά εκτροφεία μισαλλοδοξίας  και ρατσισμού… Έπειτα, τα ίδια αυτά (ΜΜΕ) ασκούν το νόμιμο, δημοκρατικό τους… δικαίωμα στη κοινωνική life style κριτική – το άλλοθί τους.

.

.

[από «Το Ποντίκι 30. 10. 2009»]

Τζάμπα η ακρόαση
«Κοίτα πράγματα που κάνει η αγάπη / αναγκάστηκα να πάρω μέχρι χάπι / και σηκώθηκα και πάλι μες στο μαύρο μου το χάλι / και περπάταγα στο σπίτι σαν το φάντασμα». Ο στίχος δεν είναι από τα «Παρατράγουδα» της Αννίτας Πάνια αλλά από τον νέο δίσκο του Γιάννη Πάριου. Διακόσιες χιλιάδες Έλληνες σηκώθηκαν χαράματα την προπερασμένη Κυριακή προκειμένου να σπεύσουν στα περίπτερα και να αποκτήσουν με γνωστή εφημερίδα το παραπάνω άσμα και τα άλλα (αντίστοιχης αισθητικής) καινούργια του Γιάννη Πάριου. Το χάπι θα πρέπει να το πήραν ακροατές μετά την ακρόαση του cd, αλλά στο μεταξύ ο Πάριος είχε κάνει τη δουλειά του: Είχε καταφέρει να φτάσει ως το τελευταίο ελληνικό σπίτι ένας δίσκος ο οποίος, αν διετίθετο μόνο σε δισκοπωλεία θα έμενε στα ράφια. Ο δίσκος δεν περιλαμβάνει κανένα πραγματικό «χιτ» (ούτε καν από τα ευκαιριακά στα οποία αναλίσκεται τα τελευταία χρόνια ο Πάριος), ενώ αποτελεί το απαύγασμα ενός νέου είδους τραγουδιού, που θα μπορούσε να αποκληθεί λυγμικο-καψουρο-στομφώδες και σίγουρα αδικεί τον εγκλωβισμένο στον τίτλο του «πιο ερωτικού τραγουδιστή» καλλιτέχνη. Ένας ερμηνευτής σε ώριμη ηλικία θα έπρεπε να κάνει ώριμες επιλογές, να πάει παραπέρα, όμως ο Πάριος χαμηλώνει συνεχώς τον πήχη του γιατί κολακεύεται κρυμμένος πίσω από έναν τίτλο που δεν του ταιριάζει πια, αυτόν του «Πάριου-Έρωτα». Ο Πάριος κατάφερε ευφυώς να αποσιωπήσει την ένδεια ρεπερτορίου του και να νικήσει με ταχυδακτυλουργικό τρικ. Γιατί όποιος δεν θέλει να αγοράσει κάτι, απλώνει το χέρι του μόλις του πουν «πάρ’ το, τζάμπα είναι».