κ. Παυλίδης: «σονάτα υπό του κουνιστού δαχτύλου
09/04/2009 § Σχολιάστε
«...Οι Άγγλοι έχουσιν δύο βουλάς,
την άνω και την κάτω,
ημείς μίαν μόνην άνωκάτω»
‘Ασμοδαίος’ 1875-76…του Εμμανουήλ Ροΐδη
Ο δείκτης-pendulum του δεξιού χεριού του βουλευτή κ. Παυλίδη, θα μείνει στην ιστορία του εξαίρετου κοινοβουλευτισμού μας σαν μια βαρύνουσα προειδοποιητική πολιτική δήλωση προς όλες τις κατευθύνσεις και με πολλούς αξιότιμους πολιτικούς αποδέκτες.
Δεν γνωρίζω, ούτε μου περνά από το νου ότι ο συγκεκριμένος κύριος είναι ένοχος, διότι μπερδεύομαι σφόδρα, φοβερά διλήμματα τύπου «αθώος, ένοχος ή ηλίθιος» θα μου κουβαλούν εφιάλτες της νύχτες. Αν σκεφτεί κανείς ότι ο ύπνος μου δεν διαρκεί πάνω από πέντε ώρες το εικοσιτετράωρο, μπορείτε να φανταστείτε το εύρος του προβλήματος. Άλλωστε τα πράγματα είναι απλά, γιατί γνωρίζουμε ότι ένας βουλευτής – τέως υπουργός, στη εξαίρετη Βουλή των Ελλήνων, δια του εξαίρετου δημοκρατικού νόμου, «Περί Ευθύνης Υπουργών», δεν τιμωρείται. Οι βουλευτές μας κουράζονται (φοβερά) και έχουν κατορθώσει ύστερα από σκληρούς αγώνες να κατακτήσουν ένα πλεονέκτημα έναντι των υπολοίπων πολιτών, κι ας αναγράφεται στο Σύνταγμα το περίφημο «όλοι είναι ίσοι ενώπιον του νόμου». Αν θέλουν και οι απλοί πολίτες να κατακτήσουν έναν τέτοιο νόμο, δεν έχουν παρά να αγωνιστούν.
Μετά την εικόνα του δείκτη-pendulum του δεξιού χεριού του βουλευτή κ. Παυλίδη τα πνεύματα ως διά μαγείας καταλάγιασαν, για την κυβερνώσα παράταξη –το καταλαβαίνω, είναι λογικό, θέλουν να μείνουν στην εξουσία, δεν «πετάμε το φορτίο στη θάλασσα άνευ αποζημιώσεων για να σωθούμε» -όπως μας τόνισε άλλωστε ο κ. Παυλίδης υπό τη σονάτα του κουνιστού δαχτύλου, η αξιωματική αντιπολίτευση όμως τι συμφέρον είχε να χαμηλώσει τους τόνους μη- δείχνοντας τον πρέποντα ζήλο. Δεν το καταλαβαίνω. Εκτός κι αν ο κουνιστός δείκτης του κ. Παυλίδη είχε… περισσότερους αποδέκτες, απ’ όσους εμείς οι φτωχοί τω πνεύματι, μπορούμε να διανοηθούμε.
.
.
Μηντιαλογίες: Ο αρσιβαρίστας και ο άγγελος
01/04/2009 § Σχολιάστε
του Γιάννη Ζουμπουλάκη στο «Το Βήμα, Κυριακή 29.03.09»
Θα πρέπει να είσαι υπερβολικά σίγουρος για τον εαυτό σου για να ονομάσεις μια ταινία «Ο αρσιβαρίστας και ο άγγελος». Οπου ανέφερα αυτόν τον τίτλο γελούσαν. Μα με το χέρι στην καρδιά τώρα, θα προτείνατε ποτέ σε κάποιον να πάει να δει μια ταινία με αυτόν τον τίτλο;
Και όπως θα το περίμενε κανείς, ο τίτλος είναι ο καθρέφτης του περιεχομένου. Σε αυτό το ρεσιτάλ αερολογίας και κακής υποκριτικής, σε αυτόν τον καρνάβαλο σοβαροφάνειας, τον ορισμό του ασυνάρτητου μοντάζ, κάτι φαίνεται να τρέχει ανάμεσα στον φύλακα του ηφαιστείου της Νισύρου και σε έναν τύπο που έχει έρθει από την Αθήνα για να γυρίσει εκεί μια ταινία. Δεν τα πάνε καλά μεταξύ τους. Τσακώνονται.
Εν τω μεταξύ το φιλμ μεταφέρεται συχνά στο παρελθόν, όπου η Λυδία Κονιόρδου με ευκολία κατορθώνει να μας σπάσει τα νεύρα ενώ προσπαθεί να μιλήσει τέλεια την τοπική διάλεκτο υποδυόμενη μια κυρά που θέλει να παντρέψει την κόρη της. Μα γιατί γίνονται όλ΄ αυτά; Ουδείς γνωρίζει. Και γιατί να τα παρακολουθούμε; Η ίδια απάντηση. Τι απομένει στο τέλος; Ενα καμένο πόδι να βγαίνει από τον κρατήρα του ηφαιστείου. Εικόνα βγαλμένη από τα σωθικά μιας gore ταινίας του Λούτσιο Φούλτσι. Αλλ΄ αντ΄ άλλων. Μερικούς μήνες μετά την παρθενική προβολή της στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ο «Αρσιβαρίστας» καλείται να δοκιμαστεί στις αίθουσες και ως διά μαγείας λείπει περίπου ένα 25λεπτο. Το κόψιμο δεν σώζει τίποτε αλλά τουλάχιστον το μαρτύριο είναι μικρότερο σε διάρκεια. Αναρωτιέμαι όμως: Αν η κυρία Αλεξανδράκη ανέβασε την ταινία στη Θεσσαλονίκη στα 116΄ πεπεισμένη ότι έχει γυρίσει την ταινιάρα της ζωής της, τι μεσολάβησε και την έκοψε στα 91΄; Προφανώς κάποιος θα της είπε ότι το φιλμ δεν βλέπεται και ότι ενδέχεται κάποια άκρη να βρεθεί στη μονταζιέρα. Αμ δε! Χειρότερη είναι. Αλλά και πάλι πώς να εμπιστευθείς τη δεύτερη εκδοχή μιας αφόρητης ταινίας από τη στιγμή που η ίδια η δημιουργός δεν είχε τη στοιχειώδη λογική να καταλάβει από την αρχή τι μπούρδα έχει γυρίσει; Και γιατί να ξαναδώ (που την ξανάδα, δυστυχώς) μια μπούρδα μικρότερης διάρκειας;
Είναι τρομερά εξοργιστικό το ότι κάποιοι ατάλαντοι παίζουν με τα λεφτά του ελληνικού Δημοσίου (συμπαραγωγή Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου αλλά και ΕΡΤ) για να γυρίσουν το στραβό τους και το κοντό τους και γενικώς ό,τι τους κατεβαίνει στο άδειο τους κεφάλι.
….
Σημείωση Αγριμολόγου:
Το εξοργιστικότερο είναι η τελευταία παράγραφος, το «κάποιοι ατάλαντοι παίζουν με τα λεφτά του ελληνικού Δημοσίου…» Πως γίνεται, και με ποια λογική χρηματοδοτούνται όλες οι ταινίες, όλα τα θεατρικά σχήματα, πολλές συναυλίες καλλιτεχνών (μερικών της παραλιακής πίστας). Με την ίδια λογική θα έπρεπε να χρηματοδοτούνται οι εικαστικοί καλλιτέχνες-δημιουργοί, να μην μιλήσουμε για ποιητές, ακόμη και ώριμους· με έργο σημαντικό πίσω τους, που πληρώνουν από την τσέπη τους την έκδοση μιας συλλογής, κι ας «στεγάζεται» υπό το όνομα –και τη «βιτρίνα»– γνωστού εκδοτικού οίκου. Οι άνθρωποι του σινεμά και του θεάτρου (+ την γκλαμουριά που απολαμβάνουν ορισμένοι από αυτούς ), θεωρούνται περισσότερο καλλιτέχνες-δημιουργοί από τους υπόλοιπους; Πάντα είχα την απορία. Υπουργείο Πολιτισμού: Ένα ιδιαίτερα άχρηστο και άδικο υπουργείο
.
.
Μηντιαλογίες: Ομπάμα, ο Μέγας Αλέξανδρος
28/03/2009 § Σχολιάστε
Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος μιλώντας στην καθιερωμένη ετήσια τελετή που γίνεται στον Λευκό Οίκο για να τιμηθεί η εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου. Ο Προκαθήμενος της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας στην Αμερική κάλεσε τον αμερικανό ηγέτη να μιμηθεί το παράδειγμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και να λύσει τον γόρδιο δεσμό στα τρία θέματα που απασχολούν τον Ελληνισμό: τη διασφάλιση της απρόσκοπτης λειτουργίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, την επίλυση του Κυπριακού και τη διευθέτηση του ζητήματος της ονομασίας των Σκοπίων.
«Το Βήμα»
.
.
Μηντιαλογίες 24: Δήμητρα Ματσούκα
20/03/2009 § Σχολιάστε
Εφημερίδα «Το Ποντίκι Art 12.03.09»
Τι τις θέλει τις δηλώσεις;
Αντιγράφω από συνέντευξη της Δήμητρας Ματσούκας στο «Βήμα»: «Σε αυτή τη μικρή χώρα όπου ζούμε είναι περιοριστικό να είναι κανείς όμορφος και για να κάνεις τηλεόραση, είτε άντρας είσαι είτε γυναίκα, πρέπει να δεχτείς αυτόν τον ρατσισμό της εμφάνισης». Να της θυμίσω ότι χάρη σε αυτό τον «ρατσισμό της εμφάνισης» υπάρχει; Αν το ζητούμενο ήταν μόνο το ταλέντο, η κυρία θα είχε πάει εδώ και καιρό σπίτι της. (Έχω διαβάσει κι εγώ δηλώσεις καθ’ όλα αξιόλογων σκηνοθετών οι οποίοι επιμένουν ότι η νεαρά «τα λέει» Άντε, να με αξιώσει ο Θεός να τα… ακούσω κι εγώ καμιά φορά. Γιατί μέχρι στιγμής «από φωνή κορμάρα», όσες φορές και αν την έχω δει στο θέατρο).
.
.
αγριμολογος 