αγριμολογος

Στις εξαγγελίες του κ. Γ. Παπανδρέου ότι το ΠΑΣΟΚ, ως κυβέρνηση, θα φορολογήσει (λέμε κι εμείς τώρα) την οικονομικά αξιοποιήσιμη εκκλησιαστική περιουσία, ο άγιος κ. Άνθιμος απάντησε με τη δέουσα ταπεινότητα που χαρακτηρίζει τους αξιωματούχους της εκκλησίας: «Όταν έρθει στην εξουσία θα τα πούμε. Από τις εκκλησίες δεν μπορεί να πάρει φόρο ποτέ».

Το θράσος από κάπου το έχουν κατακτήσει οι ρασοφόροι μας, έτσι δεν είναι;

Καιρό τώρα παρακολουθώ όπως όλοι μας με ανοιχτό το στόμα για ενδείξεις ή αποδείξεις διαπλοκής και διαφθοράς που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, που αφορούν βουλευτές, πρώην υπουργούς και νυν υπουργούς, μπλεγμένους όλους κουβάρι… Καλά βρε «πατριώτες» γιατί κανείς σας δεν παραιτείται; Μετά την παραίτησή σας διεκδικείστε την τυχόν αθωότητά σας –εφόσον όλοι αυτή διακηρύττετε;

Που η ευθιξία, η αξιοπρέπειά σας; Διεκδικείστε βρε άνθρωποι του ανώτερου θεού το δίκιο σας με έννομο τρόπο, όπως κάνουν όλοι οι ταπεινοί πολίτες, και όταν αποδειχτεί η αθωότητά σας, μετά ξαναγυρίζετε θριαμβευτικά στα οφίτσια σας.

Για τις τελευταίες «αποκαλύψεις» των κ.κ. Λιάπη, Παυλίδη και Βουλγαράκη μιλώ που συνεχίζουν μια μακρά αρνητική παράδοση συμπεριφοράς των πολιτικών μας.

–

φωτό©Στρ. Φουντούλης 2008

Τώρα το έμαθα, πριν λίγο. Δεν μπορούσα ποτέ να διανοηθώ ότι η πένα ενός ποιητή θα υποκύψει ή θα προσληφθεί επισήμως, για μια δεκαετία για τις ανάγκες (προσταγές; τι να πω…) μιας μοναρχίας. Μιλώ για τη Βρετανική μοναρχία. Πρόκειται λέει για «θεσμό αιώνων», βεβαίως.

Το Γαλλικό περιοδικό Magazine Litteraire μεταδίδει ότι «Η θέση του επισήμου ποιητή της Βρετανικής μοναρχίας απειλείται.[…]» μάλιστα εδώ και μερικές εβδομάδες συζητιέται αν θα πρέπει να πάρει αυτή τη θέση επιτέλους μια γυναίκα, οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν με σοβαρότητα και χωρίς ίχνος σοβαροφάνειας αν θα πρέπει να γκρεμιστεί κι αυτό το «ανδρικό φέουδο». Δεν έχω πάρει ακόμη απόφαση αν θα πρέπει να γελάσω ή όχι, πρόκειται για θέμα τόσο παρωχημένο που αυτομάτως το μυαλουδάκι μου ταυτίζει τον «θεσμό» αυτόν, με τους «γελωτοποιούς της αυλής», εννοώ αυτούς τους διασκεδαστές των διάφορων ηγεμόνων και άλλων γαλαζοαίματων που έπεσαν στην ανεργία με το τέλος της φεουδαρχίας και την έλευση της βιομηχανικής επανάστασης…

Τέλος πάντως, διαβάζοντας και για τον «αμοιβή» αυτού του «ποιητή» (πέραν της δόξης) προκαλεί αμηχανία. Ακούστε, λαμβάνει μια δωρεά 5.000 λίρες, και 630 φιάλες γλυκό κρασί πορτό, αυτά!

Διαβάστε για τον τελευταίο αυτό πονοκέφαλο της Βρετανική βασιλικής αυλής στο Magazine Litteraire και στη εφημερίδα Independent (υπάρχουν και σχόλια αναγνωστών, βεβαίως)

Σημειώνω, για να μην παρεξηγηθώ ότι ο μέχρι τώρα Poet Laureate κύριος Andrew Motion είναι ένας αξιόλογος κατά τα άλλα ποιητής, αλλά να, πως να το πω, δεν αντέχονται αυτά τα πράγματα. Εξάλλου η Ποίηση είναι κυρίως στάση ζωής.