[Το καφενείο περιΩπής «Ο Ρουβίκωνας» και οι αγωνιστές της ΟΛΜΕ·
15/10/2018 § Σχολιάστε
Γραφικές φαιδρότητες της πολιτικής σκηνής
Ρεβιζιονιστές και λαθρεπιβάτες
Με αφορμή δύο πρόσφατα περιστατικά, αποφάσισα να παρέμβω στον δημόσιο διάλογο. Ανησυχώ γιατί το προοδευτικό μέτωπο δεν δίνει τις σωστές απαντήσεις στους δύο μεγάλους κινδύνους που απειλούν τη δημόσια παιδεία: την εμπορευματοποίηση και την αυστηροποίηση. Οι αγωνιστές της ΟΛΜΕ και του «Ρουβίκωνα», παρ’ όλες τις καλές προθέσεις τους, υπηρετούν αντικειμενικά τα συμφέροντα του κεφαλαίου και υπονομεύουν την προοπτική του λαϊκού κινήματος.
Πρώτο θέμα, η θέση της ΟΛΜΕ για τη δωρεά εξοπλισμού σε μερικά σχολεία της Μαγνησίας από ένα κοινωφελές ίδρυμα που φέρει το όνομα γνωστού βιομηχάνου: «Το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ είναι αντίθετο με την οποιαδήποτε προσπάθεια εμπορευματοποίησης της Παιδείας που επιτυγχάνεται μέσω της προβολής και διαφήμισης πολυεθνικών εταιρειών και των χορηγιών κοινωφελών ιδρυμάτων».
Μένω άναυδος από τον ρεβιζιονισμό που περιέχει αυτή η τοποθέτηση σχετικά με την έννοια του εμπορεύματος. Ο φετιχισμός του εμπορεύματος, σύντροφοι, ενυπάρχει στο ίδιο τα προϊόν, και όχι στις τυχόν έμμεσες ενέργειες προβολής. Οταν ένα θρανίο το κατασκευάζει μια καπιταλιστική επιχείρηση για να το ανταλλάξει με χρήμα, τότε η ίδια η πράξη της αγοράς του από το κράτος είναι ακραία εμπορευματοποίηση της Παιδείας. Αν είχατε αφομοιώσει τα διδάγματα του Μαρξ, δεν θα καταγγέλλατε τις δωρεές, αλλά τις αγοραπωλησίες. Πώς δεχόσαστε ο ιδρώτας των φορολογουμένων να ξοδεύεται για να καρπωθεί υπεραξία ο εργοστασιάρχης τής κάθε επιπλοποιίας; Πόσο μάλλον, που για να είναι μειοδότης, δεν έχει σεβαστεί την, ισχνή έστω, εργατική νομοθεσία;
Αντίθετα, η δωρεά είναι μια ρωγμή στο εποικοδόμημα της συναλλακτικής οικονομίας. Ως τέτοια, με την κατάλληλη πολιτική συμμαχιών, μπορεί να επιταχύνει την πτωτική τάση της κερδοφορίας που έχει προδιαγράψει ο Μαρξ.
Στρατηγικά, πάντως, μία είναι η προοδευτική απάντηση στην εμπορευματοποίηση: Πρέπει οι καθηγητές με τους μαθητές να κατασκευάζουν τα θρανία μέσα στο σχολείο, με ξυλεία που προέρχεται από δημόσιο δρυμό και έχει κοπεί από αδειοδοτημένες συλλογικότητες. Ελπίζω να μην προβάλετε προσχηματικές αντιρρήσεις για το περιβάλλον. Ενα προοδευτικό δασαρχείο μπορεί να ξεχωρίσει πότε η κοπή των δένδρων είναι κοινωνικά χρήσιμη και πότε η φύση θυσιάζεται για να ντυθούν τα σαλόνια της ολιγαρχίας.
Δεύτερο θέμα, η εγκατάσταση της συλλογικότητας «Ρουβίκωνας» μέσα στο κτίριο της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η πράξη είναι στη σωστή κατεύθυνση, γιατί ακυρώνει τη νεοφιλελεύθερη αυστηροποίηση των σπουδών, που θέλει τους φοιτητές να ασχολούνται μόνο με την ύλη των μαθημάτων, για να γίνουν γρανάζια στη μηχανή της παραγωγής του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου.
Αλλά αυτό δεν πρέπει να γίνεται με τρόπο που υπονομεύει τον κύριο σκοπό της Αριστεράς: τη συγκέντρωση φόρων. Χωρίς φόρους, σύντροφοι, δεν μπορούμε να έχουμε ούτε δημόσια δωρεάν Παιδεία ούτε σύμβουλους στρατηγικού σχεδιασμού για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.
Εσείς δηλώσατε ότι ιδρύετε «στέκι», αλλά δεν τηρήσατε κανέναν κανόνα: δεν πήρατε Κωδικό Αριθμό Δραστηριότητας από τη ΔΟΥ, ούτε άδεια υγειονομικού ενδιαφέροντος. Δεν καταθέσατε ενοικιαστήριο, ούτε πράξη παραχώρησης. Είσαστε λαθρεπιβάτες στις υποδομές του κράτους, τη στιγμή που η πρόοδος απαιτεί αυστηροποίηση στη συλλογή δημόσιων εσόδων. Μέχρι χθες, μπορούσαμε να δεχτούμε ότι τα περιστασιακά σας χάπενινγκ δεν είναι φορολογητέα ύλη. Αλλά μια συλλογικότητα με τη δική σας «αναγνωρισιμότητα» (όπως είπε η κοσμήτωρ της Φιλοσοφικής) δεν μπορεί να παρέχει ψυχαγωγία, και καφέδες, σε μόνιμη βάση χωρίς φορολογική συμμόρφωση. Τι παράδειγμα δίνετε στα υπόλοιπα καφενεία; Σας καλώ να κάνετε την αυτοκριτική σας και να περάσετε από την αρμόδια ΔΟΥ.
Προτείνω στους υπουργούς Παιδείας και Οικονομικών, που είναι πρωτοπόροι διανοούμενοι της Αριστεράς, να καλέσουν την ΟΛΜΕ και τον «Ρουβίκωνα» σε διάλογο και με δημοκρατικές διαδικασίες να τους πείσουν να διορθώσουν τις αναθεωρητικές τους θέσεις και τις επιπόλαιες πρακτικές τους.
*
[Του ©Αρίστου Δοξιάδη στην Καθημερινή
[οι απατεώνες του κινήματος των αντιεμβολιαστών ·
22/09/2018 § Σχολιάστε
Επικίνδυνη αδιαφορία και άγνοια με το… κίνημα των αντιεμβολιαστών
Από το 2016 ως σήμερα, στην Ευρώπη είναι σε εξέλιξη μια επιδημία ιλαράς από την οποία πεθαίνει κόσμος
monkeydoctor.net -ειδική επεξεργασία του αγριμολόγου
Η ©Τζίνα Μοσχολιού στο in.gr
Ας ξεκινήσουμε με τη λέξη που κακώς δεν λέμε κι ας τη γράψουμε και με κεφαλαία για να χτυπάει στο μάτι: ΕΠΙΔΗΜΙΑ.
Από το 2016 ως σήμερα, στην Ευρώπη είναι σε εξέλιξη μια επιδημία ιλαράς από την οποία πεθαίνει κόσμος.
Σύμφωνα με το τελευταίο Surveillance Report του ECDC (Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης κι Ελέγχου Νόσων), τον Ιούλιο του 2018 έχουν καταγραφεί 758 κρούσματα σε 21 χώρες της ΕΕ. Η Ελλάδα κατέγραψε 38 κρούσματα, πολύ λιγότερα, ευτυχώς, από τα 115 και 290 που σημειώθηκαν τον Ιούνιο και τον Μάιο αντιστοίχως.
Παρόλα αυτά η χώρα μας εξακολουθεί να είναι στην κρίσιμη πεντάδα με τα περισσότερα περιστατικά και θανάτους από ιλαρά, μαζί με την Ιταλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Όσο η επιδημία εξελίσσεται, πολλές χώρες αυστηροποιούν ή συζητούν το πώς θα αυστηροποιήσουν το νομοθετικό πλαίσιο για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό.
Τα μεγάλα ΜΜΕ και οι φορείς δίνουν μάχες εναντίον των αντιεμβολιαστών (εδώ τους δίνουμε βήμα γιατί είμαστε τίγκα στον πλουραλισμό και πιο αυστηροί με τη δεοντολογία από, π.χ., το BBC).
Κι αυτό ενώ οι γιατροί προσπαθούν να μας κάνουν να χωνέψουμε πως η ιλαρά δεν είναι μόνο θανατηφόρα. Είναι και μια από τις πιο μεταδοτικές ασθένειες του ανθρώπου.
Εκτός τόπου
Η χθεσινή διαμαρτυρία της Ένωσης Ελευθεροεπαγγελματιών Παιδιάτρων Αττικής επιβεβαιώνει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι δεν έχουμε καταλάβει ΤΙΠΟΤΑ. Και ότι το υπουργείο Υγείας και όλοι οι αρμόδιοι φορείς δρουν σαν να μην υπάρχει κάποια επείγουσα κατάσταση.
Οι οδηγίες για τον εμβολιασμό των παιδιών και την εγγραφή στο σχολείο είναι του 2015 και παραπέμπει σε μια γνωμοδότηση του 2008.
Λέει αρχικά το αυτονόητο, ότι «μόνο σε περιπτώσεις ιατρικής αντένδειξης, θα μπορούν οι γονείς να αρνηθούν τον εμβολιασμό των παιδιών τους». Ο ορισμός του αυτονόητου, ως και περιττού, αφού σε περίπτωση ιατρικής αντένδειξης η λογική λέει ότι θα αρνηθεί αυτονοήτως ο ιατρός που διέγνωσε ή είναι ενήμερος της αντένδειξης.
Στη συνέχεια προστίθεται όμως η διατύπωση ότι «οι γονείς που για οποιουσδήποτε άλλους λόγους (προσωπικά δεδομένα και πιθανές παρενέργειες) δεν επιθυμούν τον εμβολιασμό των παιδιών τους, οφείλουν να προσκομίζουν βεβαίωση ιατρικής αντένδειξης από: α)Περιφερειακά Γενικά Νοσοκομεία, ή β) Δ/νσεις Υγιεινής της οικείας Νομαρχίας, ή γ) Ιατροκοινωνικά Κέντρα, ή δ) Ασφαλιστικούς φορείς, ή ε) ιδιώτες ιατρούς, σύμφωνα με τον κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας».
Προσωπικά δεδομένα. Πιθανές παρενέργειες. Ιδιώτες ιατρούς
Δηλαδή ο αντιεμβολιαστής και ο γιατρός του συνεχίζουν ανενόχλητοι τον «ακτιβισμό» τους. Στη βάση των ανόητων κι επικίνδυνων πεποιθήσεων τους. Με την άδεια του ελληνικού κράτους. Κι ενώ πλέον – σε αντίθεση με το 2015 ή το 2008 – γνωρίζουμε για την ύπαρξη αυτού του «κινήματος» κι έχουμε μια επιδημία ιλαράς σε εξέλιξη. Δεν συνιστά λόγο αναβάθμισης των μέτρων και των οδηγιών μια επιδημία;
Η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού αναγνωρίζει τον ρόλο των γονιών. Αλλά ξεκαθαρίζει ρητώς πως την ευθύνη εξασφάλισης της επιβίωσης, της υγείας, των δικαιωμάτων του παιδιού την έχει το κράτος. Το κράτος επίσης έχει την ευθύνη εξασφάλισης της δημόσιας υγείας. Και είναι ο μόνος νόμιμος φορέας καταναγκασμού. Οφείλει λοιπόν να πράξει το μέγιστο δυνατό για να προστατεύσει τη δημόσια υγεία και την υγεία κάθε παιδιού, ακόμη και του αντιεμβολιαστή.
Με διατυπώσεις που αφήνουν «παραθυράκια» δεν εξασφαλίζουμε τίποτα και, όχι, ότι έτσι ήταν και παλιότερα, όχι, όχι, όχι, δεν είναι δικαιολογία.
αγριμολογος 