αγριμολογος

Το Πανεπιστημιακό άσυλο είναι χώρος ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης των ιδεών και μόνο
Κ α μ ί α θέση δεν έχουν άλλες παράνομες ή μη, εξωπανεπιστημιακές δραστηριότητες…

Το πρυτανικό συμβουλίου ΑΠΘ ζήτησε δικαστική και αστυνομική συνδρομή για την αντιμετώπιση της διακίνησης και χρήσης ναρκωτικών ουσιών, μέσα στο campus του ιδρύματος.

Ο κ. Γαβρόγλου δήλωσε (ΑΠΕ) ότι «πρέπει να μας προβληματίσει η κίνηση (του ΑΠΘ) με την εξής έννοια: Οι πρώτοι που έχουμε αναγνωρίσει ότι υπάρχει παραβατικότητα μέσα στα ΑΕΙ είμαστε εμείς. Και γι’ αυτόν τον λόγο, μάλιστα, για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση συγκροτούμε μία επιτροπή αντιμετώπισης της παραβατικότητας, για τη σύνταξη ενός πλαισίου λειτουργίας αυτών των πραγμάτων. Από το 2011 δεν υπήρχε καμία νομοθέτηση στο θέμα, άρα οι πρυτάνεις είχαν τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, το οποίο με κάποιον τρόπο το άφησαν να κακοφορμίσει, διότι το θέμα της παραβατικότητας δε λύνεται μόνο με την αστυνομία».

Εδώ σηκώνουμε τα χέρια.

Patriotism is the last refuge of a scoundrel
Samuel Johnson

Πατριωτισμός 1: Μανώλη Γλέζου, ο οποίος αρνήθηκε να παραβρεθεί χθες στην Πνύκα για τον Μακρόν, για λόγους (φυσικότατα) πατριωτικούς -διαβάστε το ανεκδιήγητο: Μανώλης Γλέζος για την επίσκεψη Μακρόν: «Δεν αποδέχομαι την πρόσκληση στη σημερινή βεβήλωση της Πνύκας». Ενώ, δεν ξεχνάμε, ότι ο ίδιος είχε παραστεί στην κηδεία του δικτάτορα της Αλβανίας Εμβέρ Χότζα, ο οποίος ως γνωστόν σεβάστηκε σφόδρα την ελευθερία του λόγου και κυρίως τα ανθρώπινα δικαιώματα, βάζοντας για δεκαετίες στο γύψο το λαό της χώρας του. Μιλάμε για τον ίδιο, τον γνωστό αγωνιστή Γλέζο.

Πατριωτισμός 2: Η Ζωή Κωνσταντοπούλου αναφερόμενη στο περιστατικό που συνέβη στο Δίστομο έγραψε:
«Ο Μανώλης Γλέζος που πριν 3 μήνες με έσπρωξε για να βάλει τη γερμανική σημαία στο Δίστομο, σήμερα δηλώνει ότι «δεν θα παρευρεθεί στην βεβήλωση της Πνύκας».
Φαίνεται υπάρχουν καλοί και κακοί κατακτητές.
Α ρε Μανώλη με την πάρτη σου… «

Ανταγωνισμός πατριωτισμού. Στον ίδιο θέατρο, ο ίδιος θίασος.

Η αποθέωση της φαιδρότητας, της υποκρισίας, της γραφικότητας.

Περιφρονήστε τους.

Οι Χήρες του Ανδρέα Περόν
του Βασίλη Λαλιώτη

Το Τότε, αχ το Τότε μόνιμος αναστεναγμός
η χιλιοστή επανάληψη μιας χειρονομίας προδοσίας
στη σκάλα του αεροπλάνου που επέτρεψε
ν’ ανέβουνε κι αυτές σ’ ένα μπαλκόνι ονείρου
και να κραυγάσουνε κι αυτές «ντοντ κράι φορ μι»
«ντοντ κράι φορ μι Άνω Γλυφάδα και Κάτω Πετράλωνα»

γερνώντας δίπλα στο χώμα ενός άντρα με συνδιαλέξεις
καθημερινές αλυσίδες κάτι γιων που δεν επέστρεψαν
σε χάος ερώτων που όλο φέρνουν στην κατάθλιψη
«πουτάνα» υποτονθορίζοντας την ερωμένη του
με κάτι αποκόμματα εφημερίδας που σαπίζουν
α, Εκείνος, Εκείνος, έπρεπε να ‘μουνα εγώ και θα

Δεν τις γνωρίζει η ιστορία κι αγνοεί τον πόνο τους
μόνο ένα κλάμα με τα κρεμμυδάκια ξεφλουδίζοντας
των επετείων. Κι όμως κι αυτές γέμισαν τη ζωή τους
σημαία πλαστική με την ψυχή τους άνεμο στις συγκεντρώσεις
κι ένιωσαν την κοιλιά τους να σκιρτάει όπως στη γέννα
ενός έρωτα ανέλπιδου που μοιάζει πια να της θερίζει

χήρες ενός μεγάλου Εραστή η ασήμαντη ζωή τους
παιγμένες για μια ψήφο και για μια ευμενή μετάθεση
κρατάνε τώρα σε βαφεία και κομμωτήρια κάτι ακόμα
να το δώσουνε σ’ Εκείνον που έδωσε ένα βλέμμα στη ζωή τους
κι έτσι υπήρξαν όχι του χωματένιου πια μεσήλικα
που τους γυρίζει κάθε βράδυ πλάτη, μα Εκείνου

και συνεχίζουν την ανάγνωση του ευπώλητου
κι όσοι μονάχα ξέρουν τις ακούν τα βράδια
να κατεβαίνουν σε μια σκάλα αεροπλάνου
και να φωνάζουν λόγια του εφιάλτη της ζωής τους μάταιου
«κράι φορ μι Άνω Γλυφάδα, κράι φορ μι Κάτω Πετράλωνα.»

*

intellectum.org