αγριμολογος

Από «Το ΠοντίκιArt» 23.10.08 με τίτλο: Τι τις θες τις πόζες;

Εκείνοι οι τύποι, οι πολύ καλλιεργημένοι, διαβασμένοι, υποψιασμένοι και έξυπνοι, οι οποίοι τη μια μας κάνουν διαλέξεις περί ποιότητας καυτηριάζοντας το κακό μας το γούστο και την αμάθειά μας, και την άλλη περιφέρουν τις αφεντομουτσουνάρες τους στα ριάλιτι και τα τηλεπαιχνίδια ως μέλη κριτικών επιτροπών τους, κάτι μου κάνουν. Παρατηρώ τώρα τον Νίκο Μουρατίδη ως απόλυτο ειδήμονα της τέχνης του τραγουδιού να κοροϊδεύει, γιατί αυτό κάνει, όλα τα ψώνια που συρρέουν στο «X Factor» φιλοδοξώντας να γίνουν οι νέες Παπαρίζου, οι νέοι Ρουβάδες, και πραγματικά θλίβομαι. Θλίβομαι όχι επειδή η υπερήφανη πατρίδα μου διαθέτει τόσο πολλούς απονενοημένους, αλλά επειδή υπάρχουν άνθρωποι που καταδέχονται να κάνουν καριέρα και να βγάλουν λεφτά πατώντας πάνω τους. αυτό κάνουν οι επιτροπές που στελεχώνονται από τους Μουρατίδηδες της τηλεοπτικής μας ένδειας: εμπαίζουν τους φευγάτους, εκθέτουν τους ανυπεράσπιστους, διαπομπεύουν τον «χαζό του χωριού». Μπράβο τους!

(οι υπογραμμίσεις δικιές μου)

.

.

… Στο «ποντίκι Art» 1.10.08 με τίτλο «Τι τα θέλει τα μανιφέστα»
«Νέο μανιφέστο» χαρακτηρίζουν οι εκδόσεις Ιανός την επανέκδοση ενός… κάτι-ανάμεσα σε μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινά γεγονότα και παραλήρημα, βασισμένο στα ίδια γεγονότα – του Μανώλη Ρασούλη. Τίτλος του «Η τελευταία ζωή του σύντροφου Παντελή Πουλιόπουλου». Βεβαίως, δεν είμαι ο πλέον κατάλληλος να το κρίνω, αφού δεν άντεξα να προχωρήσω, σταμάτησα στην 95η σελίδα, με άλλες τριακόσιες πενήντα να έπονται, οπότε αφήνω τον συγγραφέα να σας τα πει όπως μόνο εκείνος μπορεί: «Δεν ξέρω τι καλλιτεχνία βγήκε, ξέρω όμως ότι μου βγήκε ένα βάρος από μέσα μου», γράφει ο Ρασούλης. Και τον ρωτώ: Το θεωρεί δίκαιο να βγάζει από μέσα του το βάρος και να το φορτώνει στους αναγνώστες; Τι απάνθρωπη συμπεριφορά είναι αυτή; Τι φταίμε οι άμοιροι να παίρνουμε ένα βιβλίο για να μορφωθούμε και να βουτάμε στην απόλυτη σύγχυση; Έπρεπε, βεβαίως, να το είχα πάρει είδηση από τον πρόλογο κιόλας, όπου ο συγγραφέας σημειώνει ότι «η σύνθεση του όλου έργου έχει πιστεύω σπεύδει στο προσωπικό μου όραμα και στην προσωπική μου τρέλα». Αυτό να λέγεται!

.

.

στο «Βήμα»
«Η προχθεσινή εσοδεία μεταλλίων για αθλήτριες και αθλητές μας στο Πεκίνο, δεν μπορεί να συγκαλύψει το όνειδος που συνοδεύει τα γνωστά πια ντοπαρίσματα, για τα οποία είναι κυρίως υπεύθυνοι οι προπονητές» […]

Αγαπητοί κ.κ. συντάκτες του «Βήματος», ξέρω, είναι Αύγουστος κι αντί να βρίσκεστε σε κάποια παραλία υποχρεώνεστε να γεμίσετε τους άδειους χώρους του «κασέ» της εφημερίδας σας, αλλά όχι και να σφυρίζουμε φάλτσα, γιατί με τέτοιου είδους «αναλύσεις» μόνο καλό δεν προσφέρουμε στο κοινό που μας διαβάζει. Ελάχιστα πιο υπεύθυνοι αν ήμασταν….

Το ντοπάρισμα είναι θέμα για πάρα πολλές σελίδες, αρκετές για ένα αξιόλογο δοκιμιακό λόγο, σε μορφή βιβλίου ίσως. Προσοχή λοιπόν.

Από «Το επταήμερο του Διόδωρου» στο «Βήμα», μέρος του υπότιτλου «Φιλικοί διακανονισμοί»

«[…]* Μπορούμε, βέβαια, να το δούμε και θετικά το ζήτημα: αν τις 420.000 ευρώ τις πήρε για το ΠαΣοΚ ο Θόδωρος Τσουκάτος, όπως ισχυρίζεται, πάλι καλύτεροι είμαστε: ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε «φιλικό διακανονισμό» 140.000 ευρώ μόνον για τον εαυτό του. Ή μήπως είμαστε φθηνότεροι; Ή μας πιάνουν κορόιδα οι πολυεθνικές και δίνουν στους νεοδημοκράτες περισσότερα, καίτοι εκείνη την εποχή είχαμε μεγαλύτερο ποσοστό στις εκλογές; Από αυτή την άποψη, ο Τσουκάτος θα μπορούσε να την πάει και στα δικαστήρια τη Siemens για άνιση μεταχείριση, παραβίαση των όρων τους υγιούς ανταγωνισμού, εξαπάτηση, και άλλα παρόμοια αδικήματα. Κάτι θα έπαιρνε παραπάνω μου φαίνεται.[…]»