αγριμολογος

ο δρόμος πέλαγο ανοιχτό και τα φύλλα των δέντρων να σκύβουν με απέραντη στοργή κλείνοντάς μου τον μακρινό και σκοτεινό ορίζοντα. η ηρεμία έχανε συνεχώς σχήμα καθώς τεντώνονταν τα ιδρωμένα χέρια στο τιμόνι. μια ιδανική θερμοκρασία αγκάλιαζε ότι υπήρχε μόνο. οι φευγαλέες εικόνες σαν χέρια επίμονα να επιδιώκουν το άγγιγμα μου και η υγρασία στο καθήκον να παράγει κατάλληλες

θερμότητες που εναποθέτουν επιθυμίες στην τύχη και στη σύμπτωση.

.

.

κι αν ακόμη δεν κατορθώσω να μάθω το λόγο εκείνης της ενορχηστρωμένης δημιουργικής κατά μέτωπον επίθεσης, δεν πειράζει. μου αρκεί η δυνατότητα αλλαγής τόπου, η αόρατη πραγματικότητα της εκκίνησης, η επιρροή μιας ανήθικης αδιαφορίας πάνω μου, η ώθηση εκλεκτικών επιδράσεων σε μία δύναμη· αυτή της αφιέρωσης. όσο για τους

επισκέπτες, αυτοί νιώθουν μόνο τη προσμονή του νέου που θα τους παρουσιαστεί. δεν ρωτούν περισσότερα.

.

.

.

μια λεκτική διάρροια που ορθώνει όλα τα δικαίως σκυφτά και ακολουθούν αριθμοί κι αναδρομές. όρνια που κάνουν γύπες να κοκκινίζουν• κι εσύ που διαλέγεις μόνο τις μονές θέσεις και στέκεις σαν αλληγορία χαμένος. το μυαλό σου βομβαρδίζουν φρεναρίσματα˙ σκοτώματα και άλλα πιθανώς ανθρώπινα. μπροστά σου οι λίγες χειρολαβές

απομακρύνονται˙ συνεχώς φεύγουν, κάποιες βλεφαρίδες μεγαλώνουν, υγραίνουν τα μάτια.

.

.

.

μα, γιατί μας θέλουν αγέλαστους κι αγλύκαντους, δεν αντιλαμβάνονται ότι· δεν γίνεται κανείς να προχωρά με οδηγό αξιολογήσεων υποκριτικής. δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι μέσα από την αφελή δροσερότητα μιας παρουσίας προσφέρονται απλόχερα τα χαμόγελα έτοιμα στη πρώτη ζήτηση; δεν χρειάζονται ειδυλλιακές ερμηνείες. ούτε καν ερμηνείες. ένα

χάδι αρκεί, γιατί ο χρόνος φυσά και ξεφυσά και οι επιλογές μας δεν είναι παγκοσμίου βεληνεκούς.

.

.

.