αγριμολογος

η οχλαγωγία δεν συνηθίζεται εύκολα· ξεφεύγουν σημειώσεις στο περιθώριο· πετάγονται. αισθάνεσαι απών σε αυτό που συντελείται, κάτι από την μνήμη αντικαθίσταται κι αναρωτιέσαι για τ’ αμετακίνητα που έγιναν παρελθόν, κι έρχονται πρόσωπα άλλα να ξεφυλλίσουν δικές σου σελίδες. πως γίνεται. πως γίνεται να βλέπεις ζωντανά μια δικιά σου προϊστορία, ερήμην σου. θυμάμαι τις πολλές Παρασκευές με το παλτό πάντα ανοιχτό ν’ ανεμίζει σαν σαλάχι, τότε που· σε περίμενα κρυφά, βαδίζοντας προς το υπόγειο. τι κίνδυνος να χαθούν τέτοια ταξίδια, τέτοιες βουβές Παρασκευές που λάμψεις επέστρεφαν στα όνειρά μας. είχαμε πολλά χαρίσματα· θυμάσαι εκείνο το λεπτό στη βροχή· «κουμπώσου» είπες.

.

.

ο δρόμος πέλαγο ανοιχτό και τα φύλλα των δέντρων να σκύβουν με απέραντη στοργή κλείνοντάς μου τον μακρινό και σκοτεινό ορίζοντα. η ηρεμία έχανε συνεχώς σχήμα καθώς τεντώνονταν τα ιδρωμένα χέρια στο τιμόνι. μια ιδανική θερμοκρασία αγκάλιαζε ότι υπήρχε μόνο. οι φευγαλέες εικόνες σαν χέρια επίμονα να επιδιώκουν το άγγιγμα μου και η υγρασία στο καθήκον να παράγει κατάλληλες

θερμότητες που εναποθέτουν επιθυμίες στην τύχη και στη σύμπτωση.

.

.

κι αν ακόμη δεν κατορθώσω να μάθω το λόγο εκείνης της ενορχηστρωμένης δημιουργικής κατά μέτωπον επίθεσης, δεν πειράζει. μου αρκεί η δυνατότητα αλλαγής τόπου, η αόρατη πραγματικότητα της εκκίνησης, η επιρροή μιας ανήθικης αδιαφορίας πάνω μου, η ώθηση εκλεκτικών επιδράσεων σε μία δύναμη· αυτή της αφιέρωσης. όσο για τους

επισκέπτες, αυτοί νιώθουν μόνο τη προσμονή του νέου που θα τους παρουσιαστεί. δεν ρωτούν περισσότερα.

.

.

.

μια λεκτική διάρροια που ορθώνει όλα τα δικαίως σκυφτά και ακολουθούν αριθμοί κι αναδρομές. όρνια που κάνουν γύπες να κοκκινίζουν• κι εσύ που διαλέγεις μόνο τις μονές θέσεις και στέκεις σαν αλληγορία χαμένος. το μυαλό σου βομβαρδίζουν φρεναρίσματα˙ σκοτώματα και άλλα πιθανώς ανθρώπινα. μπροστά σου οι λίγες χειρολαβές

απομακρύνονται˙ συνεχώς φεύγουν, κάποιες βλεφαρίδες μεγαλώνουν, υγραίνουν τα μάτια.

.

.

.