αγριμολογος

Κενό παύση σιωπή. Αναπνοή πνοή εστίαση, αμηχανία. Μπρος η ατέλειωτη γραμμή της αλμύρας. Πίσω το φάντασμα, η ζωή της πόλης απούσα παρούσα απούσα παρούσα απούσα. Παρούσα, μέσα της κι εγώ, μία χορδή στα σπλάχνα της, φροντίζοντας, κατατάσσοντας αποστάσεις σε εφηβικές εμπειρίες.

Τώρα.

Ένα ψυχρό αεράκι μου δροσίζει τη γυμνή

πατούσα.

.

.

αιχμαλωτισμένη φιγούρα απ’ το βλέμμα, σφηνωμένη στο δίχτυ της πεισματικής μνήμης· που η θέληση την επιθυμεί ανέγγιχτη έως το βράδυ, την ώρα του λευκού χαρτιού, την ώρα της αποτύπωσης· κι ο χρόνος, που πάντα σωστά μετρά πνοές, κι η μνήμη όπως η χαρά που εγκαταλείπει τα όρια των πόλεων, αφήνεται με την αιχμαλωτισμένη πανώρια φιγούρα του πρωινού βλέμματος, χάνεται πάει ξεχνιέται. διακρίνεις κάτι, κάτι κάτι· κάτι να αξιοποιεί την επιφάνεια των πραγμάτων, το μέλλον για παράδειγμα.

.

.

Όπως ο σκύλος που γυρίζει επιδιώκοντας να δαγκώσει την ουρά του, επιμένει για λίγο αργά κι υπομονετικά έως ότου τον τυλίξει, τον συνεπάρει το συναίσθημα του πείσματος για το άπιαστο της επιδίωξης, επιταχύνει• ξάφνου σταματά• μια παγωμένη φιγούρα, και ξανά πάλι το γνωστό δαιμονικό στροβίλισμα που όσο περνά ο χρόνος• ο στρόβιλος εντείνεται, πιο γρήγορα, πιο αστραπιαία, ο όγκος του σκυλιού παύει να ξεχωρίζει, το γυμνό μάτι διακρίνει πλέον μιαν ελλειπτική σβούρα όμοια με το ηλιακό μας σύστημα κοιτώντας το από το διάστημα, από ένα άλλο γειτονικό, παρόμοιο σύστημα σε quick motion. Στο κέντρο διαφαίνεται το ασυγκίνητο, αμερόληπτο, ουδέτερο φωτεινό του ήλιου, δεν υπαινίσσεται τίποτα, μόνο Είναι. Υπάρχει δίχως κάποιον παρακμασμένο διαβρωτικό πεσιμισμό, δεν επιθυμεί να προσαρτήσει κάτι, μόνο Είναι. Στέκει. Είναι για να αισθανθούμε εκείνη τη βαθιά, ζωντανή ενότητα, να μην χαθούμε στο παιχνίδι των ερμηνειών, το Είναι δεν χωρά στο προκρούστειο κρεβάτι, μόνο στέκει αυτούσιο, πλήρες και ταυτόχρονα ατελές όπως η φύση, η πάντα ασύμβατη με την τελειότητα φύση. Ο σκύλος, το έδαφος, ένα αμμώδες περιβόλι πάνω στο οποίο στροβιλίζεται, διαταράσσει τους λιλιπούτειους κρατήρες ενός μυρμηγκολέοντα, κρυμμένος στον πυθμένα τους (θα έπρεπε να) καιροφυλακτεί για τη λεία του, τώρα διερωτάται ως προς την απρόσμενη συμπεριφορά του σκύλου. Όταν ο Κάφκα προσπαθεί με τη γνωστή του διορατικότητα να διεισδύσει στη συνείδηση αυτού του ζώου στο «Αναζητήσεις ενός σκύλου»* θέτοντας ερωτήματα για τον βουβό παραλογισμό της ύπαρξης, αγνόησε την ύπαρξη του εδάφους κάτω από τα πόδια του σκύλου, ακόμη κι όταν επιχειρεί (ομολογώ με επιτυχία) να αισθανθεί το σημείο προσέγγισης στο ανθρώπινο, τη στιγμή της αφύπνισης, στο πρώτο

ξύπνημα.
.
.
.

.
[*]«Investigations of a Dog» –διήγημα του Φραντς Κάφκα (Forschungen eines Hundes) γραμμένο το 1922. Εκδόθηκε το 1931, επτά χρόνια μετά το θάνατό του.
.
.
.

χαρταετοί

stratos fountoulis, ακουαρέλα + λαδοπαστέλ σε χαρτί, 1992

πίσω από φανερά κι ακατανόητα, παίζει με τις αντιθέσεις στον δέκατο δωδέκατο ακόμη και στον δέκατο τρίτο στίχο, στο περίπου μιας λανθάνουσας αποστροφής εν τιμητικής συνοδείας κριτών• αντιλαμβανόμενος ότι Αλεξάνδρεια η Εσχάτη δεν υπήρξε ποτέ. Μετά από αυτό το ανέλπιστο συμπέρασμα, εξετάζονται άλλες παράλληλες

συναντήσεις.

◉

.

.