plaisir: François
10/06/2009 § Σχολιάστε
Το τελευταίο μετρό, François Truffaut, 1980.
Εγκώμιο στην υποκριτική τέχνη, εγκώμιο τέχνης – τέχνης εγκώμιο και τρόπος ζωής, η καταπιεσμένη διφορούμενη, η διπλή προσωπικότητα όλων μας. Θεατρίνοι στην προσπάθεια επιβίωσής τους σε συνθήκες πολέμου και κατοχής, άνθρωποι χωρισμένοι, κομμένοι στα δύο, αντιμέτωποι με μια σχιζοφρενική πραγματικότητα που ζουν υποδυόμενοι πως ζουν· η τέχνη υποκαθιστά την κατεστραμμένη -από τις συνθήκες- ζωή· η οποία υποχρεούται να υπάρξει μαζί με τους μύθους, τα πάθη της. Μαζί με όλα τα αναγκαία συστατικά της πνοής. Η υπέροχη προτελευταία ταινία του του Τρυφώ επαναπραγματεύεται τον κοινωνικό ρόλο της τέχνης όπως στην Αμερικάνικη Νύχτα του, αν και σε ορισμένες στιγμές βρίσκεται να συγγενεύει και να θυμίζει το Ζυλ και Τζιμ, με έναν άλλο όμως τρόπο γραφής, ο φακός καταγράφει ανθρώπινες υπάρξεις που ανύμπορες να ζήσουν γίνονται θεατές ενός θεάτρου μέσα στο θέατρο της κατοχής, του πολέμου, του πάθους.
Κοιτώ τις σημειώσεις που έχω φυλαγμένες στο πάτο του προπολεμικού μπαούλου, ενός προ-πάππου μου, εκεί που φυλώ τα ξεχασμένα. Στα χέρια μου, το κιτρινισμένο από το χρόνο απόσπασμα της κριτικής του γνωστού μας Βασίλη Ραφαηλίδη (‘Το Βήμα 23.03.1982″)που κάπου σημειώνει: «… Όλοι οι θεατρίνοι της ταινίας επιβιώνουν γιατί είναι πρόσωπα με δυο όψεις, σαν τον Ιανό. Το ένα είναι το πρόσωπο της καθημερινής συμβατικής συμπεριφοράς, της καθορισμένης απ’ τους κανόνες του κοινωνικού παιχνιδιού και το άλλο μοιάζει σαν φτιαγμένο υποσυνείδητο...»
.
.
Art Basel 2009
08/06/2009 § Σχολιάστε
Ulrich RÜCKRIEM
Untitled, 1990
Blue Granite from Vire
200 x 455 x 30 cm allover
2 units @ 200 x 200 x 30 cm
Bernier/Eliades, Athens/ Αθήνα.
plaisir: Sergei
02/06/2009 § Σχολιάστε
still από την περίφημη σκηνή στα σκαλοπάτια
Θωρηκτό Ποτέμκιν. Sergei Eisenstein 1925. Δραματοποιημένη, τύπου ντοκιμαντέρ, ταινία της εξέγερσης των ναυτών του ομώνυμου θωρηκτού στην Οδησσό, το 1905. Αφορμή της εξέγερσης, ένα κομμάτι σάπιο κρέας.
Ογδόντα τέσσερα χρόνια έχουν περάσει, κι η συνθετική δύναμη των εικόνων της ταινίας παραμένει αξεπέραστη, διδάσκει ακόμα αισθητική…
Ο ίδιος, ο Αϊζενστάιν στο βιβλίο «Σκέψεις μου για τον κινηματογράφο» (εκδόσεις Φέξη, 1964) γράφει για την περίφημη σκηνή της σκάλας:
«… Γεννήθηκε στιγμιαία από την άμεση επαφή. Έχουν πει πως τάχα μου ήρθε η ιδέα της καθώς έφτυνα κερασοκούκουτσα από το πάνω μέρος της σκάλας, από το μνημείο του Ρισελιέ, που πηδούσαν στα σκαλοπάτια. Ο μύθος έχει χρώμα, μα δεν παύει να είναι μύθος. Εκείνο που γέννησε την ιδέα της σκηνής είναι η ίδια η φυγή που έχουν τα σκαλοπάτια. Το πέταγμά τους έδωσε φτερά στη φαντασία του σκηνοθέτη. Η πανικόβλητη φυγή του πλήθους, που πετά από σκαλί σε σκαλί, δεν κάνει άλλο παρά να εξωτερικεύει υλικά την πρώτη μου εντύπωση από τη σκάλα…»
.
.
plaisir
16/05/2009 § Σχολιάστε
Copyright© Oliviero Toscani – ο γνωστός ηθικός αυτουργός της Benetton – τον ευχαριστούμε.
αγριμολογος 