γατοδουλειές
14/06/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο γατοδουλειές
σε ένα καλά προστατευμένο μέρος στη πίσω αυλή έχω ένα πιάτο που φροντίζω να είναι πάντα καθαρό, εκεί τοποθετώ καθημερινά τροφή για τη μαύρη αδέσποτη γάτα, δεν ήταν πάντα αδέσποτη, πριν δέκα περίπου χρόνια, όταν το αφεντικό της, ο οποίος είχε ακόμη καμιά δεκαριά γάτες, μετακόμισε γι’ αλλού, άφησε άθελά του πίσω την εν λόγω γάτα, η οποία πλήρωσε ακριβά την αδυναμία της στις πολύωρες εξερευνήσεις κι από τότε δεν έχει δεχτεί άλλο αφεντικό, προτιμά να μένει μόνη κάπου στο κήπο που διαθέτει αρκετά κατάλληλα και φιλόξενα προστατευμένα σημεία, μεταξύ μας έχει αναπτυχθεί ένα είδος σεβασμού –πάντα εξ αποστάσεως, τις μιλάω, απαντά με ένα νιάου κι ο καθένας στη δουλειά του, κι οι δυο ευχαριστημένοι. Τελευταία γέρασε, το τρίχωμά της έχει χάσει τη λάμψη του, η γνωστή σβελτάδα, το σφρίγος της ανήκουν στο παρελθόν, δεν χαίρει πλέον τον σεβασμό νεώτερων γατών, ιδιαιτέρως δε του νεαρού καλοζωισμένου γκρίζου γάτου ο οποίος διαθέτει σπιτική θαλπωρή, τακτική βιταμινούχα τροφή, επιμελημένη, καθαρή εμφάνιση, κι ένα όμορφο κοκκινωπό λουράκι που όμως δεν αρκούν… διότι τρώει και το φαγητό που αφήνω για της μαύρη μου γέρικη αδέσποτη γάτα, αφήνοντάς την το τελευταίο καιρό, νηστική. Δεν μπορώ να κάνω απολύτως τίποτα, η ζωή είναι ανελέητα σκληρή. Συνεχίζω, αφήνω όπως πάντα τροφή, καθημερινά στο πιατάκι, με την ελπίδα…
omne lumen
07/06/2011 § Σχολιάστε
Περιττό να εντοπίζεις τα περιττά, ή το αντίθετο, παναπεί χαρτογραφώ τα παρεμφερή, το μεν Περιττό το δε χρήσιμο· ίσως δημιουργικό, κι αν δεν ξέρεις τι να κάνεις με την πληθώρα των λέξεων, βάλε τες να χορέψουν (μου συμβαίνει συχνά), αναπαύσου, απόλαυσε τη βάσανό τους.
Επέλεξε εκείνη που προτιμά ταγκό.
παιχνιδιάρα μπόχα
22/05/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο παιχνιδιάρα μπόχα
έτσι αρχίζει συνήθως. Ορισμένες δε φορές, ευφάνταστα. Όπως ακριβώς θα επιθυμούσαμε. Η αρχή θα μπορούσε να βασίζεται σε μια ταινία ενός φίλου, πράγματι, την εμπνεύστηκε –λέει- βλέποντας το βιβλίο που διάβαζε ένα κορίτσι στον Εθνικό Κήπο, και βεβαίως επρόκειτο για τον Ξένο του Καμύ που σέρνει κατάρες του δέκατου ένατου αιώνα βγάζοντάς τες στην επιφάνεια τον εικοστό και· δώστου ο άλλος να παίρνει τους δρόμους όπως οι γνήσιοι σύγχρονοι, φυσιολογικά σκεπτόμενοι που σπεύδουν να διώξουν τη μπόχα. Από πού τούτη η μπόχα είναι ερώτημα – τα τριγλυκερίδια είναι δίλημμα, το ένα το πνίγεις· το άλλο το χωνεύεις. Σου λέω: Έτσι αρχίζει
συνήθως.
.
.
photo© “Tokyo”- Philip-Lorca DiCorcia, 1994
sepia
03/05/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο sepia
λεωφορείο. Τι θυμίζει. Πέτρες τι πέτρες αγκωνάρια. Διαδρομή τι διαδρομή· λυκνιστή και βάλε. Μπόχα. Ιδρώτας φρίκη κι απρόβλεπτος θαυμασμός. Ουράνιες νύμφες στο νου και του νου χαμογελαστά θλιμμένες άτολμα τολμηρές. Όλα, ζωγραφισμένα ζεστά ή παγωμένα ανάλογα το βλέμμα κι η εμπειρία τι εμπειρία· μια εμπειρία ροκοκό μπαρόκ ψηγμάτων αρτ ντεκό όπως εναλλασσόμενες διαθέσεις. Ταξίδι τι ταξίδι.
.
.
αγριμολογος 