αγριμολογος

The sick falling from earth –
These, I could not foresee
Stephen Spender

ανησυχίες. Σημεία στίξεως -ένα δάσος που για την λειτουργία του βρίσκομαι κυριολεκτικά σε σκοτάδι, μεγάλωσα πια· δεν τίθεται καν το δίλημμα της επιλογής μεταξύ μαθημάτων δημιουργικής γραφής και Οδυσσέα του Joyce, πού να βρεθεί χρόνος για όλα αυτά. Ανάμεσα στις τόσες ασχολίες έρχονται πρόσωπα, εικόνες από το παρελθόν που αποσαφηνίζουν τους λόγους της συμπεριφοράς μας, με ένα μόνο θάμπωμα των ματιών. Η μνήμη με αιφνίδια τραχύτητα εισβάλει με φευγαλέες παραστάσεις επιμένοντας στην επιλογή δικών της λέξεων και πιέζει, πολύ πριν ακόμη προλάβει να μεταβληθεί στο νου μας το λευκό του χαρτιού, του καμβά, της όποιας τρομερής και φοβερής επιφάνειας, όλα αυτά με μοναδικό (της) σύμμαχο την ανυπομονησία που αφήνει έρημα στην άκρη τασάκια, ράφια, μολύβια, αχρηστεύει σημειώσεις, πετά στο πυρ το εξώτερο μια μέτρια μετάφραση της Ποιμενικής Συμφωνίας του Gide η ένα αγαπημένο ερωτικό του Παπαδιαμάντη. Η μνήμη επιμένει, αδιάκοπα γράφει, επαναλαμβάνει, θυμίζει το μέγεθος του χρόνου· κι έχει δίκιο, ο χρόνος είναι

μέγεθος.

.

.

.

ήθελε –καιρό τώρα το έχει στο νου- να πιάσει πρώτα τα θηράματά του ζωντανά, με αυτόν τον τρόπο θα επιβεβαίωνε  την τωρινή του ύπαρξη, και επιπλέον θα εξασφάλιζε μια θέση στο Πάνθεον της Ιστορίας. Σκέφτηκε. Δεν αρκεί να κατασκευάσει κανείς ένα μεταλλικό δίχτυ, και να το απλώσει άτεχνα και άναρχα, πρέπει πρωτίστως να δημιουργήσει –για την επιτυχία του εγχειρήματος- ένα αυστηρό ατσάλινο, άκαμπτο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα πλέξει το δίχτυ, ας υποθέσουμε ακτινωτά, ένα πλέγμα ελικοειδές, με τον τρόπο αυτό δεν προσφέρει καμία πιθανότητα λύτρωσης στο θήραμα, το οποίο μετά ενός εύλογου χρονικού διαστήματος θα αρχίσει –περιορισμένα βεβαίως- να ονειρεύεται. Ξέχασα να αναφέρω την απαραίτητη κολλώδης ουσία με ειδικές αναθυμιάσεις, με την οποία ο κύριος Τπτ σκέφτεται να καλύψει όλα τα μέρη στο μεταλλικό δίχτυ· εξασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο, περιορισμό της γκάμας των ονείρων του θηράματος σε «κρίμα να μην μπορώ να δουλέψω στην οικοδομή, το εργοστάσιο, σε ζυθεστιατόριο κλπ.». Ο κύριος Τπτ έχει μελετήσει με κάθε λεπτομέρεια το είδος των ταλαντεύσεων του θηράματος ανάλογα με το τι (θα) ονειρεύεται. Στην ακραία, λέμε τώρα, στην σπάνια περίπτωση που το θήραμα νιώσει –αν και αυτό θεωρείται απίθανο- άβολα, ή του δημιουργούνται ψευδαισθήσεις περί δραπετεύσεως, τότε ο κύριος Τπτ θα του αφαιρεί αργά, συστηματικά, τμήματα του σώματός του, έως ότου αυτό

ξεψυχήσει.
.
.
.
photo © Evans Walker, 1930
.
.
.

η άνοιξη είναι ένα ανοιχτό πολύχρωμο παιδικό βιβλίο, το αεράκι θροΐζει απαλά τις σελίδες του και βλέποντάς το από σχετικά μικρή απόσταση μισοκλείνοντας τα μάτια φαντάζει σαν γιαπωνέζικη βεντάλια, αυτά σκεφτόμουν χτες οδηγώντας σε βρυξελιώτικους δρόμους όπου αυτόν το καιρό κυριαρχεί η εφήμερη χρωματιστή παρουσία της γιαπωνέζικης κερασιάς, τα άνθη της κρατούν μερικές μόνο μέρες το χρόνο.

.

.