γιατί τα μαλλιά πίσω;
09/10/2009 § Σχολιάστε
συχνό
η θεά Συνήθεια
μιλούν για
αναγνωστικές διαμεσολαβήσεις
Πετάει τη ρόμπα στη άκρη του μαρμάρου· στο μπάνιο, μαζεύει τα μαλλιά πίσω, περπατά νωχελικά ως το σαλόνι. Έχει κάτι σημαντικό στο νου της για σήμερα, δεν είναι βέβαιη για τι ακριβώς πρόκειται -ξέρει ότι είναι σημαντικό. Όταν σε μερικά λεπτά ακουστεί το κουδούνι του τηλεφώνου, η σκέψη αυτή, θα ξεχαστεί.
Αγνοούνται ριμικές, φωνηεντικές και άλλες φορμαλιστικές όψεις που τελειώνουν σε «ες». Το βάρος πέφτει στον ρυθμό· μ’ αρέσουν οι ρυθμικές.
Χωρίς πολλά, μην πυροβολείτε αυτά που ρέπουν προς το αστείο, πρόκειται για όψεις απείρως σοβαρότερες.
Τίποτα, ή τα πάντα, αντικαθίστανται με τη σιωπή.
σπανίως
Τάφος.
.
.
photo: S.F.
.
.
lah-lih-Dah
29/09/2009 § Σχολιάστε
δεν απάντησε• άρχισε να γελά μόνος του. όλα ήταν σε κείνη την κουβαρίστρα, ακόμα και αυτά τα κάγκελα του κελιού, ένιωθε σαν καναρίνι που αιλουροειδή γλείφονταν στην κίτρινη, χλωμή παρουσία του• όμως δεν πλησίαζαν, κι ένιωθε υπόχρεος στο σκοτεινό σύννεφο που έκρυβε τα χαρακτηριστικά του. γύρισε πλευρό. με το πρόσωπο στον τοίχο. ένιωθε άνετα με τη σφιχτή γραβάτα. «λίγες μέρες ακόμη άδεια, έτσι δεν είναι;» ναι, με το πρόσωπο στον τοίχο, τη συντροφιά της γλυκιάς ατέλειωτης υπόγειας διάβασης.
.
.
Dah-lih-lah
28/09/2009 § Σχολιάστε
Frédéric και Arthur Rimbeau, 1866 - photo©BNF/Département des Estampes
σου γράφω χωρίς σκοπό, δεν έχω κάτι στο νου, έτσι. Δευτέρα του τωρινού Σεπτέμβρη. κάποιες απροσδιόριστες εκκρεμότητες μου δημιουργούν το γνωστό σφίξιμο, τη στεναχώρια στο στομάχι, είναι και οι σκέψεις, το μάταιο, και οι λόγοι που τραβιόμασταν συνεχώς μακριά ο ένας από τον άλλον στο μακρινό θαμπό Τότε· τα κενά που κλέβαμε ρίχνοντας μέσα γόπες· τότε που σου μιλούσα για τους Λος Ολβιντάντος και τις πλείστες άλλες εικόνες που μας έκρυβαν τα πρόσωπα.
.
.
στον φούρνο
11/09/2009 § Σχολιάστε
(γεγονός)
Φούρνος γειτονιάς. Ο κύριος μπροστά μου ήταν ο μόνος που με χώριζε από το ταμείο και εγώ με τον κύριο αποτελούσαμε τα δύο μικρά εμπόδια για άλλους επτά ανυπόμονους υποψήφιους πελάτες· όλοι δηλαδή βρίσκονταν για κακή τους τύχη όπως αποδείχθηκε, πίσω μου. Ο κύριος με έντονο κι αγωνιώδες ύφος προσπαθούσε εδώ και τρία ολόκληρα λεπτά να δώσει στην πωλήτρια να καταλάβει ότι ήθελε τη συγκεκριμένη φραντζόλα με σουσάμι η οποία την είχε μπανίσει και του άρεσε, η πωλήτρια μετά από πολυάριθμες φιλότιμες προσπάθειες τα κατάφερε προς μεγάλη ανακούφιση όλων μας. Αμ δε, ο κύριος δεν είχε τελειώσει, είχε βάλει στο μάτι μίαν άλλη φραντζόλα, χωρίς σουσάμι αυτή τη φορά, το αετίσιο μάτι του την είχε εντοπίσει ανάμεσα σε τόσες άλλες στο ράφι. Πέρασαν μερικά άλλα αγωνιώδη ακόμη δευτερόλεπτα –δεν πρέπει να ξεπέρασαν τα σαράντα πέντε– έως ότου η στωική υπάλληλος βρει τον πολυπόθητο στόχο προς ικανοποίηση του κυρίου ο οποίος κύριος βεβαίως, συνέχισε να στοχεύει με τρεμάμενο δείκτη κάποια κρουασάν και διάφορα βουτήματα. Τέλος, πλήρωσε και αποχώρησε οδεύοντας προς την έξοδο.
Σειρά μου. Η στωική υπάλληλος με κοίταξε περιμένοντας. Της είπα επιδεικτικά, φωναχτά, γρήγορα, και με χαμόγελο, να μου διαλέξει όποια φραντζόλα εκείνη επιθυμούσε, ταυτόχρονα δε, γύρισα και είδα τον κύριο που βρίσκονταν λίγο πριν μπροστά μου. Με είχε ακούσει. Από το ύφος του, διαπίστωσα προς μεγάλη μου ικανοποίηση ότι αν διέθετε όπλο, θα με δολοφονούσε.
.
.
.
photo©StratosFountoulis
.
αγριμολογος 