αγριμολογος

©Radika Khimji, experimenter, 2020 Kolkata

«Σήμερα, μία είναι η απάντηση απέναντι στην απειλή που βαραίνει πάνω από τον Πολιτισμό: το επαναστατικό Ισλάμ! Μονάχα άνδρες και γυναίκες οπλισμένοι με μία απόλυτη πίστη στις θεμελιώδεις αρχές της αλήθειας, της δικαιοσύνης, της αδελφοσύνης, είναι ικανοί να οδηγηθούν του αγώνα και να απελευθερώσουν την ανθρωπότητα από την αυτοκρατορία του ψεύδους»[1]. Αυτές οι φράσεις του τρομοκράτη Κάρλος εικονογραφούν ένα από τα πιο εκπληκτικά φαινόμενα των τελευταίων χρόνων: τη σύντηξη της άθεης άκρας αριστεράς με τον θρησκευτικό ριζοσπαστισμό. Από το 1982 ήδη, Ο Ιρανός φιλόσοφος Νταριούς Σαγεγκάν θεωρητικοποίησε καλύτερα από όλους την σύγκρουση ανάμεσα στον ιστορικό λόγο και την άχρονη αποκάλυψη, «την ιδεολογοποίηση της παράδοσης», την αλληλοεπικάλυψη δύο ασύμβατων κατηγοριών, έτσι καθώς την εκφράζει ό σιίτης της διανοητής του 20ού αιώνα, Αλί Σαριάτι, επικολλώντας μαρξιστικές θεωρίες πάνω σε ένα προφητικό κύκλο και προπαγανδίζοντας πάρα τις επιφυλάξεις του,  την εκκοσμίκευση του Ισλάμ[2]. Ο Ισλάμο-αριστερισμός, επινοήθηκε συγκεκριμένα από τους άγγλους τροτσκιστές του Socialist Worker’s Party: διαπιστώνοντας πως η θρησκεία του Προφήτη, αν και αντιδραστική, είναι ένας παράγων ανατροπής και όχι παθητικότητας μες στην καρδιά των κοινωνιών μας, υποστηρίζουν ένα λογικό εισχωρητισμό, στρατηγικές και προσωρινές συμμαχίες μαζί της, πάνω σε ορισμένα θέματα. Η ελπίδα μιας επαναστατικής μειονότητας να δει το Ισλάμ να γίνεται η αιχμή του δόρατος μιας καινούργιας εξέγερσης εν ονόματι των καταπιεσμένων, δεν στερείται μιας αμοιβαίας υστεροβουλίας: τροτσκιστές, εναλλακτικοι, τριτοκοσμιστες χρησιμοποιούν τους ισλαμιστές σαν ένα πολιορκητικό κριό εναντίον του φιλελεύθερου καπιταλισμού. Το μίσος για την παγκόσμια αγορά αξίζει κάποιους συμβιβασμούς σχετικά με τα βασικά δικαιώματα, προπάντων με αυτό που αναφέρεται στην ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι φονταμεταλιστές, μεταμφιεσμένοι σε φίλους της ανεκτικότητας, χρησιμοποιούν την τακτική της απόκρυψης και εκμεταλλεύονται την αριστερά για να προωθήσουν τα πιόνια τους κάτω από τη μάσκα μιας προοδευτικής ρητορικής. Διπλή κοροϊδία: οι μεν υποστηρίζουν την μαντήλα και την πολυγαμία εν ονόματι της πάλης ενάντια στο ρατσισμό και την την νεοαποικιοκρατία. Οι δε υποκρίνονται πως πολεμούν την παγκοσμιοποίηση, για να επιβάλλουν τη δική τους πίστη. Δύο ρεύματα σκέψη συνενώνονται προσωρινά εναντίον ενός κοινού εχθρού: δεν είναι δύσκολο να προβλέψουμε ποιος θα συντρίψει τον άλλον μόλις επιτευχθούν η επιδιωκόμενοι στόχοι. Η αριστερίστικη αδιαλλαξία που αρνείται κάθε συμβιβασμό με την αστική τάξη και δεν βρίσκει λόγους αρκετά σκληρούς για να στηλιτεύσει τους «μικρούς Λευκούς», συνεργάζεται δραστήρια με τα πιο αντιδραστικά στοιχεία της μουσουλμανικής θρησκείας. Αλλά αν η ακροαριστερά φλερτάρει με τόση επιμονή αυτή την απολυταρχική θεωρία, ίσως να το κάνει περισσότερο λόγω μιας πραγματικής συγγένειας παρά από οπορτουνισμό. Αυτή που δεν αποχωρίστηκε πότε της τον κομμουνισμό, απόδείχνει για άλλη μια φορά πως το αληθινό της πάθος δεν είναι η ελευθερία, αλλά η υποδούλωση εν ονόματι του δικαίου.

_____________
[1] Ilich Ramirez Sanchez, ο επονομαζόμενος Κάρλος, L’ Islam revolutionaire.
[2] Daryus Shayegan, Qu’est-ce qu’une revolution religieuse? 1982, Albin Michel, καινούργια έκδοση με πρόλογο, 1991

[Από το βιβλίο του Πασκάλ Μπρυκνέρ, Η τυραννία της μεταμέλειας, δοκίμιο πάνω στον δυτικό πολιτισμό, εκδόσεις Αστάρτη.

◉

Φαίνεται ότι έχει αναπτυχθεί μια κουλτούρα μελών ομάδων πίεσης που, με το αζημίωτο, υπονομεύουν τις ευρωπαϊκές χώρες και τις αξίες τους προς όφελος ισλαμικών συμφερόντων.

Γράφει η ακούραστη Σώτη Τριανταφύλου, με αφορμή τα περί της Καϊλής στο Athens Voice

[…]Σε μια εποχή όπου η FIFA είναι ύποπτη για δωροληψία από το Κατάρ, γίνεται σαφές ότι το εμιράτο έχει βάλει τα δυνατά του και ότι έχει αποκτήσει πράκτορες στην Ευρώπη: άπληστα, αήθη και κουτά άτομα που πιστεύουν ότι με την πανουργία και με τη δήθεν προνομιακή τους θέση δεν θα πιαστούν ποτέ στην παγίδα του νόμου. Έτσι, εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία: ενθαρρύνουν το χτίσιμο τζαμιών, τη νομοθεσία κατά της ισλαμοφοβίας, τις εκστρατείες υπέρ της μαντίλας, ενώ δηλώνουν ότι το Κατάρ είναι παράδεισος. Επιπλέον, καταδιώκουν μέσω της λογοκρισίας όσους Ευρωπαίους επιμένουν ότι πίσω από την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μουσουλμανικών μειονοτήτων κρύβονται ισλαμικά συμφέροντα και δικτάτορες. Οι μίσθαρνοι δεν ντρέπονται και οι τιμές της διαφθοράς είναι φτηνές. Για λογαριασμό τους ντρεπόμαστε εμείς οι υπόλοιποι, ιδιαίτερα αν προσπαθούμε να βελτιώσουμε την εικόνα της δικής μας χώρας στον κόσμο —η οποία, προς το παρόν, αντιστοιχεί στον βίο και στην πολιτεία ανθρώπων σαν την Εύα Καϊλή— καθώς και την εικόνα της Ενωμένης Ευρώπης στην οποία εξακολουθούμε να πιστεύουμε.

Από την πλευρά του, ο εμίρης του Κατάρ Ταμίμ μπιν Χαμάντ Αλ-Θανίδιαμαρτύρεται ότι η χώρα του έχει γίνει στόχος δυσφήμισης. Aν πρόκειται για δυσφήμιση δεν είναι η πρώτη φορά: το καλοκαίρι του 2015, σύμφωνα με την εφημερίδα Guardian, η σύζυγος του πρώην Βρετανού πρωθυπουργού Τόνι Μπλερ, Σέρι Μπλερ-Μπουθ, εκπροσωπούσε συμφέροντα της καταριανής μοναρχίας και τα πρωθούσε στην τότε υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον. Τότε, η Σέρι Μπλερ απάντησε με επιστολή στην εφημερίδα χαρακτηρίζοντας το δημοσίευμα «εντυπωσιθηρικό και ανακριβές», αλλά δύο μήνες αργότερα, όταν διέρρευσαν μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της Κλίντον, απεδείχθη ότι η Μπλερ είχε κανονίσει ανεπίσημες συναντήσεις με τους Καταριανούς για «συνεργασία σε φιλανθρωπικούς σκοπούς». (Θα επανέλθω σε επόμενο άρθρο σχετικά με τους φιλανθρωπικούς σκοπούς του Κατάρ, ιδιαίτερα μέσω της λεγόμενης Qatar Charity.) Παραλλήλως, η Σέρι Μπλερ ήταν μισθωτή του πρωτότοκου γιου του πρώην εμίρη Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ Θανί —που έχει αποκτήσει με μία από τις τρεις συζύγους του, τη Μόζα— για να τον βοηθήσει να «βελτιώσει το παγκόσμιο προφίλ του». Το αναφέρω απλώς.

Το Κατάρ —όπως όλα τα ισλαμικά κράτη— κάνει κι αυτό τη δουλειά του: εξισλαμισμό και επενδύσεις. Πρόκειται για κληρονομική μοναρχία με σημαντική δύναμη στον αραβικό κόσμο: το ισλαμιστικό ειδησεογραφικό δίκτυο δορυφορικής τηλεόρασης Αλ Τζαζίρα έχει την έδρα του στην Ντόχα. Οι Καταριανοί έπαιξαν κεντρικό ρόλο στην Αραβική Άνοιξη καταπνίγοντας τα δημοκρατικά στοιχεία και ενισχύοντας τις πιο σκοταδιστικές δυνάμεις, τουτέστιν τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Κανείς δεν μίλησε τότε και κανείς δεν μιλάει τώρα. Μέσα στη γενική συμφιλίωση με δικτάτορες και άλλους εγκληματίες, οι Ευρωπαίοι δεν ασχολήθηκαν ούτε με τη διένεξη ανάμεσα στην Αίγυπτο, στη Σαουδική Αραβία, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και στο Μπαχρέιν από τη μία πλευρά, και το Κατάρ από την άλλη: το 2017, αυτές οι τέσσερις χώρες διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις με το Κατάρ, επικαλούμενες την υποτιθέμενη στήριξη των Καταριανών σε εξτρεμιστικές ομάδες. Η διαφωνία έγκειτο στο ποιες εξτρεμιστικές ομάδες θα στήριζε η μία ή η άλλη χώρα: από αυτή την ενδο-ισλαμική υπόθεση θα μπορούσαν να εξαχθούν πολύτιμες πληροφορίες για τα ισλαμιστικά δίκτυα στη Δύση. Όμως, το αποτέλεσμα ήταν η εντατικοποίηση των οικονομικών και στρατιωτικών δεσμών του Κατάρ με την Τουρκία και το Ιράν. Kαι με τη Γαλλία που θέλει να τα έχει καλά με όλους: οι ειδικές δυνάμεις του Κατάρ, που βοήθησαν τους αντάρτες της Λιβύης στη μάχη της Τρίπολης το 2011, εκπαιδεύτηκαν από Γάλλους. Επιπροσθέτως, όπως όλοι ξέρουμε, η παρισινή ομάδα ποδοσφαίρου Paris Saint-Germain ανήκει στην Qatar Sports Investments και πρόεδρός της είναι ο Νάσερ Αλ Χελαϊφί, στον οποίον ανήκει και ο μισός κόσμος του τένις. Ο Χελαϊφί είναι υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στην κυβένηση του Κατάρ. Εξαιτίας όλων αυτών, στη Γαλλία η είδηση περί κυκλώματος διαφθοράς στο Ευρωκοινοβούλιο έγινε μονόστηλο. Ζούμε από το πετρέλαιο και από τις επενδύσεις των σαλαφιστών: το Κατάρ έχει στήσει 42 τεράστιες επιχειρήσεις στη Γαλλία και έχει διοχετεύσει 2,4 δις δολάρια στα γαλλικά ΜΜΕ. Σε επόμενο άρθρο θα επανέλθω και σε αυτό: «έγκυρα» ευρωπαϊκά έντυπα εξαρτώνται από  καταριανό χρήμα.

Η αλήθεια είναι ότι από το 2005, όταν ιδρύθηκε η Αρχή Επενδύσεων του Κατάρ, η οποία επενδύει τον πλούτο της μοναρχικής οικογένειας στο εξωτερικό, oι σεΐχηδες διείσδυσαν παντού στον κόσμο: με πλεόνασμα δισεκατομμυρίων δολαρίων (ίσως 100 δις) από τη βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου, προχώρησαν σε τεράστιες επενδύσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και την Ασία. Ανάμεσα σε αυτές είναι οι επιχειρήσεις Valentino, Siemens, Printemps (γαλλικό πολυκατάστημα), Harrods (βρετανικό πολυκατάστημα), The Shard (26ώροφος πύργος γραφείων: το καύχημα της λονδρέζικης αρχιτεκτονικής), Barclays Bank, αεροδρόμιο Χίθροου, όμιλος Volkswagen, Royal Dutch Shell, Bank of America, Tiffany’s, Αγροτική Τράπεζα της Κίνας (κι αυτό νόστιμο το βρίσκω), Sainsbury’s (βρετανική αλυσίδα σούπερ μάρκετ), BlackBerry και Santander Brasil (τραπεζοπιστωτικό συγκρότημα). Τέλος, το Κατάρ φιλοξενεί την αμερικανική βάση Al Udeid, που λειτουργεί ως κομβικό σημείο για όλες τις αεροπορικές δραστηριότητες των ΗΠΑ στον Κόλπο. Ό,τι να ’ναι δηλαδή. Αν συνεχιστούν οι έρευνες κι αν επεκταθούν και σε άλλες πηγές χρηματισμού, θα αποκαλυφθεί το πώς το Ισλάμ επιβάλλει τους κανόνες του στην Ευρώπη. Αλλά δεν το βλέπω. Πάντως, μια φαντασίωση ευρωπαϊκής κινητοποίησης κατά της διαφθοράς θα περιελάμβανε έρευνες όχι μόνο για τις ισλαμικές χώρες —την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία, την Αλγερία— αλλά και για τη Ρωσία, για το πώς επηρεάζει την ευρω-ατλαντική κοινή γνώμη. Ούτε αυτό το βλέπω.

◉