[δεν θα πρέπει να αντιμετωπιστεί η παρουσία των ακραίων Μουσουλμάνων στην Ευρώπη;

24/09/2025 § Σχολιάστε

Πασκάλ Μπρυκνέρ – Η αβάσταχτη μοναξιά των καθαρμάτων

…δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε τη φρίκη αυτού που συνέβη το Σάββατο 7 Οκτωβρίου και την Κυριακή 8 Οκτωβρίου στο νότιο Ισραήλ, όταν οι τζιχαντιστικές πολιτοφυλακές της Χαμάς συστηματικά σφαγίασαν, ξεκοίλιασαν και έκοψαν τον λαιμό όλων των κατοίκων που συνάντησαν, των οποίων το μοναδικό έγκλημα ήταν ότι ήταν Εβραίοι.

Ο καθένας μας μπορεί να έχει διαφορετικές απόψεις για την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση, ανάλογα με την ημέρα και τη διάθεση. Μπορούμε να ονειρευόμαστε τη λύση δύο κρατών το πρωί, να αμφισβητήσουμε αυτήν την ουτοπία το βράδυ και να αντιμετωπίσουμε την άλυτη φύση του προβλήματος την επόμενη μέρα. Και πάλι απ’ την αρχή, ξανά μέσα σ’ έναν κολασμένο κύκλο, ταλαντευόμενοι ανάμεσα σε διάφορα αδιέξοδα. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε τη φρίκη αυτού που συνέβη το Σάββατο 7 Οκτωβρίου και την Κυριακή 8 Οκτωβρίου στο νότιο Ισραήλ, όταν οι τζιχαντιστικές πολιτοφυλακές της Χαμάς συστηματικά σφαγίασαν, ξεκοίλιασαν και έκοψαν τον λαιμό όλων των κατοίκων που συνάντησαν, των οποίων το μοναδικό έγκλημα ήταν ότι ήταν Εβραίοι.

Αν σ’εμάς τους Γάλλους, ήρθε αμέσως στο μυαλό η εικόνα του Μπατακλάν και του Σαμουέλ Πατί, αυτό που συνέβη θυμίζει επίσης τα περιβόητα Einsatzgruppen, αυτές τις κινητές μονάδες εξόντωσης που δημιουργήθηκαν το 1939 από το Τρίτο Ράιχ, μόνο που εδώ, κάτω από το κορανικό λάβαρο, το «Αλλάχ άκμπαρ» αντικατέστησε το χιτλερικό «Sieg Heil».

Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία χρηματοδοτούνταν από τους Ναζί τη δεκαετία του 1930, υποστήριξε τον Μεγάλο Μουφτή της Ιερουσαλήμ, Amin al-Husseini, έναν πολύ στενό σύντροφο του Χασάν αλ Μπάνα. Έχοντας φύγει για το Βερολίνο το 1941 για να συναντήσει τον Χίτλερ, ο αλ-Χουσεϊνί ανέλαβε την αποστολή να εκπαιδεύσει τις βόσνιες μουσουλμανικές μεραρχίες SS στα Βαλκάνια και να συνεργαστεί για την εξάλειψη των Εβραίων στην Παλαιστίνη.

Γνωρίζοντας όλα αυτά, πώς μπορούμε να εξηγήσουμε το πείσμα των Jean-Luc Mélenchon, Mathilde Panot και Manuel Bompard να μην καταδικάζουν την τρομοκρατία της Χαμάς; Η απάντηση είναι πολύ απλή: στη σημερινή Ευρώπη ο αντισημιτισμός δεν είναι πλέον ταμπού. Η Shoah δεν είναι πλέον απλώς μια λεπτομέρεια ή μάλλον ένα απλό επεισόδιο στη μακρά και αιματηρή ιστορία της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας, όπως υποστήριξε ο Jacques Vergès. Για μια ολόκληρη Aριστερά σε αναζήτηση ενός νέου επαναστατικού υποκειμένου, η ισλαμοφοβία πρέπει να αντικαταστήσει τον αντισημιτισμό, γιατί μόνο οι μουσουλμάνοι είναι ικανοί να ανατρέψουν τον καπιταλισμό.

Στον παγκόσμιο αγώνα για τον τίτλο του παρία, το Ισλάμ ως «θρησκεία των καταπιεσμένων» έχει εκθρονίσει τους επιζώντες του στρατοπέδου, οι οποίοι πλέον θεωρούνται νέοι καταπιεστές. Ακόμα χειρότερα, ο νέος αντιρατσισμός που προέρχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες απαιτεί από τους πιστούς του να θεωρούν τους λευκούς, τους Εβραίους και περιστασιακά τους Ασιάτες ως εκ φύσεως ρατσιστές. Από εκεί και πέρα, το καθήκον κάθε «αντιρατσιστή» είναι πρώτα να είναι αντισημίτης και να καταδιώκει τον εκλεκτό λαό όπου κι αν βρίσκεται, και ιδιαίτερα στο Ισραήλ, όπου και σφετερίζονται τη θέση των Παλαιστινίων. Οι νέοι άθλιοι της γης μιλάν αραβικά και φοράν κεφία. Χωρίς αυτή τη σημασιολογική επανάσταση, που έλαβε χώρα τη δεκαετία του 1980 στην Αγγλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν θα κατανοούσαμε την ευθυγράμμιση της ριζοσπαστικής Aριστεράς όχι μόνο με το Πολιτικό Ισλάμ, αλλά και με τη τζιχαντιστική του προέκταση. Όλα επιτρέπονται στο όνομα της Παγκόσμιας Επανάστασης, συμπεριλαμβανομένης και της άγριας σφαγής των καταπιεστών.

Ένας ιστορικός θα εξηγήσει ίσως μια μέρα γιατί ο Jean-Luc Mélenchon, ένθερμος κάποτε υπερασπιστής του Ισραήλ και της ανεξιθρησκίας – θυμόμαστε τη συγκινητική ομιλία του για τον σκιτσογράφο Charb μετά τις επιθέσεις στο Charlie Hebdo – μεταπήδησε μέσα σε λίγα χρόνια στο στρατόπεδο των μουσάτων φανατικών αντισιωνιστών.

Εκλογικός τακτικισμός προσαρμοσμένος στις μητροπολιτικές περιφέρεις, πολιτικός οπορτουνισμός, προσπάθεια να κερδίσει την καρδιά του καινούριου λαού; Ο ηγέτης του συνασπισμού La France insoumise (Η ανυπότακτη Γαλλία), το οποίο θα πρέπει στο εξής να ονομάζεται La France indécente (Η αναίσχυντη Γαλλία), επιδίδεται σε όλο και λιγότερο διφορούμενα σχόλια. Μήπως δεν δήλωσε, κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης συνέντευξης, ότι ο Ιησούς σταυρώθηκε από «τους συμπατριώτες του», το παλιό αυτό αντισημιτικό κλισέ που απέρριψε ακόμα και το Βατικανό ΙΙ το1965 ;

Ωστόσο, η επιμονή της Αριστεράς να παραμένει δέσμια στη εμετική γοητεία του συνασπισμού αυτού είναι ανησυχητική. Δεν είναι καιρός η κυβέρνηση να απαγορεύσει το NPA, το οποίο θα μπορούσε να μετονομαστεί σε «Νέο Αντισημιτικό Κόμμα», για τον έπαινό του προς τη Χαμάς καθώς και το Κόμμα των Ιθαγενών Λαών της Δημοκρατίας, αυτή τη μικρή ρατσιστική ομάδα που απολαμβάνει μια περίεργη ησυχία; Όμως, πέρα ​​από αυτά τα διοικητικά μέτρα, δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί επίσης η παρουσία των Αδελφών Μουσουλμάνων στη Γαλλία και την Ευρώπη; Δεν πρέπει να διαλυθούν τα χρηματοδοτικά τους δίκτυα, οι ψευτοφιλανθρωπικές τους οργανώσεις και να φυλακιστούν ή να εκδιωχτούν οι ηγέτες τους, ακόμα κι αν αυτό διαταράξει τις σχέσεις μας με την Τουρκία του Ερντογάν;

Στο βιβλίο του, Εβραίοι στη χώρα του Ισλάμ, ο ιστορικός Μπέρναρντ Λιούις θυμήθηκε μια φράση που κυκλοφόρησε στη Μέση Ανατολή το 1973 κατά τη διάρκεια του πολέμου του Γιομ Κιπούρ: «πρώτα οι άνθρωποι του Σαββάτου και μετά οι άνθρωποι της Κυριακής». Δηλαδή πρώτα να σφάξουμε τους Εβραίους και μετά τους Χριστιανούς. Ο παγκόσμιος τζιχαντισμός, σουνιτικός ή σιιτικός, που χειραγωγείται από τη Μόσχα και την Τεχεράνη στον ολοκληρωτικό τους πόλεμο ενάντια στη Δύση, θα σφάξει με τον ίδιο ενθουσιασμό τους ανθρώπους της Βίβλου, του Ταλμούδ ή της Καινής Διαθήκης. Οι αποκεφαλισμένοι και ξεκοιλιασμένοι άνθρωποι του Sderot και του Ashkelon προοιωνίζυνται τι θα μπορούσε να μας συμβεί αν συνεχίσουμε να συμμαχούμε με τα τέρατα.


Πηγή: https://www.tribunejuive.info/2023/10/14/pascal-bruckner-lfi-et-le-hamas-la-solitude-des-salauds/

Πηγή και ©μτφρ: Αλέξανδρος Μπριασούλης

[Δόγμα Χαμάς: «Ειρήνη σημαίνει η καταστροφή του Ισραήλ»·

23/09/2025 § Σχολιάστε

Τα υπόλοιπα είναι για τους αφελείς

Η Χαμάς μάχεται έχοντας οδηγό το δόγμα «Ειρήνη σημαίνει η καταστροφή του Ισραήλ», όπως με κρυστάλλινη σαφήνεια το έθεσε κάποτε ο Γιασέρ Αραφάτ.

✳︎

ΥΓ: Ο Μακρόν ζήτησε την «εξουδετέρωση» της Χαμάς σε πολιτικό επίπεδο. Μάλιστα!!! Δηλαδή με πολιτικά μέσα θα τους πάρει τα όπλα και θα πάψουν να σφάζουν τον κοσμάκη; Και θα αποδεχτούν την ύπαρξη του Ισραήλ; Ακόμα νομίζει ότι η Χαμάς είναι πολιτική οργάνωση; Και επαίνεσε τις προσπάθειες του Κατάρ, της Αιγύπτου και των ΗΠΑ για την ειρήνη. Και του Κατάρ ρε υπερπαίκτη που είναι ο βασικός χρηματοδότης της Χαμάς; Δεν έχει πάρει ούτε αυτός πρέφα τίποτα από όλα αυτά που γίνονται εκεί κάτω; Ή πάνε όλοι αυτοί οι εταίροι να μας βγάλουν τρελούς και να πιστέψουμε ότι υπάρχει πολιτικός τρόπος να αντιμετωπίσεις τρομοκράτες και μάλιστα θρησκευτικούς. Τέτοιο ξέπλυμα στην ισλαμοτρομοκρατία; [βλέπε link]

[Οι συγκρούσεις μεταξύ Αράβων & Ισραήλ από το 1948 έως σήμερα·

20/09/2025 § Σχολιάστε

Ποιοι τους ξεκίνησαν και ποιοι επικράτησαν

Τα συμπεράσματα δικά σας.

[οι γυναίκες στο Αφγανιστάν πρέπει να βλέπουν μόνο με το ένα μάτι κάτω απ’ την μπούρκα·

03/09/2025 § Σχολιάστε

Η γυναίκα στο Ισλάμ είναι
ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου

Getty images, rectified for site needs by agrimologos.com

Οι Ταλιμπάν διατάσσουν τις γυναίκες να καλύπτουν το ένα μάτι κάτω από τη μπούρκα

Σε μία από τις πιο ακραίες εκφάνσεις έμφυλης καταπίεσης, οι γυναίκες στο Αφγανιστάν υποχρεώνονται πλέον να καλύπτουν το ένα τους μάτι κάτω από τη μπούρκα. Η νέα αυτή εντολή των Ταλιμπάν δεν έχει καμία σχέση με τη θρησκεία. Είναι ένα ακόμα βήμα στο σχέδιο εξαφάνισης της γυναικείας παρουσίας από τον δημόσιο χώρο. Οπτική στέρηση ως μέσο πολιτικού ελέγχου: αυτό είναι το νέο πρόσωπο του έμφυλου απαρτχάιντ.

Μοιάζει με δυστοπία αλλά είναι η σκληρή πραγματικότητα του 2025. Στο Αφγανιστάν, η τυραννία των Ταλιμπάν επεκτείνεται και στην…όραση των γυναικών: πλέον τους επιβάλλεται να καλύπτουν το ένα μάτι, λέγοντας «ένα μάτι αρκεί για να βλέπεις». Συγκεκριμένα, οι γυναίκες θα φορούν ένα κάλυμμα στο ένα τους μάτι, κάτω από τη μπούρκα. Η ύπαρξη αυτού του τεχνητού περιορισμού δεν είναι φυσικά θέμα θρησκείας. Είναι πράξη απόλυτα πολιτική: συστημική βία που στερεί από τη γυναίκα μέχρι και το δικαίωμα του βλέμματος, επιβεβαιώνοντας αυτό που έχουμε αναλύσει πολλές φορές – το έμφυλο απαρτχάιντ που επιβάλλεται στις Αφγανές γυναίκες.

Η εντολή αυτή ακολουθεί μια μακρά πορεία ολοκληρωτικών απαγορεύσεων. Από τον Μάιο του 2022, οι γυναίκες απαγορεύεται πλέον να κυκλοφορούν χωρίς νικάμπ ή μπούρκα, με κάθε παρέκκλιση να επισύρει ποινές στους άνδρες κηδεμόνες τους: φυλάκιση, πρόστιμο ή και απόλυση αν εργάζονταν στο δημόσιο. Η απόφαση αποτέλεσε ακόμη πιο βαθιά οπισθοδρόμηση σε κάθε υποτυπώδη ανεξαρτησία: περιορισμένη εκπαίδευση, εισόδημα, μετακίνηση και δημόσια παρουσία.

Τώρα, οι Ταλιμπάν επεκτείνουν τον έλεγχο στην ίδια την αίσθηση της όρασης. Έχουν διατάξει ότι μόνο ένα μάτι επιτρέπεται να μένει ακάλυπτο. Πρόκειται για μια εξόφθαλμη (no pun intended) προσπάθεια αποσύνδεσης της αφγανής γυναίκας από τον δημόσιο χώρο, από την ίδια τη δυνατότητά της να αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω της.

Οι ειδικοί προειδοποιούν πως αυτή η εξαιρετικά βάναυση μέθοδος δεν είναι μόνο συμβολική. Η αφαίρεση της οπτικής πληροφορίας έχει άμεσο αντίκτυπο στην καθημερινότητα. Μπορεί να προκαλέσει δυσκολία στην πρόσβαση σε υπηρεσίες, στον προσανατολισμό, στην ασφάλεια και όλα αυτά με τον φόβο μήπως κάποιος δει δύο μάτια και την καταγγείλει. Η συνθήκη αυτή λειτουργεί ως ποιοτική, όχι μόνο ποσοτική, ενίσχυση της καταπίεσης.

Η διεθνής κοινότητα έχει ήδη καταδικάσει τη συνολική κακή μεταχείριση των αφγανών γυναικών, από υπουργικές διατάξεις που τις έκλεισαν εκτός πανεπιστημίων και εργασίας, έως ουσιαστική απαγόρευση και στέρηση βασικών δικαιωμάτων. Συζητήσεις τόσο στον ΟΗΕ όσο και στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ICC) οδήγησαν στην έκδοση ενταλμάτων κράτησης κατά κορυφαίων ηγετών των Ταλιμπάν το 2025, για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε βάρος των γυναικών και κοριτσιών.

Όσο, όμως, οι διεθνείς αντιδράσεις περιορίζονται σε ανακοινώσεις και δηλώσεις, οι γυναίκες του Αφγανιστάν συνεχίζουν να υφίστανται καθημερινά επιθέσεις στην ίδια τους την ύπαρξη. Η κρατική πολιτική δεν αφορά μόνο το ένδυμα ή τον θρησκευτικό έλεγχο. Είναι η συστηματική επιβολή σιωπής — πλέον και οπτικής — στο μισό του πληθυσμού. Πρόκειται για μια σύγχρονη μορφή έμφυλου απαρτχάιντ, όπου ο έλεγχος δεν σταματά στο σώμα, αλλά φτάνει μέχρι και το βλέμμα.

Στον πυρήνα αυτού του συστήματος, η φράση «μία σπίθα οπτικής ελευθερίας αρκεί» λειτουργεί σαν τελεσίγραφο: μια σαδιστική υπενθύμιση ότι ακόμη και το βλέμμα πρέπει να υπόκειται σε έλεγχο. Είναι η τέλεια, οριακή απομόνωση της γυναικείας παρουσίας από κάθε τι δημόσιο, η αφαίρεση του αυτονόητου δικαιώματος να βλέπεις, άρα και να υπάρχεις. Αυτή η πολιτική συνιστά μια ελεγχόμενη, ψυχρά εκτελεσμένη εξαφάνιση της γυναικείας ταυτότητας στο όνομα της πατριαρχίας. Ένα δομημένο καθεστώς αποσιώπησης και εξάλειψης, που σβήνει τις γυναίκες από τους δρόμους, τις φωνές τους από τον διάλογο, περιορίζοντας ακόμη και τον αριθμό των ματιών που τους επιτρέπεται να κρατούν ανοιχτά. Κάθε βλέμμα που κόβεται, είναι ένα ακόμα μέτρο προς την πλήρη τύφλωση της μισής κοινωνίας.

Το Βήμα >>>

Where Am I?

You are currently browsing the anti-west category at αγριμολογος.