αγριμολογος

Περί Ισλαμοφασισμού

Pauline Hanson(αυστραλή πολιτικός): This country has given them refuge, and they’ve spat in our face.
They should be stripped of their citizenship and deported to places where people support their disgusting views.

«Oι εργαζόμενοι με νόμιμα χαρτιά στην Αυστραλία Ahmad ‘Rashad’ Nadir και Sarah Abu Lebdeh ομολόγησαν οn camera ότι θα σκότωναν όποιον Εβραίο ασθενή περνούσε απ’ τα χέρια τους, ο Αχμάντ μάλιστα υπονόησε πως το έχει ήδη κάνει.

Οι «νοσοκόμοι» ήδη απομακρύνθηκαν απ’ τη δουλειά τους και τους απαγορεύτηκε δια βίου να ασκήσουν το επάγγελμά τους.
Μετά τη λήψη της απόφασης αυτής ο Nadir, με καταγωγή από το Αφγανιστάν, ισχυρίστηκε τώρα ότι οι σοκαριστικές δηλώσεις του ήταν ένα «αστείο».

Ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας Άντονι Αλμπανέζε χαρακτήρισε το βίντεο «αηδιαστικό και ντροπιαστικό» και χαιρέτισε την απομάκρυνση των Ναδίρ και Αμπού Λεμπντέ από το σύστημα υγείας.

Σήμερα, η νοσοκόμα από το Σίδνεϊ, που απείλησε να σκοτώσει Ισραηλινούς ασθενείς της, υποδύεται το θύμα και μεταφέρεται εσπευσμένα στο νοσοκομείο λόγω «προβλημάτων ψυχικής υγείας».

Ο Ahmad Rashad Nadir, με καταγωγή από το Αφγανιστάν, μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, αφού κλήθηκαν οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης στο σπίτι του για την «ψυχική του υγεία».

Η νοσηλεία του έρχεται, αφότου απολύθηκε και του απαγόρευσαν να εργάζεται στον τομέα της υγείας μετά τις απειλές του εναντίον Ισραηλινών ασθενών.

Κατά τη διάρκεια μιας βιντεοκλήσης με έναν Ισραηλινό Influencer απείλησε:
«Δεν έχετε ιδέα πόσοι [Ισραηλινοί] ήρθαν σε αυτό το νοσοκομείο και τους έστειλα στο Jahannam [κόλαση]».

Η νοσοκόμα Sarah Abu Lebdeh, η οποία επίσης απείλησε, ισχυρίζεται τώρα ότι υποφέρει από «κρίσεις πανικού» μετά την έκθεσή της από το viral βίντεο.

*

Πηγή: Daily Mail. via Soc Krakratoras στο fcbk

◉

26 Δεκεμβρίου 1997 (27 χρόνια χωρίς τον Κορνήλιο Καστοριάδη αλλά με την σκέψη και την διορατικότητά του παρούσες)
Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κορνήλιου Καστοριάδη «H άνοδος της ασημαντότητας».

ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ

Οι Άραβες καταγγέλλουν συνεχώς ότι για όλα τα κακά που τους ταλαιπωρούν εξαθλίωση, έλλειψη δημοκρατίας, διακοπή της εξέλιξης του πολιτισμού τους κ.λπ. ευθύνεται η αποικιοκρατία την οποία υπέστησαν από τους Ευρωπαίους.

Ωστόσο, η αποικιοκρατία σε αρκετές αραβικές χώρες διήρκεσε στη χειρότερη περίπτωση 130 χρόνια (αυτό συνέβη στην Αλγερία, 1830-1962). Όμως οι ίδιοι αυτοί Άραβες, πριν από την αποικιοκρατία των Ευρωπαίων, είχαν υποστεί για 5 αιώνες το ζυγό των Τούρκων. H τουρκική κυριαρχία στην εγγύς και τη Μέση Ανατολή αρχίζει τον 15ο αιώνα και τελειώνει το 1918. Αλλά οι Άραβες και οι Τούρκοι κατακτητές τους, που ήταν ομόθρησκοί μουσουλμάνοι, δεν μιλούν ποτέ για την κυριαρχία αυτή.

Πάντως, η εξέλιξη της αραβικής κουλτούρας σταμάτησε το 11ο με 12ο αιώνα, δηλαδή οκτώ αιώνες πριν καν να μπορεί να γίνει λόγος για την κατακτητική επέκταση της Δύσης.

Εξάλλου και αυτή η ίδια η αραβική κουλτούρα βασίστηκε στις κατακτήσεις, την εξόντωση και τη λίγο έως πολύ βίαια επιβολή της ισλαμικής θρησκείας στους κατακτημένους πληθυσμούς. Στην Αίγυπτο το 550 μ.X. δεν υπήρχαν Άραβες, όπως δεν υπήρχαν Άραβες, τότε, στη Λιβύη, στην Αλγερία, στο Μαρόκο, στο Ιράκ. Οι Άραβες που βρίσκονται τώρα εκεί είναι απόγονοι των κατακτητών που κυρίευσαν αυτές τις χώρες και που επέβαλαν, με ή χωρίς βία, στους τοπικούς πληθυσμούς τη δική τους θρησκεία. Δεν βλέπω όμως να γίνεται καμία κριτική αυτών των γεγονότων μέσα στο χώρο του αραβικού κόσμου.

Κατά τον ίδιο τρόπο μιλάμε, βεβαίως, για το δουλεμπόριο των Μαύρων από τους Ευρωπαίους (16ος αιώνας και εντεύθεν), αλλά δεν μιλάμε ποτέ για το γεγονός ότι το δουλεμπόριο και η συστηματική υποδούλωση των Μαύρων στην Αφρική τα εγκαινίασαν Άραβες έμποροι (11ος-12ος αιώνας και εντεύθεν), με τη συνενοχή-συμμετοχή, όπως πάντα, βασιλιάδων και φυλάρχων. Επίσης, δεν μιλάμε για το γεγονός ότι η δουλεία δεν καταργήθηκε αυθόρμητα σε καμία ισλαμική χώρα και ότι σε κάποιες από αυτές η δουλεία ισχύει ακόμη και σήμερα.»

✳︎

[Μεταφορά από το fcbk του φίλου Χρυσόστομου Φουντούλη >

◉

Το πρόβλημα της Δύσης δεν είναι η στήριξη στους Παλαιστινίους, αλλά η άγνοια για τη Μ. Ανατολή, ο μανιχαϊσμός, η εξιδανίκευση του θύματος.

της Σώτης Τριανταφύλλου στο liberal.gr

Οι ακτιβιστές παριστάνουν τους ηθικά ανώτερους, ωρύονται για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, αλλά την ίδια στιγμή κάνουν τα στραβά μάτια για τα εγκλήματα κατά των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+ στον ισλαμικό κόσμο, για τον οποίο άλλωστε έχουν μια νεφελώδη ιδέα για την ιστορία της Μ.Ανατολής, λέει στο Liberal η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου.

Αφορμή για τη συζήτηση μας, η ψήφιση νόμου στο Ιράκ που ποινικοποιεί τις σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου και τη φυλομετάβαση με ποινές που φτάνουν μέχρι και τα 15 χρόνια κάθειρξη.

Η γνωστή συγγραφέας μιλά για τις νεοφεμινίστριες στη Γαλλία που ενώ στη γαλλική κοινότητα των μουσουλμάνων γίνονται εγκλήματα τιμής, αυτές περί άλλων τυρβάζουν, για τους ακτιβιστές στη Δύση που είναι «υπερβολικά απασχολημένοι» για να ασχοληθούν με τα ανθρώπινα δικαιώματα στον μουσουλμανικό κόσμο, καθώς και για τις ιδεολογικές νίκες που συνεχώς κερδίζει το Ισλάμ στο Δυτικό κόσμο.

«Από τη στιγμή που υπάρχει κατηγορία περί ισλαμοφοβίας», όπως τονίζει «και έχει περιοριστεί πολύ το δικαίωμα του κριτικού σχολιασμού της μωαμεθανικής θρησκείας και του τρόπου ζωής, είναι προφανές ότι οι ισλαμιστές έχουν σημειώσει επιτυχίες».

Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη

Το Ιράκ ψήφισε νόμο στη Βουλή που ποινικοποιεί τις σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου και τη φυλομετάβαση με ποινές που φτάνουν και τα 15 χρόνια κάθειρξη. Την ίδια στιγμή βλέπουμε μια επέλαση του Ισλάμ, τόσο στο Παρίσι με τους υποστηρικτές της ισλαμικής μαντίλας, όσο και στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ, όπου ακόμη και μέλη της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας στηρίζουν με τη στάση τους το Ισλάμ. Δεν αντιλαμβάνονται στη Δύση ότι οι αντίστοιχες κοινότητες στον μουσουλμανικό κόσμο ζουν στην απόλυτη καταπίεση και είναι οι παρίες της ζωής;

Όλες οι όψεις της κουλτούρας woke είναι βαθιά αντιδραστικές· είναι πηγή δυστυχίας. Ο νεοφεμινισμός δεν ενισχύει τις γυναίκες, δεν τους αποδίδει τη φυσική αξιοπρέπεια που τους αντιστοιχεί· τους κάνει πλύση εγκεφάλου ότι αποτελούν τη λεία των αρπακτικών ανδρών, τις αντιμετωπίζει ως αθώα και ανήμπορα θύματα.

Και παραλλήλως, ενώ οι δικαιωματιστές ωρύονται για την πατριαρχία στις ανεπτυγμένες χώρες της Δύσης και για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ «κοινότητας» (που δεν είναι, ή δεν θα έπρεπε να είναι, «κοινότητα»), κάνουν τα στραβά μάτια στις φρικαλεότητες εναντίον των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+ στον ισλαμικό κόσμο. Το 2024 στην «κοινότητα» των μουσουλμάνων στη Γαλλία γίνονται εγκλήματα τιμής, ενώ οι νεοφεμινίστριες περί άλλα τυρβάζουν.

Όσο για το Ιράκ, όπως σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες, είναι τέτοια η μισογυνία ώστε η ομοφυλοφιλία έχει τεράστιες διαστάσεις, με ποικίλες μορφές: Είτε υπάρχει νόμος είτε όχι, πολλές ομοφυλοφιλικές μορφές συμπεριφοράς, ιδιαίτερα μεταξύ ανδρών, είναι αποδεκτές.

Στις δυτικές χώρες, οι ακτιβιστές δεν ενοχλούνται από τα ζητήματα της θρησκοληψίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε χώρες που εκλαμβάνουν ως αδύναμες· είναι υπερβολικά απασχολημένοι να διϋλίζουν τον κώνωπα στο πλαίσιο των εκλογικών δημοκρατιών.

Πώς εκλαμβάνετε εσείς το κίνημα «Queers for Palestine» στη Δύση, όταν είναι γνωστό ότι στη Γάζα, η Χαμάς πετάει από τις ταράτσες τα μέλη της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας;

Στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ παριστάνουμε τους πάρα πολύ γενναιόδωρους και τους ηθικά ανώτερους. Αλλά, την ίδια στιγμή επικρατεί άγνοια: Οι περισσότεροι ακτιβιστές, σε αμφότερες τις αντιμαχόμενες πλευρές, έχουν νεφελώδη ιδέα για την ιστορία, για το πώς φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Αν οι Queers θεωρούν πολιτικό χώρο τους την αριστερά, έχουν πολλές πιθανότητες να στηρίξουν μαχητικά τους Παλαιστινίους.

Από την αρχή η διεθνής αριστερά υιοθέτησε την παλαιστινιακή υπόθεση και η δεξιά την ισραηλινή: η αριστερά εξαιτίας της εγγενούς τάσης της να προστατεύει τους «αδυνάτους» —πράγματι, παρά την μεγάλη ισχύ των συμμάχων τους, οι Παλαιστίνιοι είναι κυριολεκτικά «στριμωγμένοι»— και η δεξιά εξαιτίας της συνάφειας της ισραηλινής κοινωνίας με τον δυτικό πολιτισμό ο οποίος θεμελιώνεται στην ιουδαιο-χριστιανική παράδοση.

Οπότε, όλοι όσοι πιστεύουν ότι η αριστερά λύνει τα προβλήματά τους, την ακολουθούν σε όλες τις επιταγές και επιλογές, συμπεριλαμβανομένης της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης. Είναι θέμα ψυχολογίας του πλήθους.

Είναι δυνατόν οι «φεμινίστριες» στη Δύση να υπερασπίζονται το δικαίωμα στην ισλαμική μαντίλα και ταυτόχρονα να αγνοούν την καταπάτηση των βασικών δικαιωμάτων των γυναικών στο Ισλάμ (πχ δολοφονίες γυναικών στο Ιράν, κλπ);

Δεν είναι όλες οι φεμινίστριες ίδιες και υπάρχει βεβαίως ένα μέρος γυναικών που πιστεύει ότι ο φεμινισμός στη Δύση βρίσκεται πίσω μας. Αλλά η γενική τάση είναι να μην επικρίνουμε τους ξένους πολιτισμούς: ο ανθρωπολογικός πολιτιστικός σχετικισμός, η πεποίθηση ότι όλοι οι πολιτισμοί είναι «ίσοι», εμποτίζει τα κοινωνικά κινήματα.

Υπενθυμίζω ότι το 1979 η ευρωπαϊκή αριστερά είχε ενθουσιαστεί με την επανάσταση των μουλάδων, ως αντι-ιμπεριαλιστικό και πνευματικό κίνημα. Την είχαν ξετρελάνει τα συνθήματα περί θανάτωσης των ΗΠΑ.

Στο κύμα στήριξης στη Δύση υπέρ της Παλαιστίνης, βλέπουμε και συνθήματα από το #Μetoo, το Black lives matter, κ.α. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τα συνθήματα κατά του Ισραήλ;

Οι Παλαιστίνιοι θεωρούνται ιστορικό θύμα, άρα όλες οι κοινωνικές ομάδες που θεωρούν τον εαυτό τους θύμα, ταυτίζονται μαζί τους. Επίσης, δεν πρέπει να υποτιμάμε ότι στα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος συναντάμε αντισημιτισμό πρωταρχικού τύπου, συνωμοσιολογικού, χριστιανικού και τα λοιπά.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η αντίθεση στην ισραηλινή πολιτική εξισώνεται με τον αντισημιτισμό – ωστόσο, υπάρχουν πράγματι περιπτώσεις όπου τα αντανακλαστικά είναι αντισημιτικά.

Πάντως, στα μάτια όσων αισθάνονται ενσωματωμένοι στον δυτικό πολιτισμό και στη φιλελεύθερη τάξη, οι Παλαιστίνιοι είναι μάλλον ξένοι ή εχθροί, ενώ οι Ισραηλινοί, παρά τις εσωτερικές τους διαφορές (κοσμικοί, υπερορθόδοξοι, σιωνιστές, αντισιωνιστές κτλ) είναι συνιστώσα του ίδιου πολιτισμού.

Οι δικαιωματιστές της Δύσης δεν αποδέχονται την ενσωμάτωσή τους στη φιλελεύθερη κατάσταση, οραματίζονται ένα μη καπιταλιστικό σύστημα – και έχουν την αυταπάτη πως σ’ αυτό το μη καπιταλιστικό σύστημα θα ζούμε όλοι αδερφωμένοι λατρεύοντας διάφορους θεούς.

Με λίγα λόγια αποδίδουν τις θρησκευτικές και πολιτιστικές συγκρούσεις στον καπιταλισμό. Τούτου λεχθέντος, η θρησκεία και η κουλτούρα των Παλαιστινίων δεν αίρει το δικαίωμά τους για γη και αυτοδιάθεση: Το πρόβλημα δεν είναι η στήριξη στους Παλαιστινίους· το πρόβλημα είναι η άγνοια, η απλοϊκότητα, ο φανατισμός, ο μανιχαϊσμός, η εξιδανίκευση του θύματος.

Τελικά η woke κουλτούρα λειτουργεί ως πολιορκητικός κριός του Ισλάμ στη Δύση;

Από τη στιγμή που υπάρχει κατηγορία περί «ισλαμοφοβίας» και έχει περιοριστεί πολύ το δικαίωμα του κριτικού σχολιασμού της μωαμεθανικής θρησκείας και του τρόπου ζωής, είναι προφανές ότι οι ισλαμιστές έχουν σημειώσει επιτυχίες. Με το να αποτελούν μέρος των ψηφοφόρων της αριστεράς, τα αιτήματά τους (αλλοίωση της διδακτικής ύλης στα σχολεία, πολυπολιτισμικότητα κτλ) έχουν νομιμοποιηθεί: τα αριστερά κόμματα πιέζουν τις κυβερνήσεις για την ικανοποίηση διαφόρων διεκδικήσεων, οι οποίες, στην πραγματικότητα, αντιβαίνουν στο πνεύμα των νόμων.

Η αριστερά σήμερα στηρίζει το πιο δεξιό πολιτικό όραμα στον κόσμο: Τον ισλαμικό εισοδισμό. Και αρνείται να προστατέψει τους εκκοσμικευμένους και ενταγμένους μουσουλμάνους οι οποίοι ζουν κάτω από αφόρητη πίεση.

Επιστρέφοντας στην τρέχουσα κρίση, νομίζω ότι το ζήτημα του Ισλάμ ή του μη-Ισλάμ πρέπει να παραμεριστεί και να βρεθεί μια λύση δύο κρατών: Οι Παλαιστίνιοι είναι υποχρεωμένοι να κάνουν περισσότερους συμβιβασμούς απ’ ό,τι στη δεκαετία του 1990.