αγριμολογος

Ζητήματα ελευθερίας

Farrokhroo Parsa: «Δεν πρόκειται να γυρίσω πίσω στην ιστορία»

Στις 8 Μαΐου 1980, εκτελέστηκε διά πυροβολισμού μία γυναίκα που πραγματοποίησε ένα ασυγχώρητο έγκλημα για τους Ισλαμιστές του Ιράν. Τόλμησε να παλέψει για την ισότητα των φύλων, να δώσει θάρρος σε όλες εκείνες που είδαν τα δικαιώματά τους να χάνονται από τη μία μέρα στην άλλη και να παρέχει σε κάθε πολίτη πρόσβαση στη μόρφωση. Είχε το θράσος, επιπλέον, να πει «όχι» στη hijab. Καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή «έσπειρε το μίσος στη Γη και πάλεψε ενάντια στο Θεό».

Η Farrokhroo Parsa ήταν γιατρός, εκπαιδευτικός και βουλευτής. Έγινε η πρώτη γυναίκα υπουργός της ιρανικής κυβέρνησης, όταν ανέλαβε το Υπουργείο Παιδείας επί πρωθυπουργίας του Amir Abbas Hoveida. Υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πάλεψε σκληρά για την ενδυνάμωση των γυναικών. Ύψωσε τη φωνή της σε μία εποχή που πολλές το είχαν ανάγκη και λιγότερες το τόλμησαν, ενώ πλήρωσε με το υπέρτατο τίμημα: Την ίδια της τη ζωή.

Η μητέρα της, Fakhr-e Afagh, αρθρογραφούσε για το γυναικείο περιοδικό Jahan-e Zan (Ο Κόσμος της Γυναίκας), μιλούσε ανοιχτά για την ισότητα των φύλων και μαχόταν για το δικαίωμα των μικρών κοριτσιών στην εκπαίδευση. Οι απόψεις της θεωρούνταν ιδιαίτερα ριζοσπαστικές και τράβηξαν τη προσοχή της συντηρητικής κυβέρνησης. Η οικογένεια, λοιπόν, απελάθηκε από την πρωτεύουσα στην πόλη Qom. Εκεί, η έγκυος Afagh τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό. Λίγο αργότερα, στο σπίτι αυτό έφερε στον κόσμο τη Farrokhroo.

Μεγάλωσε γνωρίζοντας πως δεν αξίζει τίποτα λιγότερο από τους άνδρες. Σπούδασε ιατρική κι έγινε καθηγήτρια βιολογίας στο Λύκειο Jeanne d’Arc της Τεχεράνης. Μαθητής της, μάλιστα, ήταν  Farah Diba, που αργότερα έμεινε στην ιστορία ως Βασιλιάς Mohammad Reza Pahlavi.

Το 1963, η Parsa κατάφερε να μπει στη Βουλή κι έφερε στο Ιράν το κίνημα των σουφραζέτων. Ήταν, επίσης, η ήρεμη δύναμη που καθοδηγούσε τον αγώνα για την καθιέρωση νόμων που εξασφάλιζαν την ισότητα των μελών της οικογένειας, ανεξαρτήτως φύλου. Το 1965, έγινε Υφυπουργός Παιδείας και, στις 27 Αυγούστου του 1968, ανέλαβε τη διοίκηση του Υπουργείου. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας που μία γυναίκα κατακτούσε τέτοια θέση.

Μέχρι το 1979, το Ιράν θεωρούταν ένα από τα πιο ανεπτυγμένα έθνη του κόσμου. Εκείνη τη χρονιά, όμως, ξέσπασε η επανάσταση – μία επανάσταση που γύρισε τους Ιρανούς χρόνια πίσω, επαναφέροντας τη Σαρία. Η hijab έγινε υποχρεωτική σε δημόσιους χώρους, οι διαζευγμένοι πατέρες έπαιρναν αυτόματα την επιμέλεια του πρωτότοκου παιδιού και οι γυναίκες έχασαν θεμελιώδη δικαιώματα.

Η Farrokhroo, ήταν μία από τις πολλές που πάλεψαν ενάντια στις αλλαγές αυτές.

«Η συνωμοσία της σιωπής πρέπει να τελειώσει εδώ.  Με τη σιωπή και την απάθειά μας, παραμένουμε αδύναμοι και ηττημένοι. Πώς θα συγχωρέσουμε και θα ξεχάσουμε αυτούς που δε σταματούν να σκοτώνουν;», έλεγε.

Όπως είναι επόμενο, συνελήφθη από το Επαναστατικό Δικαστήριο και τον επικεφαλής Ayatollah Khalkali. Αντιμετώπισε μία σειρά κατηγοριών, αναμεσά τους η ενθάρρυνση των αθλητριών να φορούν σορτς κατά τη διάρκεια των αγώνων, αλλά και των γυναικών να συμμετάσχουν στην πολιτική – κάτι που ο Ayatollah θεωρούσε συνώνυμο της πορνείας. Φυλακίστηκε, υπέφερε, αλλά δε λύγισε στιγμή.

«Είμαι γιατρός, δε φοβάμαι το θάνατο. Ο θάνατος είναι μονάχα μια στιγμή, τίποτα άλλο. Είμαι προετοιμασμένη να τον δεχθώ με ανοιχτές αγκάλες, παρά να καλυφθώ», ήταν τα τελευταία λόγια που έγραψε στα παιδιά της από το κελί της. «Δεν πρόκειται να προσκυνήσω όλους εκείνους που περιμένουν να πάρω πίσω πενήντα χρόνια αγώνων για την ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών. Δεν πρόκειται να φορέσω hijab και να γυρίσω πίσω στην ιστορία.»

*

Λινκ / πηγή >>>

Getty images

«Ο Απόστολος του Αλλάχ είπε: Εχω διαταχθεί να πολεμήσω τους ανθρώπους μέχρι να βροντοφωνάξουν: “Κανείς δεν δικαιούται να λατρεύεται εκτός από τον Αλλάχ”. Κι όταν φωνάξουν αυτό, προσευχηθούν όπως προσευχόμαστε και σφάξουν όπως σφάζουμε, τότε το αίμα και οι περιουσίες τους θα μας είναι ιερές» (Σ. Μπουκαρί, Τόμος.1, Βιβλίο 8, Χαντίντ 387).

Οι θηριωδίες του Ισλάμ και η αθωότητα της Δύσης

Η κριτική κατά του Ισραήλ έχει ενταθεί τελευταία εξαιτίας των επιθέσεών του στη Γάζα που έχουν οδηγήσει στον θάνατο χιλιάδων άμαχων Παλαιστινίων ανάμεσα στους κατοίκους της. Από μια πρώτη πλευρά, αυτή η επιθετική στάση των Ισραηλινών μοιάζει παράλογη. Από την άλλη, αν λάβει κανείς σοβαρά υπόψη το γεγονός πως το Ισραήλ παλεύει για την ύπαρξή του απέναντι σε αντιπάλους που του την αρνούνται, έχει κάποια λογική. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη πως οι παλαιστινιακές οργανώσεις, και ιδιαίτερα η Χαμάς και όσες στηρίζονται σε φανατικούς ισλαμιστές, θα κοπάσουν το πάθος τους για καταστροφή του Ισραήλ και εξόντωση κάθε Εβραίου που βρίσκεται στο διάβα τους. Σωστές είναι οι εκκλήσεις για ανθρωπισμό και παύση της στρατιωτικής επέλασης του Ισραήλ, όταν όμως κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί μια διαρκή ειρήνη και εξουδετέρωση των φανατικών ισλαμιστών, οι επιλογές για την κυβέρνηση της Ιερουσαλήμ περιορίζονται.

Οι υποστηρικτές των αντιπάλων του χριστιανισμού ή των Εβραίων κάνουν πάντα αναφορά σε ένα εδάφιο του Κορανίου που υποστηρίζει πως «αν σκοτώσεις έναν άνθρωπο είναι σαν να δολοφονείς ολόκληρη την ανθρωπότητα». Ετσι, αποφαίνονται πως το Ισλαμ είναι θρησκεία ειρήνης και αγάπης! Μόνο που δεν γίνεται αναφορά στο υπόλοιπο εδάφιο του ίδιου στίχου που τονίζει: «Αυτοί που κηρύττουν τον πόλεμο στον Αλλάχ και στον Απεσταλμένο του αντιμετωπίζονται με θάνατο. Η τιμωρία τους είναι ο αποκεφαλισμός, η σταύρωση ή το κόψιμο των χεριών και των ποδιών και στις δύο πλευρές. Αυτή ειναι η ατίμωσή τους σε αυτή τη ζωή και ακολουθούν βαρειές τιμωρίες και στην Αλλη» (Κοράνι 5:31-33). Είναι αυτονόητο ποιοι εννοείται πως «κηρύσσουν πόλεμο στον Προφήτη»: οι άπιστοι (χριστιανοί και Εβραίοι) και οι αποστάτες του Ισλάμ, καθώς και οι πολυθεϊστές (σιίτες)! Αυτά ακριβώς είναι που υποστηρίζουν όσοι προβαίνουν σε ανατριχιαστικές πράξεις μαζικών φόνων και εκτελέσεων στο όνομα του Ισλάμ. Και δεν παραβιάζουν βέβαια το Κοράνι!

Υπάρχει βέβαια κι ένα άλλο θέμα. Είναι κάθε ζωή «ιερή», σύμφωνα με τα ιερά κείμενα, ή μόνο αυτή των μουσουλμάνων; Πολλοί μελετητές του Ισλάμ επιμένουν πως ο σχετικός (ανθρωπιστικός) στίχος του Κορανίου οφείλει να ερμηνεύεται πως μόνο οι μουσουλμανικές ζωές πρέπει να θεωρούνται ιερές. Ενας από τους πιο παλιούς μελετητές του Κορανίου, ο Σαχίντ μπιν Τζουμπαγιάρ, διατύπωσε το σχετικό κείμενο σαν «αυτός που επιτρέπει να χυθεί αίμα μουσουλμάνου είναι σαν να επιτρέπει να χυθεί το αίμα όλων των ανθρώπων». Οι «άπιστοι» λοιπόν δεν μπορούν να περιμένουν να τους προστατέψει αυτός ο στίχος. Και ένα επίσης από τα έγκυρα «χαντίντ» (ιερά κείμενα ερμηνείας των διδασκαλιών του Προφήτη) του Σαχί Μπουκαρί ξεκαθαρίζει: «Ο Απόστολος του Αλλάχ είπε: Εχω διαταχθεί να πολεμήσω τους ανθρώπους μέχρι να βροντοφωνάξουν: “Κανείς δεν δικαιούται να λατρεύεται εκτός από τον Αλλάχ”. Κι όταν φωνάξουν αυτό, προσευχηθούν όπως προσευχόμαστε και σφάξουν όπως σφάζουμε, τότε το αίμα και οι περιουσίες τους θα μας είναι ιερές» (Σ. Μπουκαρί, Τόμος.1, Βιβλίο 8, Χαντίντ 387).

Είναι ειρωνικό να γίνεται αναφορά στο Ισλάμ σαν θρησκεία δήθεν ειρήνης, με αναφορές σε κείμενο του Κορανίου, που ακριβώς όμως ζητεί τη σφαγή των μη μουσουλμάνων! Ολοι αυτοί που ξεχύνονται στους δρόμους προπαγανδίζοντας τις ανθρωπιστικές τους προθέσεις απέναντι σε ανθρώπους που ουδέποτε αποκήρυξαν τις αντιλήψεις αυτές και που η θρησκεία τους επιτάσσει τέτοιες φρικτές πράξεις πώς είναι δυνατόν να εθελοτυφλούν και να προπαγανδίζουν την ανοχή μιας τέτοιας πραγματικότητας; Η θεώρηση μιας μουσουλμανικής κοινότητας, όπως λ.χ. της παλαιστινιακής, με τα κριτήρια και τα μέτρα μιας δυτικής κοινωνίας είναι τραγικό λάθος. Η αθωότητα της χριστιανικής Δύσης οφείλει να πάρει κάποια στιγμή τέλος…

✳︎

[©Ανδρέας Ανδριανόπουλος ―εφημερίδα «Τα Νέα» 31/05/2025 

◉