[λάβετε θέση απέναντι στην επιστήμη·

10/01/2022 § Σχολιάστε

Λαβετε θεση απεναντι στη θεωρια της εξελιξης του φαινομενου της ζωης και του ανθρωπου.

Ο αντιδαρβινισμός που μας ταλαιπωρεί

Για δεκάδες χρόνια βιολόγοι και γιατροί αγωνίζονται για περισσότερο μερίδιο επιστημών της ζωής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση – εις μάτην.

Μήπως η αναποτελεσματικότητα των μέτρων κατά του κορωνοϊού, η άρνηση του εμβολιασμού, οι θεωρίες συνωμοσίας και η αμφίσημη στάση κάποιων εκκλησιαστικών παραγόντων έχουν να κάνουν, σε κάποιο βαθμό, με αυτό το έλλειμμα όχι μόνο στην παιδεία αλλά και στην πληροφόρηση του κοινού; Το ερώτημα είναι εύλογο και η απάντηση σύνθετη.

Σε μια δημοσκόπηση με το ερώτημα «δέχεστε τη θεωρία της εξέλιξης;», που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science τo 2006, το ποσοστό του ΝΑΙ για την Ελλάδα ήταν 54%. Από τις 33 χώρες που περιελάμβανε η μελέτη, έξι είχαν χαμηλότερο ποσοστό: Λιθουανία (50), Βουλγαρία (49), Λετονία (47), Κύπρος (46), ΗΠΑ (42) και Τουρκία (28). Σε τρεις από τις παραπάνω χώρες (Ελλάδα, Βουλγαρία, Κύπρος) η Ορθοδοξία είναι το κοινότερο θρήσκευμα. Νεότερα στοιχεία υπάρχουν και για άλλες έξι ευρωπαϊκές χώρες στις οποίες η Ορθοδοξία αποτελεί το κύριο θρησκευτικό στοιχείο: Ρωσία (65), Σερβία (61), Γεωργία (58), Ρουμανία (56), Ουκρανία (54) και Λευκορωσία (43) (τα ποσοστά είναι εκτιμήσεις από διαγράμματα και επομένως μπορεί να διαφέρουν ελαφρώς από τα πραγματικά νούμερα που δεν είναι διαθέσιμα). Και στις εννέα ορθόδοξες χώρες το ποσοστό είναι κατώτερο από τον μέσο όρο (69%) των 25 μη ορθοδόξων χωρών της Ευρώπης. Η πιθανότητα να είναι τυχαία αυτή η κατανομή των ποσοστών μεταξύ ορθοδόξων και μη ορθοδόξων χωρών είναι 3:10.000. Η σχέση είναι αιτιώδης, αλλά ποια είναι τα αίτια;

Δεν υπάρχει τίποτε στο δόγμα ή στην ιστορία της Ορθοδοξίας που να την καθιστά περισσότερο εχθρική προς τη θεωρία της εξέλιξης απ’ ό,τι τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ή τον Προτεσταντισμό. Δεν έχει στήσει Ιερές Εξετάσεις, δεν έχει εμπλακεί σε ενδο-χριστιανικούς πολέμους. Φρενάρισε όμως, σε συνδυασμό με την οθωμανική κυριαρχία, την έλευση της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού και έμεινε αμέτοχη στη διαμόρφωση του δυτικού πολιτισμού, ένα βασικό χαρακτηριστικό του οποίου είναι ο διαχωρισμός της πολιτειακής και της θρησκευτικής εξουσίας. Κατολίσθησε έτσι στην ομάδα των φονταμενταλιστών του Αμερικανικού Προτεσταντισμού και του Ισλάμ, όπου πρέπει να ανατρέξουμε για να βρούμε ποσοστά κατώτερα εκείνων που σπιλώνουν τη χώρα μας. Και όμως δεν έχουμε τίποτε το κοινό με τον ρατσισμό του πρώτου ή τον υποβιβασμό της γυναίκας του δεύτερου, για να αναφέρω μόνο δύο χαρακτηριστικά. Το ότι τα ποσοστά μας βάζουν στην ίδια κατηγορία μας αδικεί στην καλύτερη περίπτωση, μας υποτιμά στη χειρότερη.

Τι πρέπει να γίνει; Η Εκκλησία της Ελλάδος οφείλει να διαμορφώσει και να διακηρύξει μια ξεκάθαρη θέση έναντι της θεωρίας της εξέλιξης, όπως έκανε η Ρωμαιοκαθολική το 1996. Η σιωπή ισοδυναμεί με άρνηση. Κανένα θρησκευτικό δόγμα και καμιά ιδεολογία δεν μπορεί να μονοπωλήσει τις κοινωνίες. Η διαφορετικότητα είναι νόμος της φύσης και η συνύπαρξη με το διαφορετικό απαιτεί τη συνεννόηση και τη συνεργασία. Η φυσική επιστήμη αποτελεί ένα συμπαγές σώμα.

Το να δεχόμαστε την ιατρική που είναι μέρος της βιολογίας και να απορρίπτουμε τη θεωρία της εξέλιξης, που είναι η θεμελιώδης αρχή της βιολογίας, αποτελεί αντίφαση.

Προβάλλουμε, από άγνοια ή σκοπιμότητα, μια όψη της θεωρίας της εξέλιξης, τον ανταγωνισμό μεταξύ ατόμων και ειδών. Αλλά αποσιωπούμε την εξελικτική ερμηνεία του αλτρουισμού και της ενσυναίσθησης που βρίθουν στο ζωικό βασίλειο και στον άνθρωπο – μια άλλη αντίφαση. Μέσα από την εξέλιξη, η επιστήμη αποκαλύπτει τα βαθιά αίτια του ψυχισμού του ανθρώπου και δείχνει ότι η ζυγαριά γέρνει προς τη συνεργασία και την κοινωνικότητα (παράδειγμα η εργασία του Νικόλα Χρηστάκη, όπως την παρουσιάζει στο βιβλίο του «Προσχέδιο»). Εφοδιάζει έτσι με εργαλεία όσους είναι ταγμένοι στην υπηρεσία της κοινωνίας.

Η Εκκλησία είναι κύρια δύναμη προς αυτή την κατεύθυνση. Η επιστήμη καταθέτει την προσφορά της και αναμένει ανταπόκριση. Πρόσφατα, η προκλητικότητα της γείτονος χώρας μας έκανε να κραυγάζουμε εναγωνίως προς τους εταίρους μας ότι τα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ενωσης βρίσκονται απέναντι από την ακτή της Μικράς Ασίας. Παράλληλα, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τους υπενθυμίζουμε ότι τα πολιτισμικά σύνορα της Ευρώπης αφήνουν έξω τα Βαλκάνια. Και αυτό αποτελεί μια άλλη αντίφαση.

Οι αντιφάσεις έχουν κοινό τροφό: το ιστορικό φορτίο που δεν μπορούμε να αποτινάξουμε από τις πλάτες μας. Τις ζούμε καθημερινά ως δυσπιστία (καμιά φορά και εχθρότητα) στην επιστημονική γνώση, δεισιδαιμονίες, προτιμήσεις για εύκολες λύσεις. Ο κορωνοϊός τις έφερε στο προσκήνιο με δραματικό τρόπο. Ομως δεν μπορούμε να ζούμε εσαεί μέσα σε αντιφάσεις. Το κόστος είναι μεγάλο, υποβιβάζει την ποιότητα της ζωής μας και πριονίζει τη θέση μας μέσα στον πολιτισμένο κόσμο.

Επαναλαμβάνω την έκκληση προς όσους έχουν ή μπορούν να έχουν ρόλο. Λάβετε θέση απέναντι στην επιστήμη, λάβετε θέση απέναντι στη θεωρία της εξέλιξης του φαινομένου της ζωής και του ανθρώπου.

*

Ο ©Λευτέρης Ζούρος στην Καθημερινή, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης, αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, πρόεδρος της Ελληνικής Εξελικτικής Εταιρείας.

⚙︎

[ανύψωσις χαρταετών δι’ επιστημονικούς σκοπούς·

15/03/2021 § Σχολιάστε

Η ανύψωσις χαρταετών δι’ επιστημονικούς σκοπούς ήρχισε κατά τα μέσα του 18ου αιώνος. Το 1752 ο Βενιαμίν Φραγκλίνος έκαμε το μνημειώδες εκείνο πείραμά του, κατά το οποίον είλκυσεν ηλεκτρισμόν από τον αέρα και απέδειξε την ηλεκτρικήν φύσιν της αστραπής. Επίσης λέγεται ότι συστηματικά επιστημονικά πειράματα δι’ ανυψώσεως αετών εγένοντο κατά το τελευταίον τέταρτον του 19ου αιώνος.

*

[Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικό Λεξικών Ηλίου

[Αυτό τον καιρό, η Εκκλησία θυμίζει το Χριστόδουλο ·

20/11/2020 § Σχολιάστε

Επενδυτικες υποκρισιες της Ορθολοξιας

Κάποια εποχή, ο «μακαριστός» Χριστόδουλος επετίθετο κατά των επιστημόνων και διανοουμένων με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς και προωθούσε μια ιδέα της πίστης βασισμένη στις γνωστές ιδεοληψίες του. Μετά αρρώστησε και απεβίωσε ταλαιπωρημένος. Όσο, όμως, ήταν άρρωστος, δεν αρκέστηκε σε προσευχές και λοιπά τεχνάσματα, που τόσο προωθεί η Εκκλησία, αλλά απευθύνθηκε στους ειδικούς επιστήμονες, τους ίδιους δηλαδή που λίγο καιρό πριν ειρωνευόταν και καθύβριζε. Στο βιβλίο του κ. Μανώλη Βασιλάκη «Η μάστιγα του Θεού» υπάρχει άφθονο υλικό προς απόδειξη της νοοτροπίας του. Το βιβλίο δεν αναφέρεται στην εποχή, που ο Χριστόδουλος είχε ασθενήσει. Σταματά κάπου το 2005, όταν τα απανωτά σκάνδαλα της Εκκλησίας (Γιοσάκης, Κουλοσούσας κ.ο.κ.) είχαν προκαλέσει σφοδρές ενδοεκκλησιαστικές αναταράξεις από τις οποίες ο Χριστόδουλος βγήκε αλώβητος και προσποιούμενος ότι είχε μια χαρά λιακάδα, ενώ οι καταιγίδες μαίνονταν.

Αυτό τον καιρό, η Εκκλησία θυμίζει το Χριστόδουλο, πράγμα ελάχιστα παράδοξο διότι ο κάποτε πολέμιός του, Ιερώνυμος, μπορεί να μη διακατέχεται από τον έρωτα με τις κάμερες του ασπόνδου προκατόχου του αλλά παραμένει δέσμιος των γνωστών νοοτροπιών που επικρατούν από αμνημονεύτων χρόνων στο χώρο του. Άφησε για μήνες διαφόρους ιερωμένους κάθε βαθμού να ασχημονούν κατά των επιστημόνων, να αποτρέπουν τον κόσμο να φοράει μάσκες και να τηρεί μέτρα προστασίας κατά του κορωνοϊού, απέφυγε επιμελώς να επιβάλει σε όσες μητροπόλεις υπάγονται στη δικαιοδοσία του να τηρούν αυτά τα μέτρα και τήρησε μια γενικά αντιεπιστημονική στάση σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή, προκειμένου η Εκκλησία να μη χάσει τη δύναμη που (πιστεύει ότι) της δίνει ένα ποίμνιο στοιβαγμένο σε εκκλησίες, λιτανείες και προσκυνήματα. Μετά ήλθε το φετινό φθινόπωρο, ο αριθμός των κρουσμάτων αυξήθηκε κατακόρυφα μαζί με αυτό των διασωληνωμένων και των νεκρών από τον κορωνοϊό και ασθένησε και ο Ιερώνυμος, ο οποίος νοσηλεύεται σε ΜΕΘ «για προληπτικούς λόγους».

Σε μια εποχή, που ένας ασθενής από κορωνοϊό δυσκολεύεται ολοένα περισσότερο να βρει θέση σε ΜΕΘ, αν χειροτερέψει η υγεία του, ο Αθηνών ανεύρε εύκολα τέτοια κλίνη «για προληπτικούς λόγους». Το πρόβλημα δεν είναι η καθαυτή νοσηλεία του. Μιλάμε για τον προϊστάμενο του ίδιου οργανισμού, που εκπρόσωποι και ρασοφόροι εργαζόμενοί του έδωσαν ρεσιτάλ τους προηγουμένους μήνες κατά των μέτρων προστασίας και προέτρεπαν τους πιστούς να βγάζουν τις μάσκες μέσα στο ναό ή δήλωναν, ότι η Θεία Κοινωνία περιέχει αλκοόλ «και το αλκοόλ σκοτώνει τα μικρόβια» (τάδε έφη ο άρτι εκλιπών μητροπολίτης Λαγκαδά προ καιρού). Του ίδιου οργανισμού που η προσφάτως ασθενής κεφαλή του κάλεσε πρόσφατα την κυβέρνηση να ανοίξει τους ναούς για τους εορτασμούς των Χριστουγέννων κόντρα σε κάθε λογική και υπόδειξη της επιστημονικής κοινότητας!

Στα ζόρια, όμως, εκπρόσωποι της Εκκλησίας δεν έχουν κανένα πρόβλημα να αποταθούν στους ειδικούς και να νοσηλευτούν στα νοσοκομεία, διότι καλές και άγιες οι προσευχές και οι εξυπνάδες και οι λεκτικοί τραμπουκισμοί κατά των επιστημόνων αλλά στις δύσκολες στιγμές πρώτοι και καλύτεροι οι ίδιοι εκπρόσωποι σπεύδουν να καπαρώσουν κλίνες ΜΕΘ ακόμα και αν νοσούν ελαφρά. Στα ίδια νοσοκομεία που οι περισσότεροι από τους απλούς πιστούς βλαστημούν ειδικά αυτή την εποχή να ανεύρουν κρεβάτι νοσηλείας και, αν ασθενήσουν από τον κορωνοϊό, είτε θα δυσκολευτούν να βρουν κλίνη ΜΕΘ είτε θα τους συσταθεί να νοσηλευτούν κατ’ οίκον όπως η ηλικιωμένη γυναίκα στην Καβάλα, που βρέθηκε νεκρή από τον κορωνοϊό έχοντας πεσμένο δίπλα της τον ΑμεΑ υιό της.

Κάπως έτσι, λοιπόν, ουκ ολίγοι εκπρόσωποι της Εκκλησίας αποδεικνύουν για μια ακόμα φορά, ότι στις δύσκολες στιγμές επιλέγουν να σώσουν τη ζωή τους απευθυνόμενοι σε αυτούς, τους οποίους βρίζουν από άμβωνος μπροστά στο ποίμνιό τους, το ίδιο ποίμνιο που στις ίδιες δύσκολες στιγμές δεν έχει το προνόμιο της «προληπτικής» νοσηλείας ακόμα και της απλής νοσηλείας.

*

©Παναγιώτης Περιβολάρης στο facebook

*

Διαβάστε της Μεγάλης Επιχείρησης >

[Η παγίδα του Θουκυδίδη ·

02/06/2020 § Σχολιάστε

Πηγή πρωτότυπης φωτογραφίας: AP (επεξεργασμένη δραστικά από αγριμολόγο)

Γράφει ο ©Αντώνης Εφραιμίδης
στην Athens Review of Books 13/05/2020, Τεύχος 117 – ΜΑΪΟΣ

Τον όρο «παγίδα του Θουκυδίδη» επινόησε ο Γκρέιαμ T. Άλλισον στο βιβλίο του Προορισμένοι για πόλεμο: Μπορούν οι ΗΠΑ και η Κίνα να αποφύγουν την παγίδα του Θουκυδίδη;[1] για να περιγράψει την ερμηνεία του μεγάλου ιστορικού για τα αίτια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Με λίγα λόγια η θεωρία αυτή υποστηρίζει ότι όταν μια ισχυρή κυρίαρχη δύναμη αντιλαμβάνεται την άνοδο μιας άλλης που απειλεί να την επισκιάσει, μοιραίως οδηγείται σε σύγκρουση μαζί της. Τον 5ο αιώνα π.Χ. η Σπάρτη ήταν η κυρίαρχη δύναμη και η Αθήνα ήταν η ανερχόμενη. Αφορμές για την σύρραξη υπήρξαν πολλές, αλλά η αιτία ήταν αυτή.
Ο συγγραφέας κατόπιν παρομοιάζει την Κίνα με την Αθήνα και τις ΗΠΑ με την Σπάρτη και συμπεραίνει μετά από διεξοδική ανάλυση και επιχειρήματα ότι οι δύο σημερινές υπερδυνάμεις κινδυνεύουν να πιαστούν στην παγίδα του Θουκυδίδη και να οδηγηθούν σε πόλεμο.
Η ξαφνική επιδρομή του COVID-19 όξυνε τις σχέσεις μεταξύ Κίνας και Αμερικής και επανέφερε έντονα στο προσκήνιο τον παραλληλισμό με τον Πελοποννησιακό Πόλεμο.
Αξίζει, και ίσως επιβάλλεται, να μελετήσουμε αυτόν τον παραλληλισμό με βάση όχι μόνο τα περίπου γνωστά επιχειρήματα που επικαλείται ο συγγραφέας, αλλά και τις πρόσφατες εξελίξεις με τον κορωνοϊό που πραγματικά απειλούν την ανθρωπότητα και έχουν προκαλέσει βαθιά ανησυχία σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου.
Από την εποχή του « Μεγάλου Τιμονιέρη» Μάο Τσετούνγκ, υπό την ηγεσία του οποίου το Κομμουνιστικό Κίνημα οδήγησε την χώρα σε επαναστατική ανόρθωση) οι βολές της Κίνας προς τις ΗΠΑ είχαν γίνει εμφανείς και έντονες. Δεν ήταν μόνον στόχος του κομμουνιστικού καθεστώτος η Αμερική. Ήταν και στρατηγικός στόχος μιας χώρας που αναδυόταν από μια κατάσταση σατραπικής αποσύνθεσης με ανάγκη και αναζήτηση ζωτικού χώρου για τα πολλά εκατομμύρια των κατοίκων της. Η προσωνυμία «χάρτινη τίγρη» που απέδωσε ο Μάο στην Αμερική ήταν ενδεικτική αυτής της αρχικής στοχοποίησης. Αυτή η εξέλιξη ήταν το πρώτο στοιχείο της θεωρίας της Θουκυδίδειας παγίδας. Από τότε είχε αρχίσει η συζήτηση περί πολέμου Κίνας-Αμερικής.
Ακολούθησε κατόπιν το μεγάλο άνοιγμα της Δύσης προς την Κίνα με την επίσκεψη του Νίξον στο Πεκίνο το 1972. Το συμβάν αυτό είχε προκαλέσει σεισμό στις κρατούσες αντιλήψεις της εποχής. Πολλοί μίλησαν τότε για κοινό στρατηγικό αντιπερισπασμό Κίνας και Αμερικής εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτή η θεωρία όμως γρήγορα κατέρρευσε. Όπως αποδείχθηκε περίτρανα, η βάση της σινοαμερικανικής προσέγγισης ήταν καθαρά οικονομική. Η έμπνευση του εγχειρήματος αποδίδεται στον Χένρυ Κίσσινγκερ και σημάδεψε το έναυσμα της λεγόμενης Παγκοσμιοποίησης που άργησε λίγο να υλοποιηθεί λόγω του θανάτου του Μάο και του σκανδάλου του Γουότεργκεϊτ. Έτσι οι τροχοί της εμπορικής παγκοσμιοποίησης μπήκαν σε κίνηση επί Ρέηγκαν και Θάτσερ από τις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Η εξίσωση της παγκοσμιοποίησης ήταν αρχικά πολύ απλή. Από τη μια πλευρά υπήρχαν μεγάλα αποθέματα κεφαλαίου που αναζητούσαν κερδοφόρες επενδυτικές ευκαιρίες. Από την άλλη υπήρχε ένα τεράστιο ανθρώπινο δυναμικό που προσφερόταν έναντι όχι απλά ανταγωνιστικού, αλλά σχεδόν μηδενικού κόστους. Και βέβαια, αν και η Κίνα αποτελούσε την μεγαλύτερη δεξαμενή αυτού του δυναμικού, υπήρχαν και άλλες υπανάπτυκτες ή «αναπτυσσόμενες» χώρες (κατά την φρασεολογία εκείνης της εποχής) που καθιστούσαν την επενδυτική ευκαιρία δελεαστική, αν όχι ακατανίκητη. « Read the rest of this entry »

Where Am I?

You are currently browsing the Science category at αγριμολογος.