[ο ισλαμο-αριστερισμός ή η αμοιβαία εξαπάτηση
04/08/2023 § Σχολιάστε
©Radika Khimji, experimenter, 2020 Kolkata
«Σήμερα, μία είναι η απάντηση απέναντι στην απειλή που βαραίνει πάνω από τον Πολιτισμό: το επαναστατικό Ισλάμ! Μονάχα άνδρες και γυναίκες οπλισμένοι με μία απόλυτη πίστη στις θεμελιώδεις αρχές της αλήθειας, της δικαιοσύνης, της αδελφοσύνης, είναι ικανοί να οδηγηθούν του αγώνα και να απελευθερώσουν την ανθρωπότητα από την αυτοκρατορία του ψεύδους»[1]. Αυτές οι φράσεις του τρομοκράτη Κάρλος εικονογραφούν ένα από τα πιο εκπληκτικά φαινόμενα των τελευταίων χρόνων: τη σύντηξη της άθεης άκρας αριστεράς με τον θρησκευτικό ριζοσπαστισμό. Από το 1982 ήδη, Ο Ιρανός φιλόσοφος Νταριούς Σαγεγκάν θεωρητικοποίησε καλύτερα από όλους την σύγκρουση ανάμεσα στον ιστορικό λόγο και την άχρονη αποκάλυψη, «την ιδεολογοποίηση της παράδοσης», την αλληλοεπικάλυψη δύο ασύμβατων κατηγοριών, έτσι καθώς την εκφράζει ό σιίτης της διανοητής του 20ού αιώνα, Αλί Σαριάτι, επικολλώντας μαρξιστικές θεωρίες πάνω σε ένα προφητικό κύκλο και προπαγανδίζοντας πάρα τις επιφυλάξεις του, την εκκοσμίκευση του Ισλάμ[2]. Ο Ισλάμο-αριστερισμός, επινοήθηκε συγκεκριμένα από τους άγγλους τροτσκιστές του Socialist Worker’s Party: διαπιστώνοντας πως η θρησκεία του Προφήτη, αν και αντιδραστική, είναι ένας παράγων ανατροπής και όχι παθητικότητας μες στην καρδιά των κοινωνιών μας, υποστηρίζουν ένα λογικό εισχωρητισμό, στρατηγικές και προσωρινές συμμαχίες μαζί της, πάνω σε ορισμένα θέματα. Η ελπίδα μιας επαναστατικής μειονότητας να δει το Ισλάμ να γίνεται η αιχμή του δόρατος μιας καινούργιας εξέγερσης εν ονόματι των καταπιεσμένων, δεν στερείται μιας αμοιβαίας υστεροβουλίας: τροτσκιστές, εναλλακτικοι, τριτοκοσμιστες χρησιμοποιούν τους ισλαμιστές σαν ένα πολιορκητικό κριό εναντίον του φιλελεύθερου καπιταλισμού. Το μίσος για την παγκόσμια αγορά αξίζει κάποιους συμβιβασμούς σχετικά με τα βασικά δικαιώματα, προπάντων με αυτό που αναφέρεται στην ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι φονταμεταλιστές, μεταμφιεσμένοι σε φίλους της ανεκτικότητας, χρησιμοποιούν την τακτική της απόκρυψης και εκμεταλλεύονται την αριστερά για να προωθήσουν τα πιόνια τους κάτω από τη μάσκα μιας προοδευτικής ρητορικής. Διπλή κοροϊδία: οι μεν υποστηρίζουν την μαντήλα και την πολυγαμία εν ονόματι της πάλης ενάντια στο ρατσισμό και την την νεοαποικιοκρατία. Οι δε υποκρίνονται πως πολεμούν την παγκοσμιοποίηση, για να επιβάλλουν τη δική τους πίστη. Δύο ρεύματα σκέψη συνενώνονται προσωρινά εναντίον ενός κοινού εχθρού: δεν είναι δύσκολο να προβλέψουμε ποιος θα συντρίψει τον άλλον μόλις επιτευχθούν η επιδιωκόμενοι στόχοι. Η αριστερίστικη αδιαλλαξία που αρνείται κάθε συμβιβασμό με την αστική τάξη και δεν βρίσκει λόγους αρκετά σκληρούς για να στηλιτεύσει τους «μικρούς Λευκούς», συνεργάζεται δραστήρια με τα πιο αντιδραστικά στοιχεία της μουσουλμανικής θρησκείας. Αλλά αν η ακροαριστερά φλερτάρει με τόση επιμονή αυτή την απολυταρχική θεωρία, ίσως να το κάνει περισσότερο λόγω μιας πραγματικής συγγένειας παρά από οπορτουνισμό. Αυτή που δεν αποχωρίστηκε πότε της τον κομμουνισμό, απόδείχνει για άλλη μια φορά πως το αληθινό της πάθος δεν είναι η ελευθερία, αλλά η υποδούλωση εν ονόματι του δικαίου.
_____________
[1] Ilich Ramirez Sanchez, ο επονομαζόμενος Κάρλος, L’ Islam revolutionaire.
[2] Daryus Shayegan, Qu’est-ce qu’une revolution religieuse? 1982, Albin Michel, καινούργια έκδοση με πρόλογο, 1991
[Από το βιβλίο του Πασκάλ Μπρυκνέρ, Η τυραννία της μεταμέλειας, δοκίμιο πάνω στον δυτικό πολιτισμό, εκδόσεις Αστάρτη.
◉
[πολυπολιτισμικότητα και ανοχή ·
27/07/2023 § 1 σχόλιο
©Mariza Merz: Sprayed box Paraffin And Flowers. Courtesy Thomas Daine gallery London.
Άρθρο του ©Δημήτρη Δημητράκου, στα ΝΕΑ 26 Ιουλίου 2023
[Η πολυπολιτισμικότητα και η ανοχή είναι αρχές που διέπουν τις σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες. Είναι μάλιστα τα κύρια ελκυστικά τους χαρακτηριστικά. Δεν αποτελούν μια ιδεολογία σύμφωνα με την οποία πρέπει να υπάρχει ανοχή ακόμα και γι’ αυτούς που είναι καταστατικά αντίθετοι στην ανοχή· που απορρίπτουν την ανοχή στο όνομα της δικής τους κουλτούρας, και που απαιτούν από τους υπόλοιπους να είναι ανεκτικοί με την μη ανεκτικότητά τους…στο όνομα της πολυπολιτισμικότητας και της ανοχής] .
https://www.tanea.gr/…/polypolitismikotita-lfkai-anoxi/
Μια προηγμένη πλουραλιστική κοινωνία είναι πολυπολιτισμική και ανεκτική με την έννοια ότι είναι δυνατή και ευκταία η αρμονική συμβίωση μεταξύ ανθρώπων που έχουν μεταξύ τους πολλές πολιτιστικές διαφορές.
Τόσο η πολυπολιτισμικότητα όσο και η ανοχή είναι αρχές συνυφασμένες με τον πολιτισμό της ανοιχτής, δημοκρατικής κοινωνίας. Έχουμε συνηθίσει να τις αποδίδουμε στον δυτικό πολιτισμό. Όμως είναι καθολικές αξίες. Πολυπολιτισμική ήταν η Περσική αυτοκρατορία, που δεν συγκαταλέγεται στη δυτική πολιτισμική παράδοση. Και έδειξε πολύ μεγαλύτερη ανοχή η Οθωμανική αυτοκρατορία από χώρες της δυτικής Ευρώπης όταν υποδέχθηκε χιλιάδες Εβραίους πρόσφυγες που εκδιώχθηκαν από την Ισπανία και την Πορτογαλία στο τέλος του 15ου αιώνα.
Ας δούμε τον συνδυασμό αυτόν της πολυπολιτισμικότητας με την ανεκτικότητα θαρραλέα και όχι ως μια στάση υποχώρησης σε μια πίεση. Στη σύγχρονη ανοιχτή κοινωνία το κόστος – δηλαδή το συνολικό μέγεθος ζημίας σε κόπο, χρόνο, χρήμα, κίνδυνο- μη ανοχής ομάδων ανθρώπων που ανήκουν σε διαφορετικές μεταξύ τους πολιτιστικές παραδόσεις είναι μεγαλύτερο από το κόστος ανοχής συμβίωσης μαζί τους.
Βέβαια δεν μπορεί να υπάρξει ανοχή για κάθε είδος ανοχής – ακόμα και στους οίκους που φέρουν το όνομά της. Κυρίως δεν μπορεί να υπάρξει ανοχή για τον μη… ανεκτικό. Υπάρχουν κουλτούρες που είναι καταστατικά ασύμβατες με την πολυπολιτισμικότητα, με την έννοια ότι για τους φορείς της, το κόστος ανοχής άλλου έθους, άλλου συστήματος δοξασιών και άλλου τρόπου ζωής είναι δυσβάστακτο. Ενσωματώνουν, επομένως, την εναντίωση στη πολυπολιτισμικότητα μέσα στο έθος τους. Αξιώνουν να μην καταβάλουν το κόστος προσαρμογής στο θεσμικό πλαίσιο που εξασφαλίζει την πολυπολιτισμικότητα και την ανοχή, δηλαδή να εξαιρεθούν από ορισμένες υποχρεώσεις επικαλούμενοι την κουλτούρα τους.
Αξίζει στο σημείο αυτό να θυμηθούμε τι έγραφε ο Καρλ Πόπερ το 1943-5, έχοντας κατά νου τα ολοκληρωτικά καθεστώτα με τα οποία βρισκόταν σε πόλεμο ο ελεύθερος κόσμος: «το παράδοξο της ανοχής: η απεριόριστη διαλλακτικότητα θα πρέπει να οδηγήσει στην εξαφάνιση της ανοχής. Αν επεκτείνουμε την απεριόριστη ανοχή ακόμα και σ’ εκείνους που είναι αδιάλλακτοι, αν δεν είμαστε προετοιμασμένοι να υπερασπιστούμε μια ανεκτική κοινωνία από την απειλή των αδιάλλακτων, τότε οι ανεκτικοί θα αφανιστούν μαζί μ’ αυτούς η ίδια η ανοχή».
Όσοι αγνοούν ή παραθεωρούν την έκκληση του Karl Popper, δίνουν ένα εντελώς διαφορετικό νόημα στην πολυπολιτισμικότητα. Θεωρούν ότι εκφράζει μια ανυπαρξία φρονήματος και ουσίας στο δυτικό πολιτισμό, ότι είναι ένας κενός χώρος υποδοχής νέων στοιχείων στα οποία καλό είναι να υποχωρούν.
Την αρχή της πολυπολιτισμικότητας είχε εφαρμόσει, χωρίς να την διατυπώσει, για πρώτη φορά μια εκπληκτική ιστορική προσωπικότητα, Η προσωπικότητα αυτή είναι ο Sir Charles James Napier (1782-1853), ο οποίος διατέλεσε τοποτηρητής της Κεφαλονιάς το 1822-30. Είκοσι χρόνια αργότερα διορίστηκε κυβερνήτης της Β. Ινδίας. Έμαθε για το ινδουιστικό έθιμο «σατί» που επικρατούσε εκεί, δηλαδή να καίγονται ζωντανές οι χήρες μαζί με τους νεκρούς συζύγους τους, και αποφάσισε την απαγόρευσή του. Πολλοί εναντιώθηκαν στην απαγόρευση εφόσον το «σατί» ήταν παμπάλαιο έθιμο και θα έπρεπε να το σεβαστεί ο νέος κυβερνήτης.
Ο πολυπολιτισμικός Napier τους έδωσε δίκιο. Απέσυρε την απαγόρευση. Τους είπε, μάλιστα, ότι έπρεπε ο καθένας να σέβεται τα έθιμα του άλλου. «Εσείς έχετε το έθιμο να καίγονται οι χήρες. Σεβαστό. Κι εμείς έχουμε ένα έθιμο: κρεμάμε τους άντρες που καίνε γυναίκες. Λοιπόν, θα στήνετε την πυρά, κι εμείς δίπλα θα στήνουμε μερικές κρεμάλες. Και θα ακολουθεί απαγχονισμός όσων συμμετείχαν στην καύση. Ο καθένας το έθιμό του». Το έθιμο αυτό εξαφανίστηκε σε σχετικά μικρό διάστημα.
Ο Napier είναι ο πρώτος διδάξας περί πολυπολιτισμικότητας. Αλλά το μάθημά του, δεν έγινε αντιληπτό στο βάθος του.
Διάλογος:
Stratos Fountoulis αλλο πολυπολιτισμικότητα κι άλλο πλουραλισμός, ο κ. Δημητράκος θα έπρεπε να το αναφέρει. Ο πλουραλισμός είναι σεβασμός στο κοινό σύνταγμα, όπου όλες οι μειονότητες και όλοι οι πολίτες υποτάσσονται στο σύνταγμα. Η πολυπολιτισμικότητα είναι ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή αυτά που λέει ο κ. Δημητράκος…
Απάντηση του Dimitris Dimitrakos
Stratos Fountoulis Πολυπολιτισμικότητα είναι η συμβίωση διαφόρων πολιτισμών στην ίδια χώρα, σύμφωνα με το Χρηστικό Λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών, καθώς και το Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας του Γιώργου Μπαμπινιώτη. Συμβίωση όμως σημαίνει ότι πρέπει να υπάρξει συμφωνία στους όρους που αυτή προϋποθέτει. Οι όροι αυτοί προβλέπονται από τους θεσμούς: το σύνταγμα, τους νόμους, αλλά και ορισμένες εδραιωμένες πολυτισμικές σταθερές. Ως ΙΔΕΟΛΟΓΗΜΑ όμως η πολυπολιτισμικότητα σημαίνει ενδοτικότητα στους …νταήδες που την επικαλούνται για να ορίσουν αυτοί πού πρέπει να υποχωρήσουν οι υπάρχοντες θεσμοί. Και υποστηρίζονται από ορισμένους πρωταγωνιστές της πολιτικής ορθότητας, που συγχέουν τον πλουραλισμό με αυτό το ιδεολόγημα και το παρουσιάζουν ως την τελευταία λέξη του φιλελευθερισμού.
απάντηση του Stratos Fountoulis
◉
Jazz 1: ο μοναδικός Satchmo
20/07/2023 § Σχολιάστε
Ο Λούις Άρμστρονγκ (Louis Armstrong, 4 Αυγούστου 1901 – 6 Ιουλίου 1971) (γνωστός και με τα προσωνύμια Satchmo ή Pops) ήταν Αμερικανός μουσικός της τζαζ. Υπήρξε μία χαρισματική προσωπικότητα και καινοτόμος ερμηνευτής, με πλούσια μουσικά προσόντα και σημαντική συνεισφορά στο είδος. Αποτελεί σήμερα έναν από τους δημοφιλέστερους τζαζ μουσικούς του 20ού αιώνα. Διακρίθηκε αρχικά ως τρομπετίστας και αργότερα ως τραγουδιστής της τζαζ και του μπλουζ. [wikipedia]
ακούστε το La vie en Rose
αγριμολογος 