αγριμολογος

[plaisir: Rose Wylie

16/07/2022 § Σχολιάστε

Rose Wylie: I Like To Be, 2020

Η Rose Wylie, ογδόντα επτά ετών, συνεχίζει να ζωγραφίζει στο ίδιο αγροτικό στούντιο στο Κεντ της Αγγλίας, από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, αλλά μόλις πρόσφατα έχει γίνει γνωστή στο ευρύ κοινό. Παραδόξως, η έκθεση ζωγραφικής μεγάλης κλίμακας που πραγματοποιήθηκε την περασμένη άνοιξη στη γκαλερί David Zwirner ήταν μόλις η τρίτη εμφάνισή της στη Νέα Υόρκη και η πρώτη σε σημαντική γκαλερί.

Στη New York Review of books διαβάζουμε: “Wylie is the opposite of what comes to mind when you think of an artist of a certain age rusticating in the Home Counties. She is a painter of verbs, and her large canvases (typically six feet by ten feet, more or less) are full of action: people dancing, playing sports, ice-skating, vamping, or working at a task, like butchering meat or driving a car. Her approach to form is boldly idiosyncratic; her brush shoots around the whole body, and the way she paints people is like stylized Morse code: the eyes and mouths often reduced to mere dots and dashes, the hair a mass of wavy brushstrokes, and the flattened forms heavily outlined in thick black or red oil paint. Wylie has a thing for faces seen in profile, and bodies too, maybe because they are easy to animate at that angle, and they give her paintings a jaunty, spirited feeling. Her work projects a “can-do” attitude; it’s full of pep.”

Όσοι επιθυμούν συνεχίζουν το διάβασμα εδώ >>>

◉

[κι απόμειν’ απ’ των άλλωνε τα κέφια ·

15/07/2022 § Σχολιάστε

Θεόδωρος Ντόρρος [Ted Dorros] (1895-1954)
Αυτοκτόνησε μήνα Οκτώβριο, μαζί με την αμερικανίδα γυναίκα του Σούζαν. Σ’ ένα χωριό, στο Παρίσι, όπου είχαν αποσυρθεί.

©Julius Bissier, 1.Jan.62 Rondine, 1962 / Eiöltempera auf Leinen

Τα γινόμενα

Τα όμορφα -μεγάλα- γινόμενα
φτάνει να δίνουν σεβασμό και δάκρυα.

Μα ό,τι κινάει τη ζωή μας
-εκείνηνε που δρα-
πρέπει να θέλει το ξεγίνομα
της καθισμένης της προσπάθειας
που ‘μείνε μόνο κόπος,
και χωρίστηκε
στο γύρεμα της γνώσης,
στο ξέχασμα μέσ’ στου κορμιού μας το βασίλειο,
στου νου μας την κατάχτηση πάνω στους άλλους
και στον ίδιο εαυτό μας,
στις ομορφιές. Τέτοιες, δεν έφτιασαν,
δεν είδανε ως τα σήμερα καμιά, απόλυτη.
Γιατί οι αληθινές δε φανερώνουνται σε κόσμο που ‘ναι
θρονιασμένη η ασχήμια πονηρεμένης βαρβαρότηρας.
Κι όσοι, ανάμεσα του, προσπαθήσαν
να τις ιδούνε, να τις φιάξουνε, εγελαστήκαν.

Μεγαλωμένος σήμερα. Μ’ ό,τι μου δόθηκ’ απ’ τη
φύση κι απόμειν’ απ’ των άλλωνε τα κέφια.

Δε σέρνουμαι απ’ τους αιώνες πίσω μου,
τους κρατημένους στα μουσεία, στα ερείπια,
και που ακούω να μου λένε ότι τρέχουνε ακόμα
μέσ’ στο αίμα μου.

Ούτε τραβιέμαι άθελα μέσ’ στο σκοτάδι
κείνων που θα ‘ρθούνε.

Οι λίγοι που κρατιώνται ζωντανοί
μ ο ν ά χ α
για ένα έ π ε ι τ α καλύτερο της ράτσας μας, μισούν
τα φίλτρα που κολλούν στα γινόμενα τη ζωή μας,
σαν το παιδί στης μάννας την ποδιά.

Η όρεξη για δράση
πρωτοφανέρωμα ζωής,
της μόνης,
σαρκωμένης,
πάντα καινούριας
-όπως είναι—
μπρος στη γδυτή ψυχή μας
και στην τέτοια γνώση μ ό ν ο
που μπορεί να στέκετ’ εκεί μπρος.

[H χρήση της φωτιάς καθόρισε την εξέλιξή μας;

11/07/2022 § Σχολιάστε

Επιστήμη

photo: sapiens.org

«Γεννημένοι» από τη φωτιά

Σταθμός στην ανθρώπινη εξελικτική ιστορία θεωρείται η στιγμή που κάποιος από τους προγόνους του ανθρώπινου είδους έριξε (κατά λάθος ή από σκοπού;) ένα κομμάτι κρέας πάνω στη φωτιά. Οχι οποιαδήποτε φωτιά, αλλά στην ελεγχόμενη φωτιά, αυτή που κατά τους αρχαίους Ελληνες έκλεψε από τους θεούς ο Προμηθέας για να τη δώσει στους θνητούς. Μια εκδοχή του προμηθεϊκού μύθου είναι στην ουσία η υπόθεση εργασίας των ανθρωπολόγων, η οποία ονομάζεται «cooking hypothesis» (υπόθεση μαγειρικής). Σύμφωνα με αυτή, η χρήση της φωτιάς καθόρισε την εξέλιξή μας όχι μόνο επειδή ευνόησε την κατασκευή εργαλείων αλλά και επειδή οδήγησε στο μαγείρεμα των τροφών και κυρίως του κρέατος. Βλέπετε, το μαγείρεμα του κρέατος σκοτώνει τα παθογόνα και διευκολύνοντας την πέψη καθιστά αποδοτικότερη την απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών. Στον πλούτο θρεπτικών συστατικών της μαγειρεμένης τροφής αποδίδουν οι ανθρωπολόγοι τη βαθμιαία αύξηση του μεγέθους του εγκεφάλου των ανθρωπιδών και την ανάδυση του είδους μας (Homo sapiens).

Μέχρι πρότινος δεν υπήρχαν τα ευρήματα που θα στήριζαν την παραπάνω υπόθεση. Δεν είχαν εντοπισθεί δηλαδή υπολείμματα φωτιάς σε αρχαιολογικές θέσεις ηλικίας ενός εκατομμυρίου ετών και άνω, τότε που τοποθετείται η μετάβαση του Homo habilis σε Homo erectus. Βεβαίως, η έλλειψη τέτοιων ευρημάτων είναι αναμενόμενη καθώς τα προϊόντα καύσης (κάρβουνο, στάχτες) δεν αντέχουν στον χρόνο. Αυτό το εμπόδιο θέλησαν να ξεπεράσουν ισραηλινοί ερευνητές με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης και δοκίμασαν την τύχη τους στην αρχαιότερη γνωστή παλαιολιθική θέση του Ισραήλ (Evron Quarry), η οποία εντοπίζεται στη Δυτική Γαλιλαία και χρονολογείται μεταξύ 800.000 και ενός εκατομμυρίου ετών.

Σύμφωνα με το άρθρο τους στην επιστημονική επιθεώρηση «PNAS», ο αλγόριθμος που ανέπτυξαν μπορούσε να προσδιορίζει τη θερμοκρασία στην οποία είχαν εκτεθεί αρχαιολογικά ευρήματα αναλύοντας σε μοριακό επίπεδο τις αλλοιώσεις που αυτά είχαν υποστεί. Εξετάζοντας πληθώρα εργαλείων αλλά και υπολειμμάτων πανίδας (οστά ζώων) διαπίστωσαν ότι αυτά είχαν εκτεθεί σε ένα μεγάλο εύρος θερμοκρασιών, το μεγαλύτερο εκ των οποίων άγγιζε τους 600 βαθμούς Κελσίου. Με άλλα λόγια, αυτό που πέτυχαν οι ισραηλινοί επιστήμονες είναι να διαπιστώνουν την ύπαρξη φωτιάς ακόμη και αν δεν ανευρίσκονται ορατά υπολείμματά της.

Και ενώ η ερευνητική ομάδα προτίθεται να συνεχίσει το έργο της σε ακόμη πιο αρχαίες θέσεις, είναι ιδιαίτερα γοητευτικό να παρακολουθεί κανείς το πώς η ανθρώπινη διάνοια εφευρίσκει τρόπους να αναζητεί τις ρίζες της.

✳︎

◉

[σκοροφαγωμένοι ·

09/07/2022 § Σχολιάστε

φύλλο 14

την ένιωθες την έμφυτη ευγενική επιφυλακτικότητα· πότιζε τα πάντα γύρω σου, μαζί με τη γραμμή που τραβήξαμε προς αλλού· τι τρελή επιλογή κι αυτή σε μια μη πρόσφορη εποχή όπου όλα κουβάλαγαν ξεχωριστές διαψεύσεις, ασυνείδητες αφορμές και εκείνο το κέντρισμα για ζωή. που σκέψεις τότε για εκείνο το «...δέκα μονάχα στίχοι μας να μείνουνε…» του Καρυωτάκη. τίποτα. ψάχναμε τους τεράστιους σκοροφαγωμένους τόμους, ανοίγαμε τα κιτρινισμένα εντόσθιά τους και τα χέρια μας ακουμπούσαν το χάρτινο φετίχ. ένα χάδι του παρελθόντος στο μέλλον. τι γεύσεις κι αυτές με την ολέθρια ποίηση Εκείνου με την έμφυτη ευγενική επιφυλακτικότητα.

02/08/2008