[αργά, σαν αναστεναγμός·
04/05/2022 § Σχολιάστε
νότα LXΧ
μπορεί η αναζήτηση του συγκεκριμένου να είναι η κινητήρια δύναμη αλλά· αφού κάνεις μερικά βήματα προς τα μέσα και βρεις την οδό την προσπελάσιμη κάπου στο κέντρο· κλείσε για λίγο τα μάτια, σκέψου τη βάση, το ξεκίνημα· γιατί ο δεσμός με το Αρχικό δεν σπάει ποτέ, προσφέρει σταθερό φως. κοίτα να τακτοποιήσεις την όποια κρυφή ή φανερή θλίψη, την όποια πικρία που απέμεινε και ξετύλιγε. άφηνε τον σπάγκο να σου φεύγει αργά, σαν
αναστεναγμός.
*
[06/03/2009
◉
[Είδες ελευθερία του Τύπου η Μπουρκίνα Φάσο;
04/05/2022 § Σχολιάστε
Φαιδροτητες, γραφικοτητες, ηλιθιοτητες και Πολιτικη
«Τι σημασία έχει πώς βγαίνουν αυτές οι εκθέσεις και ποιος τις γράφει» θα έλεγε κανείς, από τη στιγμή που βγάζουν γέλιο και προκαλούν συζητήσεις για τους υποσαχάριους Δαυίδ που κέρδισαν τους Γολιάθ, τις μεγάλες δημοκρατίες της Δύσης.
Μνήσθητί μου Κύριε: «Η Παπούα Νέα Γουινέα και η Αϊτή τα καταφέρνουν καλύτερα στην ελευθερία του Τύπου από την Ιαπωνία (71)»
του ©Αλέκου Παπαναστασίου ―Protagon.gr
Τώρα που ανοίγει ο καιρός,τι ωραιότερο από έναν καφέ κάτω από τον ήλιο και κουβεντούλα για τα νέα σίριαλ του Netflix, τον τελικό Κυπέλλου, αλλά και για το πώς η Ελλάδα έπεσε στην κατάταξη της ελευθερίας του Τύπου κάτω από την Μποτσουάνα, το Τσαντ και την Παπούα Νέα Γουινέα. «Τι σημασία έχει πώς βγαίνουν αυτές οι εκθέσεις και ποιος τις γράφει» θα έλεγε κανείς, από τη στιγμή που βγάζουν γέλιο και προκαλούν συζητήσεις για τους υποσαχάριους Δαυίδ που κέρδισαν τους Γολιάθ, τις μεγάλες δημοκρατίες της Δύσης.
Κι όμως έχει σημασία, γιατί ακόμα και τα αστεία ή τα ανέκδοτα πρέπει να είναι στοιχειωδώς πειστικά στην αφήγηση που προηγείται του οπτικού ή λεκτικού «γκαγκ» που προκαλεί -αν πετύχει η συνταγή- την έκρηξη του γέλιου. Πρέπει ο άλλος να μπορεί να σε παρακολουθήσει μέχρις ενός σημείου χωρίς να αποδομεί αυτό που λες για να μπορέσει γελάσει στο τέλος. Βεβαίως, θα πείτε, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε ούτε με αστείο ούτε με ανέκδοτο, αλλά με μία έκθεση για ένα πολύ σοβαρό θέμα. Δυστυχώς, όμως, και εδώ απαιτείται κάποια πειστικότητα για να μη βγει η είδηση από την ανάποδη.
Σήμερα, λοιπόν, 3 Μαΐου, Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου, η Ελλάδα στην έκθεση της οργάνωσης Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (RSF) κατρακύλησε μέσα σε έναν χρόνο 38 θέσεις και από την 70ή θέση που ήταν το 2021, βρέθηκε στην 108η, με τη χειρότερη θέση στην κατάταξη που έχει καταγράψει ποτέ, ανάμεσα σε 180 χώρες του κόσμου.
Ασφαλώς πρόκειται για είδηση που ο ΣΥΡΙΖΑ (και εδώ που τα λέμε κάθε αντιπολίτευση) μπορεί να εκμεταλλευτεί. Ομως οι μεγαλύτερες ειδήσεις και τα συμπεράσματα προκύπτουν αν ρίξει κανείς μια ματιά στο περιεχόμενο και στην κατάταξη της ίδιας της έκθεσης.
♦ H διεθνής ΜΚΟ, που εδρεύει στη Γαλλία, στην κατάταξή της για την ελευθερία του Τύπου το 2022 αποφαίνεται λοιπόν τα εξής:
♦ Η Ναμίμπια και το Ανατολικό Τιμόρ βρίσκονται πάνω από τον Καναδά (19η θέση) το Βέλγιο (23) και το Ηνωμένο Βασίλειο (23).
♦ Το Τρινιντάντ και Τομπάγκο βρίσκεται πάνω από τη Γαλλία (26) του… «νεοφιλελεύθερου» Μακρόν.
♦ Η Δομινικανή Δημοκρατία του αγαπημένου μας «Survivor» άφησε πίσω την Ισπανία (32).
♦ Η Μπουρκίνα Φάσο, εν μέσω ταραχών, εκτοπισμών και πυροβολισμών στους δρόμους καταφέρνει παρά ταύτα να διατηρεί ένα επίπεδο ελευθερίας του Τύπου υψηλότερο από αυτό των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (42).
♦ Η Βόρεια Μακεδονία βρίσκεται πάνω από την Ιταλία (58).
♦ Η Παπούα Νέα Γουινέα και η Αϊτή τα καταφέρνουν καλύτερα στην ελευθερία του Τύπου από την Ιαπωνία (71).
Οσο για την Ελλάδα (108); Μας πέρασαν ακόμη και η Μποτσουάνα, το Τόγκο και το Τσαντ. Σύμφωνα με την ΜΚΟ που συνέταξε την έκθεση, το ψευδοκράτος στα κατεχόμενα της Κύπρου, που αναφέρεται μάλιστα στη λίστα ως «Βόρεια Κύπρος», αποτελεί κάτι σαν πρότυπο ελευθερίας του Τύπου για την Ελλάδα καθώς βρίσκεται 27 ολόκληρες θέσεις πιο πάνω από τη χώρα μας, στην 81η θέση.
Στον ΣΥΡΙΖΑ κάποιοι πανηγυρίζουν για τις λίστες των αριστερόστροφων ΜΚΟ, καθώς μια ανάλογη έκθεση πλασάρεται πανεύκολα στο εσωτερικό με τίτλους όπως «κόλαφος για την κυβέρνηση», «διεθνές ρεζίλι» κ.λπ. και πυροδοτεί γουστόζικους καβγάδες και χωρατά στον ελληνικό τουϊτερικό μικρόκοσμο.
Η υγιεινή αυτή ασχολία είναι για κάποιους κάτι σαν ένας μυστικός, αντιστασιακός αγώνας κατά της «χούντας Μητσοτάκη» που υπάρχει μόνο στο δικό τους φαντασιακό. Αισθάνονται ίσως σαν την ελληνική φωνή της Deutsche Welle, την περίοδο της χούντας (και όχι της γερμανικής Κατοχής που νόμιζε ο Τσίπρας ότι εξέπεμπε ήδη), ότι είναι τάχα η φωνή της αλήθειας για όσα βιώνουν οι καταπιεσμένοι και φιμωμένοι Ελληνες κάτω από την μπότα μιας δικτατορίας. Πρόκειται για μια χαρούμενη αυθυποβολή που μπορείς μάλιστα να την τεκμηριώσεις με λίστες και διεθνή στοιχεία – αν και όχι ατράνταχτα.
Διότι ασφαλώς και ανάμεσα στα χαρακτηριστικά μιας «χούντας» συμπεριλαμβάνεται μεταξύ άλλων ο ασφυκτικός έλεγχος και η φίμωση του Τύπου. Επομένως, ιδού η ευκαιρία να παρουσιαστεί σε όσους δεν ζουν σε αυτή εδώ τη χώρα (ούτε έμαθαν ποτέ τι γινόταν την εποχή του αρμόδιου για τον Τύπο υπουργού Νίκου Παππά) ένα αφήγημα που είναι αδύνατον να «πουληθεί» στο εσωτερικό.
Διότι το εγχώριο κοινό βλέπει κάθε πρωί τον Παπαδάκη και τα άλλα πρωινά προγράμματα να διαβάζουν τίτλους εφημερίδων που στολίζουν προσωπικά τον Μητσοτάκη και ασχολούνται συστηματικά με τα μέλη της οικογένειάς του (τη σύζυγο και, τελευταία, τα παιδιά του). Αντε μετά να τους πεις για την ελευθερία του Τύπου.
[Νάτη η εποχή των Δολοφόνων·
03/05/2022 § Σχολιάστε
Arthur Rimbaud (1854-1891)
Πρωινό Μέθης
Ω Αγαθό μου! Ω το Ωραίο μου! Φανφάρα βάναυση όπου δε σκοντάφτω καθόλου! Στρεβλή μαγική! Ουρά για το ανήκουστο έργο και για το θαυμαστό σώμα, για πρώτη φορά. Αυτό άρχισε κάτω από τα γέλια των παιδιών, θα τελειώσει από αυτά. Το δηλητήριο τούτο θα μείνει σε όλες τις φλέβες μας, ακόμα και όταν, καθώς η φανφάρα στραφεί, θα παραδοθούμε στην παλιά δυσαρμονία. Ω τώρα, εμείς τόσο άξιοι για αυτά τα μαρτύρια. Ας μαζέψουμε με θέρμη αυτή την υπεράνθρωπη υπόσχεση καμωμένη στο πλασμένο σώμα μας και στην ψυχή μας, αυτή την υπόσχεση, αυτή την παραφροσύνη. Η κομψότητα, η γνώση, η βιαιότητα! Μας υποσχέθηκαν να θάψουν στη σκιά το δέντρο του καλού και του κακού, να εξοστρακίσουν τις τυραννικές εντιμότητες, για να οδηγήσουμε τον πολύ αγνό μας έρωτα. Αυτό αρχίνησε με μερικές αηδίες και αυτό τελείωσε, μην μπορώντας να μας αρπάξει αμέσως από αυτή την αιωνιότητα, αυτό τελείωσε με ένα σκόρπισμα αρωμάτων.
Γέλιο των παιδιών, διακριτικότητα των σκλάβων, αυστηρότητα των παρθένων, φρίκη των μορφών και των εδώ αντικειμένων, να είστε καθηγιασμένοι με την ανάμνηση αυτής της αγρυπνίας. Να που τελειώνει με αγγέλους φλόγας και πάγου.
Μικρό ξενύχτι μεθυσιού, άγιο! όταν αυτό δε θα ήταν παρά για τη μάσκα που μας χάρισες. Σε βεβαιώνουμε, μέθοδε! Δεν ξεχνούμε ότι δόξασες χθες την καθεμιά από τις ηλικίες μας. Έχουμε πίστη στο δηλητήριο. Ξέρουμε να δίνουμε τη ζωή μας ολάκερη κάθε μέρα.
Νάτη η εποχή των Δολοφόνων.
[Αρθούρος Ρεμπώ, Εκλάμψεις, μετάφραση: Αλέξης Ασλάνογλου, Ηριδανός, Αθήνα 1981.
[Jacques Louis David·
02/05/2022 § Σχολιάστε
Jacques Louis David: Radical Draftsman
at the Metropolitan Museum of Art, New York City, February 17–May 15, 2022
Jacques Louis David: Deputies and Groups of Deputies: Sheet of Fourteen Studies for ‘The Oath of the Tennis Court,’ circa 1790–1791 (RMN–Grand Palais, Paris/Art Resource)
Η έκθεση με σχέδια του Jacques Louis David μας δείχνει την τεχνοτροπία και τους τρόπους που ανέπτυξε, βελτιώνοντας τις ιδέες του που εκφράζονται στους μεγάλους πίνακές του για την κλασική ιστορία και τα σύγχρονα γεγονότα.
«Jacques Louis David: Radical Draftsman», μια εξαιρετική έρευνα με ενενήντα σχέδια στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, μας προσκαλεί να «τραβήξουμε την αυλαία» στους πίνακες του David και να παρακολουθήσουμε τη δημιουργική διαδικασία του καλλιτέχνη μέσω της προσεκτικής εξέτασης των έργων του σε χαρτί. «Σε ένα σκίτσο, ο αληθινός γνώστης είναι σε θέση να διακρίνει το μυαλό ενός μεγάλου δασκάλου στην εργασία», σημείωσε ο συλλέκτης και ιστορικός τέχνης Antoine Joseph Dézallier d’Argenville το 1762. «Και η φαντασία του, αναμμένη από την όμορφη φλόγα που φωτίζει μια τέτοια ζωγραφική, του δίνει επίσης τη δυνατότητα να δει αυτό που δεν έχει ακόμη μορφή».
Διαβάστε:A Master at Work του Colin B. Bailey στη New York Review of books »
αγριμολογος 