[η ουδετερότητα στηρίζει πάντα τον σφαγέα ·
29/03/2022 § Σχολιάστε
©Αρκάς
…και η σιωπή επίσης βοηθάει τον ρωσικό ηγέτη και σφαγέα ονόματι Πούτιν και εμείς δεν θα γίνουμε κανενός ιμπεριαλιστή οι γλείφτες.
Είμαστε με τη δημοκρατική Δύση, δηλαδή με τις λιγότερο αντιδημοκρατικές χώρες του πλανήτη, και έχουμε την ευκαιρία να αξιοποιήσουμε τη συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία του λόγου και της έκφρασης.
Είναι θράσος ορισμένες πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν, μέσω των κομματικών τους προγραμμάτων, κάποιο είδος ολοκληρωτισμό ή δικτατορία, να «αγωνίζονται» για τη… δημοκρατία και την Ειρήνη κρατώντας ίσες αποστάσεις μεταξύ σφαγέων και θυμάτων, στο όνομα μιας… Ειρήνης.
◉
[πλάνες περιμένουν ·
27/03/2022 § Σχολιάστε
αυθαιρεσία 5η
©Nick Mauss, Audition 2021 / 8 panels with reverse glass painting, mirrored / courtesy 303 Gallery. N.Y.
βαρύγδουπες περασμένες λαλιές ψάχνονται ακόμη ενώ και οι νεκροφόρες πλέον διαθέτουν ραδιόφωνο. η αυλή πίσω από το καφέ σπιτάκι που παίζαμε γράφει τ’ όνομά μας· εκεί πέρναγε το χρόνο της μια δοκιμαζόμενη ευαισθησία αφουγκραζόμενη συνεχώς τα βήματά μας· περιμένει. η αυλαία παραμένει μισάνοιχτη. μαζέψτε όσα οράματα θέλετε, οι πλάνες περιμένουν.
[α’ δημοσίευση 11.03.2008
◉
[περίμενε το τραγούδι του Χορού ·
26/03/2022 § Σχολιάστε
Αυθαιρεσία 11η
©Rodney Graham, Refraction Study after Jerry Lewis (Artists and Models, 1955) 2020 / Painted aluminum lightbox with transmounted chromogenic transparency -courtesy 303 Gallery / New York City
διαπιστώνεις λες· ορισμένες ανακολουθίες και η τάση σου παραμένει· επινοείς περιστατικά, ανοίγεις προοπτικές δραπέτευσης ―έτσι ξορκίζεις το χρόνο, ξέρω. επιμήκυνση δεν σημαίνει ουσία, η έκταση δεν είναι το ζητούμενο, μη βλέπεις το πρώτο επεισόδιο στην Ορέστεια που ενώνει «κοινωνικές καταβολές», αυτό γίνεται μέσω του Χορού, μπροστά σε μια αμφιταλαντευόμενη Ηλέκτρα ―το γεγονός αυτό δεν ξεπερνιέται ανώδυνα. περίμενε το τραγούδι του Χορού ―μετά βλέπουμε.
*
[α’ δημοσίευση 31-05-2009
◉
[Missolonghi ·
25/03/2022 § Σχολιάστε
BY LORD GEORGE GORDON BYRON
On this Day I Complete my Thirty-Sixth Year
‘Tis time this heart should be unmoved,
Since others it hath ceased to move:
Yet though I cannot be beloved,
Still let me love!
My days are in the yellow leaf;
The flowers and fruits of Love are gone;
The worm—the canker, and the grief
Are mine alone!
The fire that on my bosom preys
Is lone as some Volcanic Isle;
No torch is kindled at its blaze
A funeral pile.
The hope, the fear, the jealous care,
The exalted portion of the pain
And power of Love I cannot share,
But wear the chain.
But ’tis not thus—and ’tis not here
Such thoughts should shake my Soul, nor now,
Where Glory decks the hero’s bier,
Or binds his brow.
The Sword, the Banner, and the Field,
Glory and Greece around us see!
The Spartan borne upon his shield
Was not more free.
Awake (not Greece—she is awake!)
Awake, my Spirit! Think through whom
Thy life-blood tracks its parent lake
And then strike home!
Tread those reviving passions down
Unworthy Manhood—unto thee
Indifferent should the smile or frown
Of beauty be.
If thou regret’st thy Youth, why live?
The land of honourable Death
Is here:—up to the Field, and give
Away thy breath!
Seek out—less often sought than found—
A Soldier’s Grave, for thee the best;
Then look around, and choose thy Ground,
And take thy rest.
αγριμολογος 