Η μοναξιά είναι ένας καθρέφτης που κανείς δεν τολμά εύκολα να κοιτάξει. Στην αρχή μοιάζει απειλητική, μια έρημος αχανής όπου η σιωπή σε καταπίνει. Όσο όμως αφήνεσαι μέσα της, ανακαλύπτεις ότι η μοναξιά δεν είναι κενό, αλλά χώρος γόνιμος· ένα έδαφος όπου φυτρώνει η αλήθεια σου· η δική σου αποκλειστικά αλήθεια. Να αγαπήσεις τη μοναξιά σου σημαίνει να την αποδεχθείς όχι ως φυλακή, αλλά ως ιερό καταφύγιο. Εκεί όπου η ψυχή σου μπορεί να μιλήσει χωρίς μάρτυρες και χωρίς κριτές.

Η μοναξιά είναι ένας τόπος που οι περισσότεροι φοβούνται να διαβούν. Την ταυτίζουμε με την εγκατάλειψη, με το κενό, με τη στέρηση της ζεστασιάς των άλλων. Όμως η μοναξιά δεν είναι ποινή· είναι ο χώρος όπου δοκιμάζεται η αντοχή μας, αλλά και ο χώρος όπου γεννιέται η πιο καθαρή μορφή ελευθερίας. Μόνος, ο άνθρωπος παύει να φορά προσωπεία. Δεν έχει σε ποιον να αποδείξει κάτι, δεν χρειάζεται να παίξει κανέναν ρόλο. Μένει γυμνός απέναντι στον εαυτό του· κι αν αντέξει αυτό το γυμνό βλέμμα, τότε η μοναξιά μετατρέπεται σε καταφύγιο.

Να αγαπήσεις τη μοναξιά σου σημαίνει να την αγκαλιάσεις ως κομμάτι της φύσης σου. Να τη δεις σαν ένα δωμάτιο ήσυχο, όπου η ψυχή σου βρίσκει τον χώρο να μιλήσει. Όταν η βοή των άλλων σβήνει, τότε αρχίζει να ακούγεται η δική σου εσωτερική φωνή. Εκεί, στα σιωπηλά τοπία, γεννιέται η αυτογνωσία.

◉

πύραυλος

Ευέλικτος και πολυχρηστικός ο «αυλός» (= σωλήνας, αυλάκι). Ο θεός Πάνας φύσηξε μέσα στον αυλό του καλαμιού εγκαινιάζοντας μελωδία φλογέρας και κλαρινέτου. Στην πιο πρακτική χρήση του, ο αυλός φιλοξένησε το νεράκι και ας μη γνωρίζουν οι (περισσότεροι) υδραυλικοί την ετυμολογία του επιτηδεύματός τους. Αλλά στον αυλό των αγγείων κυλάει και το ζωτικό μας αίμα, όπως θα ήξερε ήδη ο Ιπποκράτης.

Μουσικός αέρας, νερό, αίμα ̶ και τελευταίος ο αυλός του πυρός, αυτός που έχει τούτες τις μέρες την τιμητική του στην «αντισφαίριση» της Μέσης Ανατολής.

*

[πηγή:  Το Βήμα της Κυριακής, «λεξιλογείον» – 17.11.2024

◉