αγριμολογος

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου 1931- 1996

Δελφίνια

Τα φώτα της Kαστέλλας τρέμουν μέσα στα δάκρυά σου, Πρίγκηπα
οι λόφοι πεθαίνουν πριν από μας, και τα έλη δε θα στεγνώσουν με σένα
όλα είναι μοντέρνα και όψιμα προς τη Γλυφάδα, όλα κατάφωτα
στην ψίχα της νύχτας, σχεδόν ανέλπιδα μπορείς να πεις

Kι όμως τα δάκρυα τρέχουνε τώρα ασυγκράτητα
η σκληράδα στο μοντέρνο γυαλί γίνεται όαση από ατμό και νεύρα
από ανταύγειες μιας διάρκειας που υπάρχει μόνο για σε
ανάμεσα σε μιαν αγάπη και σ’ ένα παγωμένο γιαπί

Θλιμμένος γυρίζω καθώς σουρουπώνει στο Mόλυβο
και στις ακρογιαλιές όπου έσυρες τα μαλλιά σου στις θερμασμένες
—–πισίνες και στα παλιά αρχοντικά
και στα τερατουργήματα κάποιας απλοϊκής καρδιάς καθώς βλασταίνει
—–στο πιο αθώο, στο πιο φιλντισένιο φιλί

γιατί η ανεύθυνη λέξη σου ούτε καν γράφτηκε μα θα γραφτεί
Άρχοντα. Πέφτει η νύχτα στη θάλασσα κι όλα είναι λίγα.
H ελπίδα μου είσαι, ένα θρύψαλο λύπης για μένα

*

[από το Ωδές στον Πρίγκηπα, Ύψιλον 1991

◉

Julie Mehretu, “Untitled 2”, 1999. Mixed media on canvas. Installation view, Art Basel 2024. Courtesy Julie Mehretu and White Cube.

οι παρομοιώσεις ξεκινάνε μόνες τους μέσα στο γυαλί, κι είναι γλυκές. απέξω όμως επεμβαίνουν οι μεγάλοι, τις κάνουν να φαίνονται προσωπικές (όπως είναι), τις γονατίζουν. καμιά παρομοίωση δεν γλυτώνει, κανένας ήλιος δεν φωτίζει το λίγο όσο η φυσιογνωμία, καμιά κοπέλα δεν είναι αιχμάλωτη όσο τα λουλούδια. να σταματήσετε, να σταματήσετε, κακοί συγγραφείς.

*

[Σωτήρης Κακίσης, Συσκευή του νεκρού ανθρώπου, εκδόσεις Ερατώ 1984

◉